Sikh · વાર્તા સંગ્રહ
ગુરુ રામદાસજીનું કોમળ સ્વાગત
ગુરુ રામદાસજી એક શાંત સરોવર પાસે રહે છે અને લંગરમાં સૌની સેવા કરે છે. ગુરુ નાનકદેવજીના મોટા પુત્ર, વૃદ્ધ સંત બાબા શ્રીચંદ, મળવા આવે છે અને રમૂજમાં પૂછે છે કે તેમની દાઢી આટલી લાંબી કેમ છે.
વાર્તાની શીખ: નમ્રતા અને પ્રેમભર્યું સ્વાગત દરેક હૃદય જીતી લે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- ગુરુ રામદાસજી, બાબા શ્રીચંદ
- સ્રોત ગ્રંથ
- જનમસાખી
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: જનમસાખી · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
શીખ પરંપરાની આ સાખી ગુરુ નાનકદેવજીના મોટા પુત્ર અને તપસ્વી બાબા શ્રીચંદની, ચોથા ગુરુ ગુરુ રામદાસજી પાસે થયેલી મુલાકાતની વાત કહે છે, જે એ સરોવર પાસે રહેતા હતા જે પછી અમૃતસર બન્યું. શીખ શિક્ષણમાં આ નમ્રતાનું એક પ્રિય ઉદાહરણ છે, જે એક જ વર્તન માટે યાદ રખાય છે: આટલી લાંબી દાઢી કેમ વધારી એવું પુછાતાં ગુરુ જવાબ આપે છે કે સંતોના પગની ધૂળ લૂછવા માટે, અને રસ્તા પર જ તેમ કરે છે. આ કથા ખાસ છે કારણ કે પરીક્ષા પરિવારમાંથી, ગુરુ નાનકદેવજીના પોતાના પુત્ર પાસેથી, આવે છે, અને સ્પર્ધામાં નહીં પણ ઓળખાણનાં આંસુમાં પૂરી થાય છે. ગર્ભાવસ્થા માટે, આ ખુલ્લા હૃદયથી બીજાનું સ્વાગત કરવાની એક કોમળ વાર્તા છે.
આ વાર્તા બતાવે છે કે સાચી મહાનતા કોમળ અને નમ્ર હોય છે. તમે બીજાને જે કોમળ સ્વાગત આપો છો, તે તમારું બાળક તમારી પાસેથી શીખશે.
હું તમારું અભિમાન પારખવા આવ્યો હતો, પણ મને ફક્ત નમ્રતા મળી.
ગુરુ રામદાસજી, શીખોના ચોથા ગુરુ, દયાળુ, હસતી આંખો અને લાંબી, લહેરાતી દાઢીવાળા કોમળ પુરુષ હતા. તે એક શાંત સરોવર પાસે વસતા, વધતા જતા ગામમાં રહેતા હતા, જે જગ્યા એક દિવસ અમૃતસર શહેર બનવાની હતી. દરરોજ તે લોકો સાથે કામ કરતા, માટી ઊંચકતા, લંગરમાં, એટલે કે સૌ માટેના મફત સમુદાય રસોડામાં, ભોજન પીરસતા, અને દરેક મહેમાનનું પ્રેમથી સ્વાગત કરતા.
એક તડકાવાળી સવારે ગામમાં સમાચાર ફેલાયા કે એક પ્રસિદ્ધ સંત મળવા આવી રહ્યા છે. તે હતા બાબા શ્રીચંદ, પહેલા ગુરુ, ગુરુ નાનકદેવજીના મોટા પુત્ર. બાબા શ્રીચંદ એક વૃદ્ધ સંત હતા, જેમણે આખું જીવન જંગલો અને પહાડોમાં પ્રાર્થના કરતાં અને ખૂબ સાદગીથી વિતાવ્યું હતું. તેમના વાળ લાંબા અને જટાવાળા હતા, તે ફક્ત એક સાદું વસ્ત્ર પહેરતા અને હાથમાં લાકડાની લાકડી રાખતા.
ગુરુ રામદાસજી ખૂબ ખુશ થયા. "બાબા શ્રીચંદ ખુદ ગુરુ નાનકદેવજીના પુત્ર છે," તેમણે લોકોને કહ્યું. "આપણે પૂરા પ્રેમથી તેમનું સ્વાગત કરવું જોઈએ." તે અનુયાયીઓના એક સમૂહ સાથે રસ્તા પર સંતને મળવા ગયા. તે પાંચસો રૂપિયા અને એક સુંદર ઘોડો ભેટમાં લાવ્યા, અને વૃદ્ધ સંતને ધીમે ધીમે ગામ તરફ ચાલતા જોઈને આદરથી નમ્યા.
બાબા શ્રીચંદ ઊભા રહ્યા અને ગુરુ રામદાસજીને ધ્યાનથી જોયા. તેમણે આ નવા ગુરુ વિશે ઘણું સાંભળ્યું હતું, અને તે પોતે તેમનું હૃદય જોવા માંગતા હતા. તેમણે ગુરુની લાંબી, નરમ દાઢી જોઈ, જે લગભગ કમર સુધી પહોંચતી હતી. "મને કહો," વૃદ્ધ સંતે થોડું હસીને પૂછ્યું, "તમે આટલી લાંબી દાઢી કેમ વધારી છે?"
ગુરુ રામદાસજીને ન ગર્વ થયો, ન ખોટું લાગ્યું. તે પ્રેમથી હસ્યા અને હજી વધુ નીચા નમ્યા. "બાબાજી," તેમણે કહ્યું, "તમારા જેવા સંતોના પગની ધૂળ લૂછવા મેં તે લાંબી વધારી છે." અને કોઈ કંઈ બોલે તે પહેલાં, તે ધૂળવાળા રસ્તા પર ઘૂંટણિયે બેઠા અને હળવેથી પોતાની દાઢીથી સંતના થાકેલા પગ લૂછવા લાગ્યા.
જોનારા બધા એકદમ શાંત થઈ ગયા. અનુયાયીઓએ નવાઈથી એકબીજા સામે જોયું, કારણ કે તેમના ગુરુ ધૂળમાં ઘૂંટણિયે બેઠા હતા. પણ ગુરુ રામદાસજીનો ચહેરો શાંતિ અને આનંદથી ભરેલો હતો, જાણે તે દુનિયાની સૌથી સહજ વાત કરી રહ્યા હોય. તેમણે એક પગ લૂછ્યો, પછી બીજો, ખૂબ હળવેથી અને ધ્યાનથી, જેમ મા બાળકનો ચહેરો લૂછે.
બાબા શ્રીચંદની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં. તે પાછળ હટ્યા અને ગુરુને ખભેથી પકડીને ઊભા કર્યા. "કૃપા કરીને રોકાઈ જાઓ," તેમણે કાંપતા અવાજે કહ્યું. "હું તમારું અભિમાન પારખવા આવ્યો હતો, પણ મને ફક્ત નમ્રતા મળી. હવે મને સમજાય છે કે મારા પિતાનો પ્રકાશ તમારામાં કેમ ઝળકે છે." તેમણે ઘણી વાર સુધી ગુરુ રામદાસજીના હાથ પકડી રાખ્યા, અને બંને સંતો એકબીજા સામે હસ્યા.
"આ નમ્ર હૃદયે જ તમને સાચા ગુરુ બનાવ્યા છે," બાબા શ્રીચંદે કહ્યું. "મારા પિતાના સ્થાને બેસવા માટે તમારાથી વધુ લાયક કોઈ ન હોઈ શકે." તેમણે ગુરુ રામદાસજી અને આખા ગામને આશીર્વાદ આપ્યા. પછી હસીને તેમણે કહ્યું કે તેમને પૈસા કે ઘોડાની જરૂર નથી, કારણ કે પ્રેમભર્યું સ્વાગત જ સૌથી ઉત્તમ ભેટ હતું.
તે સાંજે બાબા શ્રીચંદ ગામમાં મહેમાન તરીકે રોકાયા. તે શાંત સરોવર પાસે લોકો સાથે બેઠા, બધાની સાથે લંગરમાંથી સાદું ભોજન લીધું, અને ગુરુનાં મીઠાં ભજન સાંભળ્યાં. આથમતા સૂરજે પાણીને સોનેરી કરી દીધું, અને ગાવાનો અવાજ હળવેથી ખેતરો પર તરતો રહ્યો.
બીજી સવારે વૃદ્ધ સંત ફરી પહાડોમાંથી પોતાની લાંબી યાત્રા પર નીકળ્યા. ગુરુ રામદાસજી તેમની સાથે ગામના છેડા સુધી ચાલ્યા અને ફરી એક વાર નમ્યા. બાબા શ્રીચંદ રસ્તા પર અદૃશ્ય થયા ત્યારે ગુરુ સરોવર તરફ પાછા વળ્યા, ફરી માટી ઊંચકવા અને ભોજન પીરસવા તૈયાર, તેમનું હૃદય હંમેશની જેમ શાંત અને નમ્ર.
નાનકડા, સૌથી મહાન લોકો ઘણી વાર સૌથી કોમળ અને નમ્ર હોય છે. તું પણ હંમેશા કોમળ હૃદયથી બીજાનું સ્વાગત કરજે, અને ગુરુ રામદાસજીની જેમ પ્રેમથી તેમની સેવા કરજે.
શીખ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમે તમારા બાળકનું દુનિયામાં કેવી રીતે સ્વાગત કરવા માંગો છો?
સંકલ્પ: હું કોમળ અને નમ્ર હૃદયથી સૌનું સ્વાગત કરું છું.
પાત્રો
- ગુરુ રામદાસજી
- — શીખોના ચોથા ગુરુ, નમ્ર અને સ્વાગત કરનારા.
- બાબા શ્રીચંદ
- — ગુરુ નાનકદેવજીના મોટા પુત્ર, એક વૃદ્ધ સંત.
બોધ
નમ્રતા અને પ્રેમભર્યું સ્વાગત દરેક હૃદય જીતી લે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા વહાલા, તું હંમેશા પ્રેમ અને નમ્ર હૃદયથી બીજાને મળજે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
ગુરુ રામદાસજીએ બાબા શ્રીચંદનું સ્વાગત કેવી રીતે કર્યું?
સ્રોત: શીખ પરંપરા (ગુરુ રામદાસજી અને બાબા શ્રીચંદની સાખી)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- દૂધના વાટકા પર મોગરાની પાંખડી · દિવસ 209
મળતી આવતી વાર્તા
પરંપરા કહે છે કે ગુરુ નાનકે મુલતાનમાં ભરેલા દૂધના વાટકાનો જવાબ મોગરાની પાંખડીથી આપ્યો, અને હરીફાઈને બદલે નમ્રતા અને મિત્રતા બતાવી. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે નવી કે તણાવભરી પરિસ્થિતિનો નરમાશથી સામનો કરવાથી માતાને વધુ સહજતા લાગી શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
ગુરુ રામદાસજીનું કોમળ સ્વાગત વાર્તા શું શીખવે છે?
આ વાર્તા બતાવે છે કે સાચી મહાનતા કોમળ અને નમ્ર હોય છે. તમે બીજાને જે કોમળ સ્વાગત આપો છો, તે તમારું બાળક તમારી પાસેથી શીખશે.