Puranas · વાર્તા સંગ્રહ
કણ્ણપ્પા, શિકારીની ભેટ
થિન્નન નામના યુવાન શિકારીને કાલહસ્તીની એક ટેકરી પર શિવલિંગ મળે છે. તે જંગલના પાણી, ફૂલો અને ભોજનથી પૂજા કરે છે અને દરરોજ રાતે પ્રભુની રક્ષા કરે છે.
વાર્તાની શીખ: શુદ્ધ, સરળ પ્રેમ સંપૂર્ણ વિધિ કરતાં વધુ મહત્ત્વનો છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- કણ્ણપ્પા (થિન્નન), ભગવાન શિવ, મંદિરના પૂજારી
- સ્રોત ગ્રંથ
- પુરાણો
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પુરાણો · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
કણ્ણપ્પા નાયનાર ત્રેસઠ નાયનમારોમાંના એક છે, એટલે કે તમિલ શૈવ સંતોમાંના એક, અને તેમનું જીવન સેક્કિઝારના બારમી સદીના પેરિય પુરાણમ્માં કહેવાયું છે. તેમને સૌથી વધુ આંધ્ર પ્રદેશના શ્રીકાલહસ્તી મંદિરમાં યાદ કરવામાં આવે છે, જ્યાં ટેકરી પરનું મંદિર તેમની ભક્તિ સાથે જોડાયેલું છે, અને તેમની વાર્તા તમિલ અને તેલુગુમાં ગવાઈ છે અને ફિલ્મરૂપે પણ આવી છે. બીજી સંત કથાઓથી તેને અલગ બનાવે છે એ વાત કે નાયકને કોઈ વિધિ આવડતી જ નથી: થિન્નન નામનો જંગલનો યુવાન શિકારી મોંમાં નદીનું પાણી, વાળમાં ખોસેલાં ફૂલો અને પોતાનું સૌથી સારું ભોજન લાવે છે, અને મંદિરના પૂજારી શીખે છે કે આ સાદો પ્રેમ પૂર્ણ છે. ખુદ શિવનો હાથ તેને પ્રેમથી રોકી લે છે. ગર્ભવતી માતા માટે, આ એક આશ્વાસન છે કે સાચા પ્રેમને કોઈ સંપૂર્ણ રૂપની જરૂર નથી.
કણ્ણપ્પાને કોઈ વિધિ આવડતી ન હતી, છતાં તેનો સરળ, પૂરા દિલનો પ્રેમ જ સૌથી સાચી પૂજા હતી. આ વાર્તા યાદ કરાવે છે કે પૂરા હૃદયથી જે આપીએ તે બધું સંપૂર્ણ રીતે કરવા કરતાં વધુ મહત્ત્વનું છે, અને પ્રેમનો જવાબ કોમળતાથી મળે છે.
તેણે પોતાનું તીર ઉપાડ્યું, પોતાની આંખ પ્રભુને અર્પણ કરવા તૈયાર, કારણ કે તેનો પ્રેમ કશું જ બાકી રાખતો ન હતો.
ઘણા સમય પહેલાં, દક્ષિણની લીલી ટેકરીઓમાં થિન્નન નામનો એક યુવાન શિકારી રહેતો હતો.
તે જંગલના મુખીનો દીકરો હતો. જંગલની દરેક કેડી, દરેક ઝરણું અને દરેક પક્ષીનો અવાજ તે ઓળખતો.
તેને વાંચતાં આવડતું ન હતું, અને તેણે ક્યારેય એક પણ પ્રાર્થના શીખી ન હતી. પણ તેનું હૃદય સવારના આકાશ જેવું વિશાળ અને હૂંફાળું હતું.
એક દિવસ, હરણનાં પગલાં પાછળ જતાં, થિન્નન સ્વર્ણમુખી નદી પાસે, કાલહસ્તી નામની જગ્યાએ એક ટેકરી પર ચડ્યો.
ટોચ પર, વૃક્ષો નીચે, તેને ભગવાન શિવનું એક નાનું પથ્થરનું લિંગ મળ્યું, જે પાંદડાંની વચ્ચે શાંતિથી ઊભું હતું.
થિન્નન થોભી ગયો. તેની અંદર કંઈક ખૂબ કોમળ અને ખૂબ શાંત થઈ ગયું. તેને લાગ્યું જાણે કોઈ જૂનો, વહાલો મિત્ર મળી ગયો હોય.
"ઓ મારા પ્રભુ," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "તમે અહીં એકલા છો, તમારું ધ્યાન રાખનાર કોઈ નથી. તમને ભૂખ લાગી છે? તમને એકલું લાગે છે?"
તેને કોઈ વિધિ આવડતી ન હતી. એટલે પ્રેમે જે કહ્યું, તે જ તેણે કર્યું.
તે દોડીને નદીએ ગયો અને મોંમાં ઠંડું પાણી ભરી લાવ્યો, કારણ કે તેની પાસે કોઈ વાસણ ન હતું. તેણે જંગલી ફૂલો તોડીને પોતાના વાળમાં ખોસી દીધાં, કારણ કે તેના હાથ ભરેલા હતા.
તે ફરી ટેકરી પર આવ્યો અને હળવેથી લિંગ પર પાણી રેડ્યું. તેના પર ફૂલો મૂક્યાં. પછી પોતાના શિકારમાંથી થોડું ભોજન ધર્યું, જે સૌથી સારું હતું તે.
ત્યાર પછી રોજ થિન્નન આવતો. આખી રાત તે પોતાના પ્રભુ પાસે બેસતો, હાથમાં ધનુષ્ય રાખીને, જેથી કોઈ જંગલી પ્રાણી નજીક ન આવે.
તેના માથા ઉપર તારા ધીમે ધીમે ફરતા. ઘુવડ બોલતાં, પાંદડાં સરસરાટ કરતાં, અને રાતનો ઠંડો પવન ટેકરી પર વહેતો. થિન્નનને જરાય થાક ન લાગતો. જેને તે પ્રેમ કરતો હતો તેની પાસે હોવાનો તેને માત્ર આનંદ થતો.
હવે, ત્યાં શિવગોચરિયાર નામના એક મંદિરના પૂજારી પણ હતા, જે દરરોજ સવારે આવતા. તેમને લિંગ ભીનું મળતું, કોઈના વાળમાંથી આવેલાં ફૂલો સાથે, અને એવું ભોજન જે કોઈ યોગ્ય પૂજાનો ભાગ ન હતું.
પૂજારી નારાજ થયા. "આ કોણ કરે છે?" તેમણે બૂમ પાડી. તેમણે બધું સાફ કર્યું અને શિવને મંદિરની રક્ષા કરવા પ્રાર્થના કરી.
તે રાતે શિવ પૂજારીના સપનામાં આવ્યા. "ચિંતા ન કરો," ભગવાને હસીને કહ્યું. "કાલે સંતાઈને જોજો. તમે જોશો કે આ છોકરો મને કેટલો પ્રેમ કરે છે."
એટલે બીજા દિવસે પૂજારી એક ઝાડ પાછળ સંતાઈ ગયા.
થિન્નન પોતાનું પાણી, ફૂલો અને ભેટ લઈને આવ્યો. પણ લિંગ તરફ જોતાં જ તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.
લિંગના મુખ પરની એક આંખમાંથી જાણે આંસુ વહેતાં હતાં, જાણે તેને વાગ્યું હોય.
થિન્નનનું હૃદય ભાંગી પડ્યું. તેણે જંગલનાં પાંદડાં અને જડીબુટ્ટીઓ અજમાવી, તેમને પથ્થર પર હળવેથી દબાવ્યાં, જેમ તેની માએ એક વાર તેના છોલાયેલા ઘૂંટણ મટાડ્યા હતા. પણ કંઈ કામ ન લાગ્યું, અને આંસુ બંધ ન થયાં.
ઝાડ પાછળથી જોતા પૂજારીએ શ્વાસ રોકી રાખ્યો. તેમણે ક્યારેય કોઈને ભગવાનની આટલી કોમળતાથી સંભાળ લેતાં જોયું ન હતું.
પછી થિન્નનને શિકારીઓની એક જૂની કહેવત યાદ આવી: આંખ આંખને મટાડી શકે. એક પળ પણ શંકા કર્યા વિના, તેણે પોતાની આંખ આપવાનું નક્કી કર્યું.
તેણે પોતાનું તીર ઉપાડ્યું, પોતાની આંખ પ્રભુને અર્પણ કરવા તૈયાર, કારણ કે તેનો પ્રેમ કશું જ બાકી રાખતો ન હતો.
તરત જ એક હૂંફાળો પ્રકાશ આખી ટેકરી પર ફેલાઈ ગયો. એક ઊંડો અને માયાળુ અવાજ વૃક્ષોમાં ગુંજ્યો: "રોકાઈ જા, કણ્ણપ્પા! રોકાઈ જા, મારા વહાલા!"
એક કોમળ હાથે થિન્નનનો હાથ પકડી લીધો. ખુદ શિવ તેની સામે ઊભા હતા, પાણી પરની ચાંદની જેવા ઝળહળતા.
"તારો પ્રેમ પૂર્ણ છે," શિવે કહ્યું. "તારે હવે વધુ કંઈ આપવાની જરૂર નથી. આજથી તું કણ્ણપ્પા કહેવાશે, જેણે પોતાની આંખ અર્પણ કરી, અને તું હંમેશાં મારી પાસે રહીશ."
પૂજારી આંખોમાં આંસુ સાથે ઝાડ પાછળથી બહાર આવ્યા. હવે તેમને સમજાયું કે પ્રેમ જ સૌથી સાચી પ્રાર્થના છે.
અને આ રીતે એક સાદો શિકારી કણ્ણપ્પા નાયનાર બન્યો, શિવના વહાલા સંતોમાંનો એક, જેમને આજે પણ કાલહસ્તીમાં યાદ કરવામાં આવે છે.
શાંતિથી સૂઈ જા, નાનકડા બાળ. તારું હૃદય કણ્ણપ્પાની જેમ ખુલ્લા મનથી પ્રેમ કરે, અને તું હંમેશાં જાણે કે સાચો પ્રેમ જોવાય છે અને સચવાય છે.
પુરાણ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
કઈ સાદી, રોજની વાત તમે પહેલેથી જ તમારા બાળક માટે શુદ્ધ પ્રેમથી કરો છો?
સંકલ્પ: મારા બાળક માટેનો મારો પ્રેમ પૂર્ણ થવા માટે સંપૂર્ણ હોવો જરૂરી નથી.
આશીર્વાદ: નાનકડા બાળ, તારું હૃદય વિશાળ અને હૂંફાળું રહે, અને તારા પ્રેમનો જવાબ હંમેશાં કોમળતાથી મળે.
પાત્રો
- કણ્ણપ્પા (થિન્નન)
- — જંગલનો એક શિકારી, જેનો શિવ માટેનો પ્રેમ શુદ્ધ અને પૂર્ણ છે.
- ભગવાન શિવ
- — તેઓ નિયમો નહીં, હૃદય જુએ છે.
- મંદિરના પૂજારી
- — તેઓ શીખે છે કે ભક્તિ ઘણાં જુદાં રૂપમાં હોઈ શકે.
બોધ
શુદ્ધ, સરળ પ્રેમ સંપૂર્ણ વિધિ કરતાં વધુ મહત્ત્વનો છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા બાળ, સાચો પ્રેમ હંમેશાં જોવાય છે અને સચવાય છે. તારો પ્રેમ સરળ અને સાચો રહે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
થિન્નન જંગલમાંથી શિવ માટે કઈ ભેટો લાવ્યો?
સ્રોત: સેક્કિઝારનું પેરિય પુરાણમ્ (12મી સદી), કણ્ણપ્પા નાયનારનું જીવન
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- અનસૂયાનાં ત્રણ બાળકો · દિવસ 66
એ જ મૂલ્ય
પરંપરા અનસૂયાને માતૃપ્રેમનો આદર્શ માને છે, એટલો કોમળ કે સૌથી મહાન દેવો પણ તેમની સંભાળમાં બાળકો બની ગયા. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગરમ સ્નાન, તેલ માલિશ અને હાલરડાં જેવી સાદી સંભાળની વિધિઓ ઘણા પરિવારોને નજીક અને સ્થિર અનુભવવામાં મદદ કરે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
કણ્ણપ્પા, શિકારીની ભેટ વાર્તા શું શીખવે છે?
કણ્ણપ્પાને કોઈ વિધિ આવડતી ન હતી, છતાં તેનો સરળ, પૂરા દિલનો પ્રેમ જ સૌથી સાચી પૂજા હતી. આ વાર્તા યાદ કરાવે છે કે પૂરા હૃદયથી જે આપીએ તે બધું સંપૂર્ણ રીતે કરવા કરતાં વધુ મહત્ત્વનું છે, અને પ્રેમનો જવાબ કોમળતાથી મળે છે.