Nature · વાર્તા સંગ્રહ
જાદવ પાયેંગ જંગલ ઉગાડે છે
જાદવ પાયેંગ બ્રહ્મપુત્રના ઉજ્જડ રેતીના ટાપુ પર છાંયા વગરના જીવોને જુએ છે. તે વાંસ વાવે છે અને વર્ષો વર્ષ, એકલે હાથે, ઝાડ વાવતો રહે છે.
વાર્તાની શીખ: ધીરજથી ચાલુ રાખેલી નાની રોજની કાળજી કંઈક મહાન ઉગાડી શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- જાદવ પાયેંગ, જંગલનાં પ્રાણીઓ
- સ્રોત ગ્રંથ
- જોરહાટ, આસામના જાદવ 'મોલાઈ' પાયેંગની સાચી જીવનકથા (પદ્મશ્રી, 2015)
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પ્રકૃતિ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
જોરહાટ, આસામના જાદવ 'મોલાઈ' પાયેંગે 1979માં માજુલી પાસેના બ્રહ્મપુત્રના એક ઉજ્જડ રેતીના ટાપુ પર વાવવાનું શરૂ કર્યું, અને ત્યાં ઊગેલું જંગલ આજે મોલાઈ જંગલ તરીકે ઓળખાય છે. ફોટો પત્રકાર જીતુ કલિતાએ 2007માં તેને વ્યાપક ધ્યાનમાં લાવ્યું, અને પાયેંગને 2015માં પદ્મશ્રી મળ્યો; તેમને ઘણી વાર ભારતના 'ફોરેસ્ટ મેન' કહેવાય છે. પ્રકૃતિની મોટા ભાગની વાર્તાઓ કથાઓ હોય છે, પણ આ સાચી છે, જે તેના ધીમા હિસાબને ખરું વજન આપે છે: વાંસના વીસ છોડ, રોજ પાણી, પછી વર્ષો વર્ષ વાવેતર, ત્યાં સુધી કે પક્ષીઓ, હરણ, ગેંડો અને હાથીઓ આવે. ભાવિ માતા-પિતા માટે, આ ધીરજભરી કાળજીથી કંઈક વિશાળ અને જીવંત ઊગવાની આશાભરી વાર્તા છે.
જાદવ પાયેંગની વાર્તા બતાવે છે કે દિવસે દિવસે થતાં નાનાં, સ્થિર કાળજીનાં કામ કંઈક વિશાળ અને જીવન આપનારું બની શકે છે. તે ધીરજ અને ઉછેરવાનો આનંદ શીખવે છે.
એક ઝાડ વાવો. તેની કાળજી લો, અને તે તમારી કાળજી લેશે.
ભારતના ઉત્તર-પૂર્વમાં આવેલા આસામમાં બ્રહ્મપુત્ર નામની એક વિશાળ નદી વહે છે. તે એટલી પહોળી છે કે કેટલીક જગ્યાએ સામેનો કિનારો માંડ દેખાય છે.
આ નદીની વચ્ચે માજુલી નામનો એક મોટો ટાપુ છે. તેની આસપાસ નદી રેતીના લાંબા પટ છોડી જાય છે, જેને રેતીના ટાપુ કહેવાય, જે તડકામાં ફિક્કા અને ઉજ્જડ ચમકે છે.
લગભગ પચાસ વર્ષ પહેલાં, જાદવ પાયેંગ નામનો એક છોકરો નદી પાસે રહેતો હતો. તે લગભગ સોળ વર્ષનો હતો, અને તેને રેતીના ટાપુઓ પર ચાલવું અને પક્ષીઓ જોવાં ખૂબ ગમતું.
એક વર્ષે, મોટા પૂર પછી, જાદવે કંઈક એવું જોયું જેનાથી તે ખૂબ ઉદાસ થયો. ઘણા સાપ એક ગરમ, ખાલી રેતીના ટાપુ પર તણાઈ આવ્યા હતા. ત્યાં ન ઝાડ હતાં, ન છાંયો, અને બિચારા જીવ ગરમીમાં ખૂબ હેરાન થતા હતા.
જાદવ રેતી પર બેઠો અને ઘણી વાર સુધી વિચારતો રહ્યો. "જો અહીં ઝાડ હોત, તો પ્રાણીઓને છાંયો મળત," તેણે મનમાં કહ્યું. "તેમને ઘર મળત."
તે પોતાના ગામના વડીલો પાસે ગયો. તેમણે કહ્યું, "એ રેતીમાં જાતે કંઈ ઊગતું નથી. તારે ઝાડ જોઈતાં હોય, તો તારે પોતાના હાથે વાવવાં પડશે."
એટલે જાદવે એમ જ કર્યું. તે વાંસના વીસ નાના છોડ રેતીના ટાપુ પર લઈ ગયો અને દરેકને હળવેથી જમીનમાં દબાવ્યો.
દરરોજ તે પાછો આવતો. તે સવાર-સાંજ નદીમાંથી પાણી લાવીને નાના છોડને પાતો. તડકો આકરો હોય ત્યારે તે તેમના માટે નાના છાપરા બનાવતો.
વાંસ ઊગ્યા. ધીમે ધીમે એક લીલી દાંડી ઝૂમખું બની, અને ઝૂમખું ઝાડી બન્યું. જાદવ એટલો ખુશ થયો કે તેણે આગળ વધવાનું નક્કી કર્યું.
તેણે વધુ ઝાડ વાવ્યાં, ઘણી જાતનાં ઝાડ. તે બીજ અને રોપા લાવતો, અને વર્ષો વર્ષ, એકલે હાથે, એક એક કરીને વાવતો.
રેતીના ટાપુની માટી સૂકી અને છૂટી હતી. જાદવને એક હોશિયાર વિચાર આવ્યો. તે પોતાના ગામમાંથી લાલ કીડીઓ લાવ્યો અને મૂળ વચ્ચે છોડી દીધી. કીડીઓએ માટી ખોદી અને ઉથલાવી, અને તે વધુ ફળદ્રુપ અને નરમ બની.
ઋતુઓ આવી અને ગઈ. ચોમાસાનો વરસાદ વરસ્યો, અને નાનાં ઝાડ ધરાઈને પાણી પીધું. પાંદડાં વધુ ફેલાયાં. ડાળીઓ વધુ ઊંચી પહોંચી. પક્ષીઓ આવીને માળા બાંધવા લાગ્યાં.
પછી હરણ આવ્યાં, લીલા છાંયામાં ચૂપચાપ પગલાં ભરતાં. પછી સસલાં, વાંદરા અને ઘણાં પતંગિયાં આવ્યાં. જંગલ જીવનથી ગુંજવા અને ગાવા લાગ્યું.
જાદવે પોતાના જંગલ પાસે એક નાની ઝૂંપડી બાંધી. તે ગાયો રાખતો અને તેમનું દૂધ વેચતો, અને દરેક નવરી પળ ઝાડ વાવવામાં અને તેમની કાળજીમાં વિતાવતો.
વર્ષો દાયકાઓ બની ગયાં. એક દિવસ જંગલી હાથીઓનું એક ટોળું ભટકીને આવ્યું અને મહિનાઓ સુધી રોકાયું. પછી એક શિંગડાવાળો ગેંડો ત્યાં રહેવા આવ્યો, અને શરમાળ વાઘ પણ ત્યાંથી પસાર થયા.
ઘણા સમય સુધી ભાગ્યે જ કોઈને આ જંગલ વિશે ખબર હતી. પછી 2007માં નદીમાં ફરતા એક ફોટોગ્રાફરને તે મળ્યું. તે અચંબામાં પડી ગયા. જ્યાં એક વખત ઉજ્જડ રેતી હતી, ત્યાં હવે ઘણા શહેરી બગીચા ભેગા કરીએ તેના કરતાં મોટું, ગાઢ, લીલું જંગલ હતું.
લોકોએ જાદવના હુલામણા નામ, મોલાઈ, પરથી તેનું નામ મોલાઈ જંગલ રાખ્યું. આખું જંગલ વાવનાર આ શાંત માણસના સમાચાર આખી દુનિયામાં ફેલાયા.
2015માં ભારત સરકારે તેમને દેશનાં સૌથી મોટાં સન્માનોમાંનું એક, પદ્મશ્રી, આપ્યું. લોકો તેમને ભારતના 'ફોરેસ્ટ મેન' કહેવા લાગ્યા.
પણ જાદવ બદલાયા નહીં. તે હજી વહેલા ઊઠતા, હજી પોતાનાં ઝાડ વચ્ચે ચાલતા, અને હજી નવા રોપા વાવતા. "ઝાડ મારાં બાળકો જેવાં છે," તેમણે એક વાર કહ્યું.
તે શાળાઓમાં જઈને બાળકોને પોતાની વાર્તા કહેવા લાગ્યા. તે હસીને કહેતા, "એક ઝાડ વાવો. તેની કાળજી લો, અને તે તમારી કાળજી લેશે."
આજે પણ મોલાઈ જંગલ નદીમાં ઊભું છે. તેનાં પાંદડાંમાંથી પવન વહે છે, તેની ડાળીઓ પરથી પક્ષીઓ બોલે છે, અને તેની નીચેની ધરતી ઠંડી અને જીવંત છે.
આ બધું એક છોકરા, વાંસના એક છોડ, અને દિવસે દિવસે કાળજી લેતા રહેલા એક હૃદયથી શરૂ થયું હતું.
તો હવે આરામ કર, નાનકડા. બીજની જેમ, તું પણ દિવસે દિવસે ચૂપચાપ મોટો થઈ રહ્યો છે. અને એક દિવસ તારાં નાનાં દયાળુ કામો પ્રેમનું જંગલ બની શકે.
બાળક સાથે વિચારો
કાળજીનું કયું નાનું, રોજનું કામ તમે અત્યારે શરૂ કરીને બાળક મોટું થાય ત્યાં સુધી ચાલુ રાખી શકો?
સંકલ્પ: દરરોજ મારી શાંત કાળજી મારા બાળકને મોટું કરે છે, જેમ એક બીજમાંથી જંગલ ઊગે.
આશીર્વાદ: નાનકડા, તું સ્થિર અને લીલોછમ મોટો થા, અને ઘણાને તારી દયામાં આશરો મળે.
પાત્રો
- જાદવ પાયેંગ
- — ઝાડને પોતાનાં બાળકો કહેનાર ધીરજવાળા વાવનાર.
- જંગલનાં પ્રાણીઓ
- — નવું ઘર શોધતાં પક્ષીઓ, હરણ અને હાથીઓ.
બોધ
ધીરજથી ચાલુ રાખેલી નાની રોજની કાળજી કંઈક મહાન ઉગાડી શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તું બીજની જેમ ચૂપચાપ મોટો થઈ રહ્યો છે, અને હું દરરોજ તારી કાળજી લઈશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
ચાલો, આપણે સાથે એક બીજ વાવીએ અને તેને ઊગતું જોઈએ?
સ્રોત: જોરહાટ, આસામના જાદવ 'મોલાઈ' પાયેંગની સાચી જીવનકથા (પદ્મશ્રી, 2015)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
જાદવ પાયેંગ જંગલ ઉગાડે છે વાર્તા શું શીખવે છે?
જાદવ પાયેંગની વાર્તા બતાવે છે કે દિવસે દિવસે થતાં નાનાં, સ્થિર કાળજીનાં કામ કંઈક વિશાળ અને જીવન આપનારું બની શકે છે. તે ધીરજ અને ઉછેરવાનો આનંદ શીખવે છે.