Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Sikh · દિવસ 230 · અઠવાડિયું 33

ભાઈ લહણા વાટકો ઉઠાવે છે

કરતારપુરમાં ભાઈ લહણા દરેક નાના કામને પ્રાર્થના માને છે. ગુરુ નાનકનો વાટકો કાદવવાળી ખાઈમાં પડે છે ત્યારે બીજા અચકાય છે.

વાર્તાની શીખ: નમ્ર સેવા, નાનાં કામમાં પણ, પ્રાર્થનાનું એક સ્વરૂપ છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
ભાઈ લહણા, ગુરુ નાનક
સ્રોત ગ્રંથ
જનમસાખી
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 230 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 33 · 7 માંથી દિવસ 6
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 3
આ અઠવાડિયે બાળક
હાડકાં મજબૂત થાય છે, જ્યારે જન્મ માટે ખોપરી લવચીક રહે છે. બાળક તમારો અવાજ ઓળખે છે. અઠવાડિયું 33: બાળકનો વિકાસ

શીખ પરંપરા માને છે કે ભાઈ લહણાની નમ્ર સેવાને કારણે ગુરુ નાનકે તેમને અંગદ નામ આપીને પોતાના ઉત્તરાધિકારી બનાવ્યા. આ કથા માતા-પિતાને સેવાનું મૂલ્ય સમજવા આમંત્રે છે, બીજાઓની સંભાળનાં એ નાનાં, સાદાં કામ જે નવા બાળક સાથેના જીવનને ભરી દે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજનાં કામમાં અર્થ શોધવાથી તણાવ ઘટી શકે છે.

કેટલાક લોકોએ ફક્ત કાદવ જોયો હતો. ભાઈ લહણાએ ફક્ત સેવાનો મોકો જોયો હતો.

ભાઈ લહણા, ધીરજવાળા હાથ અને દયાળુ, સ્થિર ચહેરાવાળા એક શાંત માણસ, કરતારપુરના આંગણામાં માટીનાં વાસણ ધોતા હતા. ગલગોટા પર મધમાખીઓ ગુંજતી હતી, અને ક્યાંક પથ્થરની ઘંટી ગોળ ગોળ ફરતી, સાંજના ભોજન માટે ઘઉં દળતી હતી.

કરતારપુર રાવી નદીના કિનારે વસેલું ગામ હતું, જે ગુરુ નાનકે વસાવ્યું હતું, એક કોમળ ગુરુ જે શીખવતા કે ભગવાન દરેકમાં વસે છે. અહીં બધા ખેતરોમાં કામ કરતા, સાથે રાંધતા, સાથે જમતા અને સાંજે સાથે ગાતા. લહણા થોડાં વર્ષ પહેલાં કરતારપુર આવ્યા હતા, અને તેમને ક્યારેય જવાનું મન થયું નહોતું.

તે લંગર પાસે વાસણ ધોતા હતા, એ મફત રસોડું જ્યાં આવનાર દરેકને જમાડવામાં આવતું. તે ઉતાવળ વગર, સ્થિરતાથી કામ કરતા, દરેક વાસણ પર પૂરું ધ્યાન આપતા. તેમના માટે સંગત, એટલે કે લોકોના મેળાવડા, માટે કરેલું દરેક નાનું કામ એક પ્રકારની પ્રાર્થના હતું. રસોઈના ચૂલામાંથી દાળ અને તાજી રોટલીની સુગંધ આવતી હતી.

તે બપોરે ગુરુ નાનક હાથમાં નાનો પિત્તળનો વાટકો લઈને આંગણામાંથી ચાલતા આવ્યા. આંગણાના કિનારે એક ખાઈ હતી જ્યાં વરસાદનું અને રસોડાનું પાણી ભેગું થતું. તે જાડા કાદવ અને શાકનાં જૂનાં છોતરાંથી ભરેલી હતી, અને કોઈને તેની પાસે જવું ગમતું નહીં.

ગુરુ ખાઈ પાસે થોભ્યા. પછી, બધાના જોતાં, પિત્તળનો વાટકો તેમના હાથમાંથી સરકીને છપ્ કરતો કાદવવાળા પાણીમાં પડ્યો. તે ડૂબીને દેખાતો બંધ થયો. ગુરુ નાનક પાસેના લોકો તરફ ફર્યા, જેમાં તેમના બે પુત્રો અને કેટલાક અનુયાયીઓ હતા. "કોઈ મારો વાટકો લાવી આપશે?" તેમણે પૂછ્યું.

તેમના પુત્રોએ ગંદા પાણી સામે અને પછી એકબીજા સામે જોયું. "પિતાજી," એકે કહ્યું, "આ તો નાનો વાટકો જ છે. સફાઈવાળો પછી કાઢી લેશે. અથવા આપણે બજારમાંથી બીજો ખરીદી લઈશું." કેટલાક અનુયાયીઓએ માથું હલાવ્યું. "ખાઈ ખૂબ ગંદી છે," એકે ધીમેથી કહ્યું. "આપણાં કપડાં સાફ છે. આ રાહ જોઈ શકે."

ગુરુ કંઈ બોલ્યા નહીં. તેમનો ચહેરો શાંત હતો, અને તે ફક્ત રાહ જોતા રહ્યા.

આંગણાની સામેની બાજુએ ભાઈ લહણાએ સાંભળ્યું હતું. તેમણે ધોતા હતા તે વાસણ નીચે મૂક્યું અને ઊભા થયા. કાદવ, સાફ કપડાં કે કોઈ શું કહેશે તે વિશે વિચારવા તે રોકાયા નહીં. તેમણે ફક્ત એટલું જોયું કે ગુરુએ કંઈક માગ્યું છે.

તેથી તે ખાઈ પાસે ગયા અને ભીની જમીન પર ઘૂંટણિયે બેઠા. "લહણા," એક અનુયાયીએ બૂમ પાડી, "તમે કાદવથી ખરડાઈ જશો!" પણ લહણાએ બસ બાંય ચડાવી અને બંને હાથ ઠંડા, કાદવવાળા પાણીમાં નાખ્યા.

તે ધીમે ધીમે, ધીરજથી, ચીકણા કાદવ અને છોતરાં વચ્ચે ફંફોસતા રહ્યા. તેમણે મોં બગાડ્યું નહીં, અને ઉતાવળ પણ ન કરી. આખરે તેમની આંગળીઓને પિત્તળના વાટકાનો લીસો વળાંક મળ્યો. તેમણે તે બહાર કાઢ્યો. તે કાદવથી ખરડાયેલો હતો, અને કોણી સુધી તેમના હાથ પણ.

ત્યારે પણ તે તેને ગંદો પાછો ન લાવ્યા. તે કૂવે ગયા, પાણી ખેંચ્યું, અને વાટકો ચમકે ત્યાં સુધી ધ્યાનથી ધોયો. પછી હાથ ધોયા. પછી ગુરુ નાનક પાસે જઈને માથું નમાવ્યું અને બંને હાથે વાટકો ધર્યો. "તમારો વાટકો, ગુરુજી."

ગુરુ નાનકે તે લીધો. તેમણે લાંબા સમય સુધી ભાઈ લહણા સામે જોયું, અને તેમની આંખો હૂંફથી ભરેલી હતી. ગુરુએ એક નાનું, ગંદું કામ માગ્યું હતું. કેટલાક લોકોએ ફક્ત કાદવ જોયો હતો. ભાઈ લહણાએ ફક્ત સેવાનો મોકો જોયો હતો. તેમનામાં એવું કોઈ અભિમાન નહોતું જેને બચાવવું પડે.

આ પછી લહણા બસ પોતાનાં માટીનાં વાસણ પાસે પાછા ગયા. તે ધોવાં અને ગુરુનો વાટકો લાવવો, બંનેમાં તેમને કોઈ ફરક ન લાગ્યો. બંને સેવા હતાં, બીજાઓ માટે પ્રેમથી કરેલું કામ, બદલામાં કંઈ માગ્યા વગર.

પછીનાં વર્ષોમાં બીજા દિવસો આવ્યા અને બીજાં નાનાં, અઘરાં કામ આવ્યાં, અને દરેક વખતે લહણા જ ચૂપચાપ આગળ આવતા. સમય જતાં ગુરુ નાનકે તેમને નવું નામ આપ્યું, અંગદ, જેનો અર્થ છે "મારા પોતાના શરીરનો ભાગ." ભાઈ લહણા ગુરુ અંગદ દેવ બન્યા, શીખોના બીજા ગુરુ.

પણ તે બપોરે કોઈને આમાંનું કંઈ ખબર નહોતું. સાંજ પડી ત્યારે પ્રાર્થના માટે દીવા પ્રગટ્યા. સંગત જમીન પર સાથે બેઠી, અને શબદ, એટલે કે પવિત્ર ભજનોનું સંગીત, અંધારામાં ઊંચે ચડ્યું. લહણા તેમની વચ્ચે બેઠા હતા, તેમના હાથમાં હજી કૂવાના પાણીની હળવી સુગંધ હતી. ગુરુની પાસે, એક નાનો પિત્તળનો વાટકો દીવાનો પ્રકાશ ઝીલીને ચમકતો હતો.

નાનકડા, તું ક્યારેય ઘૂંટણિયે બેસીને મદદ કરવામાં અભિમાન ન રાખે.

આગળની વાર્તા વાંચો →ભાઈ લહણા અને ભીના ઘાસનો ભારો

શીખ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: જનમસાખી · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

જનમસાખીઓ અને વ્યાપક શીખ પરંપરા કહે છે કે રાવી કિનારે ગુરુ નાનકના ગામ કરતારપુરમાં સેવા કરતા ભાઈ લહણાએ એવી નમ્રતા બતાવી જે તેમને અલગ પાડતી હતી, અને ગુરુએ તેમને અંગદ, 'મારા પોતાના શરીરનો ભાગ', નામ આપીને શીખોના બીજા ગુરુ બનાવ્યા. તેમની ઘણી કસોટીની કથાઓ કહેવાય છે; આ કથા કાદવવાળી ખાઈમાં પડેલા નાના પિત્તળના વાટકા પર કેન્દ્રિત છે. ગુરુ કોઈને હુકમ નથી કરતા, ફક્ત રાહ જુએ છે, અને બીજા સાફ કપડાંને લીધે અચકાય છે ત્યારે લહણા બસ ઘૂંટણિયે બેસીને શોધે છે. શાંત અંત, હાથમાં કૂવાના પાણીની સુગંધ અને દીવાના પ્રકાશમાં ચમકતો વાટકો, ધ્યાન ઇનામ પર નહીં પણ સેવા પર રાખે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે, તે બાળકને પ્રેમ કરવામાં સમાયેલી નમ્ર, હાથે કરાતી સંભાળનું કોમળ સન્માન કરે છે.

બાળક સાથે વિચારો

કોઈ પ્રશંસા માગ્યા વગર, ફક્ત આપવાના આનંદ માટે, આજે હું સેવાનું કયું નાનું કામ કરી શકું?

સંકલ્પ: મારું દિલ શુદ્ધ ભક્તિથી ભરેલું છે. હું પ્રેમ અને નમ્ર મનથી સેવા કરું છું.

આશીર્વાદ: તમને એવું દિલ મળે જે સેવામાં આનંદ શોધે, અને એવું મન જે નમ્રતાથી ચાલે.

પાત્રો

ભાઈ લહણા
— એક સ્થિર, નમ્ર મદદગાર, જે ખુશીથી સેવા કરે છે.
ગુરુ નાનક
— એક પ્રેમાળ ગુરુ, જે ચૂપચાપ જુએ છે.

બોધ

નમ્ર સેવા, નાનાં કામમાં પણ, પ્રાર્થનાનું એક સ્વરૂપ છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા વહાલા, તું બીજી વાર કહેવાની રાહ જોયા વગર ખુશીથી બીજાઓને મદદ કરે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

વાટકો પડ્યો ત્યારે ભાઈ લહણાએ શું કર્યું?

સ્રોત: શીખ પરંપરા (ગુરુ અંગદ વિશેની જનમસાખીઓ)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 33મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • દૂધના વાટકા પર મોગરાની પાંખડી · દિવસ 209

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા કહે છે કે ગુરુ નાનકે મુલતાનમાં ભરેલા દૂધના વાટકાનો જવાબ મોગરાની પાંખડીથી આપ્યો, અને હરીફાઈને બદલે નમ્રતા અને મિત્રતા બતાવી. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે નવી કે તણાવભરી પરિસ્થિતિનો નરમાશથી સામનો કરવાથી માતાને વધુ સહજતા લાગી શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

ભાઈ લહણા વાટકો ઉઠાવે છે વાર્તા શું શીખવે છે?

શીખ પરંપરા માને છે કે ભાઈ લહણાની નમ્ર સેવાને કારણે ગુરુ નાનકે તેમને અંગદ નામ આપીને પોતાના ઉત્તરાધિકારી બનાવ્યા. આ કથા માતા-પિતાને સેવાનું મૂલ્ય સમજવા આમંત્રે છે, બીજાઓની સંભાળનાં એ નાનાં, સાદાં કામ જે નવા બાળક સાથેના જીવનને ભરી દે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજનાં કામમાં અર્થ…

ભાઈ લહણા વાટકો ઉઠાવે છે ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 33 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો