Folk Tale · વાર્તા સંગ્રહ
બીરબલ અને પાણીથી ભરેલો કૂવો
એક ખેડૂત કૂવો ખરીદે છે, પણ વેચનાર કહે છે કે તેણે ફક્ત કૂવો વેચ્યો છે, પાણી નહીં. ખેડૂત બાદશાહ અકબરના દરબારમાં મદદ માગે છે.
વાર્તાની શીખ: ચાલાક યુક્તિઓ ટકતી નથી; ન્યાય હંમેશાં જીતે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- બીરબલ, ખેડૂત, પાડોશી
- સ્રોત ગ્રંથ
- અકબર–બીરબલની લોકકથાઓ, ઉત્તર ભારતની મૌખિક પરંપરા
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: લોક પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
અકબર-બીરબલની વાર્તાઓ પેઢીઓથી ઉત્તર ભારતમાં મોઢે મોઢે ફરતી આવી છે, અને આજે પણ શાળાનાં પુસ્તકો, ચિત્રકથાઓ અને દાદા-દાદીની સાંજોમાં જીવંત છે. મોટા ભાગની વાર્તાઓ એક ઝડપી જવાબ પર ટકે છે, અને આ વાર્તા એટલે ગમે છે કે બીરબલ સહમત થઈને જીતે છે. તે વેચનારના વિચિત્ર દાવાને સ્વીકારે છે કે પાણી કૂવાથી અલગ છે, અને પછી તેને તેના સ્વાભાવિક અંત સુધી લઈ જાય છે: બીજાના કૂવામાં રાખેલા પાણીનું ભાડું આપવું પડે. કેટલીક કથાઓમાં દંડ સાથે અંત આવે છે, પણ આ કથા નરમ અંત રાખે છે, જ્યાં વેચનાર ફક્ત માફી માગે છે. ગર્ભાવસ્થામાં આ વાંચતાં તમે એક શાંત, હસતો વિચાર વહેંચો છો કે ન્યાય ગુસ્સાથી નહીં, ધીરજ અને સમજથી જીતી શકાય છે.
આ વાર્તા બતાવે છે કે ગુસ્સા વગર પણ ન્યાય બચાવી શકાય. બીરબલ લોભી પાડોશી પર બૂમો નથી પાડતા; તે ફક્ત એ માણસના પોતાના તર્કને અંત સુધી લઈ જાય છે, ત્યાં સુધી કે તેનો અન્યાય સૌને સાફ દેખાઈ જાય.
કૂવો હવે ખેડૂતનો છે, અને પાણી તમારું છે.
ઘણા સમય પહેલાં, બાદશાહ અકબરના જમાનામાં, આગ્રા પાસેના એક ગામમાં એક સીધોસાદો ખેડૂત રહેતો હતો.
તેનાં ખેતરો કુમળા ઘઉંથી લીલાંછમ હતાં, પણ ઉનાળાનો તડકો આકરો હતો, અને પાસેનું નાનું ઝરણું પાતળું અને થાકેલું થઈ ગયું હતું.
રોજ તે દૂરની નદીએથી માટીનાં માટલાંમાં પાણી ભરી લાવતો, આવજા કરતો, ત્યાં સુધી કે તેના ખભા દુખવા લાગતા અને પગ ધૂળથી ભરાઈ જતા. તોય ખેતરો તરસ્યાં જ લાગતાં, અને કુમળા ઘઉંનાં પાન કિનારેથી વળવા લાગ્યાં.
એક સાંજે ખેડૂતે પત્નીને કહ્યું, "મારા પાકને પાણી જોઈએ. જો મારી પાસે કૂવો હોય, તો આપણાં ખેતરો ક્યારેય તરસ્યાં ન રહે."
તેની જમીનથી થોડે દૂર, એક પાડોશી પાસે ઊંડો, ઠંડો કૂવો હતો, જેની ફરતે જૂના પથ્થરોની પાળ હતી.
ખેડૂત હાથ જોડીને તેની પાસે ગયો. "ભાઈ, તમે મને તમારો કૂવો વેચશો?"
પાડોશીએ થોડી વાર વિચાર્યું, પછી કિંમત કહી. ખેડૂતે પોતાની બધી બચત, સિક્કે સિક્કો ગણીને આપી દીધી, અને સોદો પાકો થયો.
બીજે દિવસે સવારે ખેડૂત ખુશ થઈને ડોલ અને દોરડું લઈને આવ્યો. આકાશ ગુલાબી હતું, અને લીમડાના ઝાડ પર પંખીઓ ગાતાં હતાં.
પણ તે ડોલ નીચે ઉતારે તે પહેલાં જ પાડોશી તેનો રસ્તો રોકીને ઊભો રહ્યો.
"થોભો!" તેણે લુચ્ચું હસીને કહ્યું. "મેં તમને કૂવો વેચ્યો છે. મેં પાણી ક્યારેય નથી વેચ્યું. પાણી જોઈતું હોય, તો ફરીથી પૈસા આપવા પડશે."
ખેડૂતનું દિલ બેસી ગયું. તેણે દલીલ કરી, વિનંતી કરી, પણ પાડોશીએ ફક્ત માથું હલાવ્યું.
તે રાતે ખેડૂત તારાઓ નીચે ચૂપચાપ બેઠો. તેની પત્ની ગરમ રોટલી અને ઠંડી છાશનો પ્યાલો લઈ આવી. "હિંમત ન હારો," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "આપણા બાદશાહ પાસે બીરબલ નામના એક મંત્રી છે, અને લોકો કહે છે કે તે કોઈ પણ ગાંઠ ખોલી શકે છે. કાલે દરબારમાં જાઓ અને બસ સાચી વાત કહી દો."
આખરે ખેડૂત ચાલતો ચાલતો બાદશાહના દરબારે પહોંચ્યો. તેણે નમન કર્યું અને આંખમાં આંસુ સાથે પોતાની વાત કહી.
અકબરે સાંભળ્યું, અને પછી પોતાના ડાહ્યા મંત્રી તરફ ફર્યા. "બીરબલ, તમે શું કહો છો?"
બીરબલે પાડોશીને બોલાવ્યો. તે માણસ હજુ હસતો હસતો આવ્યો, અને પોતાની ચાલાક વાત ફરી કહી. "હજૂર, મેં કૂવો વેચ્યો છે, પાણી નહીં."
બીરબલે ધીમેથી માથું હલાવ્યું, જાણે આ દુનિયાની સૌથી સમજદાર વાત હોય.
"તમે બિલકુલ સાચા છો," તેમણે પ્રેમથી કહ્યું. "કૂવો હવે ખેડૂતનો છે, અને પાણી તમારું છે."
પાડોશીનું હાસ્ય વધુ પહોળું થયું. પણ બીરબલની વાત હજુ પૂરી નહોતી થઈ.
"તો," બીરબલે આગળ કહ્યું, "તમે તમારું પાણી બીજા માણસના કૂવામાં રાખી રહ્યા છો. એ તો તમારો સામાન કોઈ બીજાના ઘરમાં રાખવા જેવું છે. જેટલા દિવસ તમારું પાણી ત્યાં રહે, દરેક દિવસનું ભાડું તમારે તેને આપવું પડશે."
દરબારમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
બાદશાહ અકબર પણ સિંહાસન પર આગળ નમ્યા, તેમની આંખો ચમકતી હતી, કારણ કે તેમને બીરબલની કરામત જોવી બહુ ગમતી. દરબારીઓએ એકબીજા સામે જોયું અને હસવું રોકવાનો ખૂબ પ્રયત્ન કર્યો.
"અથવા," બીરબલે નરમાશથી કહ્યું, "તમે આજે જ તમારું બધું પાણી તેના કૂવામાંથી કાઢી લો, છેલ્લું ટીપું પણ."
પાડોશીનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. ઊંડો કૂવો કોઈ ખાલી કેવી રીતે કરી શકે? તેણે જમીન તરફ જોયું, અને પછી ખેડૂત તરફ.
"મને માફ કરો," આખરે તેણે કહ્યું. "કૂવો અને પાણી બંને તેના છે. હું લોભી હતો, અને હું ખોટો હતો."
ખેડૂત હળવા મને ઘરે ગયો. એ જ સાંજે ઠંડું પાણી તેનાં ખેતરોમાં છલકાયું, અને કુમળા ઘઉં ધરાઈને પાણી પીતા રહ્યા.
તે દિવસથી ખેડૂત ગરમ બપોરે પસાર થતા દરેક મુસાફર સાથે પોતાનો કૂવો વહેંચતો. અને પાડોશી, જે પોતાનો પાઠ શીખી ગયો હતો, ઘણી વાર પાણી ખેંચવામાં મદદ કરવા આવતો, અને બંને જૂના લીમડાના છાંયે સાથે આરામ કરતા, ભાઈઓની જેમ હસતા.
અને લોકો કહેતા કે ચાલાક યુક્તિ થોડી વાર માટે મજબૂત લાગે, પણ પ્રામાણિક દિલ અને સ્પષ્ટ મન હંમેશાં વધુ મજબૂત હોય છે.
તો હવે સૂઈ જા, નાનકડા. તું જે આપે તેમાં હંમેશાં ન્યાયી રહેજે, અને સાચું શું છે તે જોઈ શકે એટલો સમજદાર બનજે.
લોકકથા માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
ક્યારે એક શાંત સવાલે તમને ગુસ્સાભર્યા શબ્દ કરતાં વધુ મદદ કરી છે?
સંકલ્પ: હું અન્યાયનો સામનો શાંત અને સ્પષ્ટ મનથી કરું છું.
આશીર્વાદ: તું જે આપે તેમાં હંમેશાં ન્યાયી રહેજે, અને સાચું શું છે તે જોઈ શકે એટલો સમજદાર બનજે.
પાત્રો
- બીરબલ
- — તે સમસ્યાને ન્યાયથી અને પ્રેમથી ઉકેલે છે.
- ખેડૂત
- — એક પ્રામાણિક માણસ જેણે પોતાની બચત કૂવા પાછળ ખર્ચી.
- પાડોશી
- — એક ચાલાક વેચનાર જે ન્યાયી બનતાં શીખે છે.
બોધ
ચાલાક યુક્તિઓ ટકતી નથી; ન્યાય હંમેશાં જીતે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તું હંમેશાં સૌની સાથે ન્યાયી અને પ્રામાણિક રહેજે. જ્યારે કંઈ અન્યાયી લાગે, ત્યારે હું તારી મદદ માટે અહીં હોઈશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
વેચનારે કૂવાના પાણી વિશે શું કહ્યું?
સ્રોત: અકબર–બીરબલની લોકકથાઓ, ઉત્તર ભારતની મૌખિક પરંપરા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગાયત્રી મંત્રનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
બીરબલ અને પાણીથી ભરેલો કૂવો વાર્તા શું શીખવે છે?
આ વાર્તા બતાવે છે કે ગુસ્સા વગર પણ ન્યાય બચાવી શકાય. બીરબલ લોભી પાડોશી પર બૂમો નથી પાડતા; તે ફક્ત એ માણસના પોતાના તર્કને અંત સુધી લઈ જાય છે, ત્યાં સુધી કે તેનો અન્યાય સૌને સાફ દેખાઈ જાય.