Puranas · વાર્તા સંગ્રહ
મુરુગનને એમનો મોર કેવી રીતે મળ્યો
ગર્વિષ્ઠ રાજા સુરપદ્મન દેવોને હેરાન કરે છે, અને યુવાન મુરુગન પોતાના પ્રકાશના વેલ સાથે આગળ આવે છે. મુરુગન પહેલાં એને ભલાઈ પસંદ કરવાની શાંત તક આપે છે.
વાર્તાની શીખ: માફી હરીફને પણ મિત્ર બનાવી શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- મુરુગન, સુરપદ્મન, પાર્વતી
- સ્રોત ગ્રંથ
- પુરાણો
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પુરાણો · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
સ્કંદ પુરાણ અને કચ્ચિયપ્પ શિવાચાર્યનું તમિલ કંદ પુરાણમ્ કહે છે કે મુરુગને, માતા પાર્વતીએ આપેલો વેલ ધારણ કરીને, દક્ષિણના સાગરકિનારે ગર્વિષ્ઠ સુરપદ્મનનો સામનો કર્યો, અને કેવી રીતે એમનો હરીફ એ મોર બન્યો જેના પર મુરુગન સવારી કરે છે અને એમના ધ્વજ પરનો કૂકડો બન્યો. આ પ્રસંગ દર વર્ષે તિરુચેંદૂરમાં સ્કંદ ષષ્ઠી દરમિયાન ભજવાય છે, જે તમિલનાડુના મોટા ઉત્સવોમાંનો એક છે. આ કથાને ખાસ બનાવે છે એનો અંત: જીત પર નહીં પણ માફી પર, જ્યારે મુરુગન પોતાના જૂના હરીફને કહે છે, "હવે તમે મારા સાથી બનશો." રક્ષણ અને માફી વિશેના પાર્વતીના અંતિમ શબ્દો એક માતાનો અવાજ ઉમેરે છે. માફ કરનારું મજબૂત હૃદય, જન્મ પહેલાં ઉછેરવા જેવો એક મૂલ્યવાન વિચાર છે.
મુરુગન દુનિયાનું રક્ષણ કરે છે, પણ એમની સાચી જીત માફી છે: તેઓ એક હરીફને જીવનભરનો સાથી બનાવી દે છે. આ કથા બતાવે છે કે સાચી શક્તિ કોમળ હોય છે અને બદલાવ માટે જગ્યા રાખે છે.
"તું એક વખત મારો હરીફ હતો," એમણે હળવેથી કહ્યું. "હવે તમે મારા સાથી બનશો. હંમેશાં મારી પાસે રહેજો."
ઘણા સમય પહેલાં સુરપદ્મન નામનો એક શક્તિશાળી રાજા રહેતો હતો. એણે એક વખત ખૂબ તપ કરીને મોટી શક્તિઓ મેળવી હતી, પણ એનો સારો ઉપયોગ કરવાને બદલે તે ગર્વિષ્ઠ બની ગયો.
તે દેવોને હેરાન કરતો, જંગલોમાં રહેતા ઋષિઓને ડરાવતો, અને ઇચ્છતો કે દુનિયાનો દરેક ખૂણો એની સામે નમે. દેવો ચિંતામાં હતા, અને દુનિયા બેચેન અને દુઃખી બની ગઈ.
ત્યારે ભગવાન શિવના પુત્ર, યુવાન મુરુગન આગળ આવ્યા. તેઓ સવારના સૂરજ જેવા તેજસ્વી હતા, છ ઝળહળતાં મુખ અને કોમળ સ્મિત સાથે. એમના હાથમાં વેલ હતો, પ્રકાશનો ભાલો.
એ ભાલો એમને એમનાં માતા પાર્વતીએ પૂરા પ્રેમથી આપ્યો હતો. "સારું છે તેનું રક્ષણ કરવા એનો ઉપયોગ કરજે. અને તારું હૃદય હંમેશાં દયાળુ રાખજે." એમણે એના કપાળે ચુંબન કરતાં કહ્યું હતું.
મુરુગન લડવા માટે ઉતાવળ ન કરી. પહેલાં એમણે સુરપદ્મન પાસે એક દૂતને શાંત સંદેશ સાથે મોકલ્યો: "દુનિયાને હેરાન કરવાનું બંધ કર, અને શાંતિથી જીવ. ભલાઈ પસંદ કરવાનો હજી સમય છે."
પણ સુરપદ્મન ફક્ત હસ્યો. "આ બાળક કોણ છે મને કહેનાર કે મારે શું કરવું?" એણે કહ્યું, અને સાંભળવાની ના પાડી.
એટલે એક લાંબો મુકાબલો શરૂ થયો. તે દક્ષિણના સાગરકિનારે ઘણા દિવસો સુધી ચાલ્યો, એવી જગ્યાએ જે આજે તિરુચેંદૂર કહેવાય છે, જ્યાં લહેરો સફેદ અને કોમળ બનીને આવે છે.
સુરપદ્મન ચાલાક હતો. બચી જવાની આશામાં તે વારંવાર પોતાનું રૂપ બદલતો. તે પર્વત બન્યો, પછી જોરદાર પવન, પછી અંધારો સાગર. પણ મુરુગન હંમેશાં જોઈ લેતા કે તે ખરેખર કોણ છે.
આખરે સુરપદ્મને એક છેલ્લી યુક્તિ અજમાવી. તે સાગરની વચ્ચે ઊભેલું એક વિશાળ આંબાનું ઝાડ બની ગયો, જેની ડાળીઓ પાણી પર દૂર સુધી ફેલાયેલી હતી.
મુરુગને પોતાનો ઝળહળતો વેલ ઊંચો કર્યો અને આગળ મોકલ્યો. પ્રકાશના એક ઝબકારા સાથે એ મોટું ઝાડ સરખા બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગયું, અને લાંબો સંઘર્ષ પૂરો થયો.
એક પળ માટે બધું એકદમ શાંત થઈ ગયું. પવન થંભી ગયો, લહેરો શાંત થઈ, અને પાણી પર કોમળ સોનેરી પ્રકાશ ફેલાયો, જાણે આખો સાગર શ્વાસ રોકીને જોતો હોય કે હવે શું થશે.
અને પછી કંઈક અદ્ભુત થયું. સુરપદ્મનના હૃદયમાંથી બધો ગર્વ અને ગુસ્સો ઓગળી ગયો, જેમ સૂરજ ઊગે ત્યારે ધુમ્મસ ઓગળે છે.
ઝાડનો એક ભાગ સુંદર મોર બની ગયો, ઘેરાં ભૂરાં અને ચમકતાં લીલાં પીંછાં સાથે, અને દરેક પીંછા પર સોનેરી આંખ.
બીજો ભાગ લાલ કલગીવાળો એક હિંમતવાન કૂકડો બની ગયો, જેણે માથું ઊંચું કરીને સવારને આવકારવા ગર્વથી બાંગ પોકારી.
મોર અને કૂકડો આવીને મુરુગન સામે નમ્યા. હવે તેઓ શાંત અને નમ્ર હતા, અને એમની આંખો કોમળ હતી. "અમને માફ કરો," જાણે તેઓ કહેતા હતા.
મુરુગને લાંબી પળ સુધી એમની સામે જોયું. તેઓ એમને દૂર મોકલી શક્યા હોત. એને બદલે, એમણે એ જ કોમળ સ્મિત કર્યું જે તેઓ હંમેશાં કરતા.
"તું એક વખત મારો હરીફ હતો," એમણે હળવેથી કહ્યું. "હવે તમે મારા સાથી બનશો. હંમેશાં મારી પાસે રહેજો."
તેઓ હળવેથી મોરની પીઠ પર બેઠા, અને પક્ષીએ પોતાની ભવ્ય પૂંછડી રત્નોના પંખાની જેમ ફેલાવી. તે દિવસથી મોર મુરુગનને જ્યાં જાય ત્યાં લઈ જતો.
અને કૂકડાને એમણે પોતાની ધજા પર સ્થાન આપ્યું, જેથી એની સવારની બાંગ દુનિયાને હંમેશાં યાદ અપાવે કે દરેક રાત પૂરી થાય છે, અને દરેક નવો દિવસ નવી શરૂઆત લાવે છે.
દેવોએ આનંદથી આકાશમાંથી ફૂલો વરસાવ્યાં. ઋષિઓ પોતાનાં શાંત જંગલોમાં પાછા ફર્યા, અને સાંજના આકાશ નીચે સાગર આનંદથી ચમકી ઊઠ્યો.
પુત્રે શું કર્યું તે સાંભળીને પાર્વતીએ સ્મિત કર્યું. "તેં દુનિયાનું રક્ષણ કર્યું, અને તેં માફ કર્યું. એ જ સૌથી મોટી શક્તિ છે." એમણે કહ્યું.
આજે પણ ચિત્રોમાં અને મંદિરોમાં તમે મુરુગનને પોતાના મોર પર બેઠેલા, ભાલો પકડેલા, ધજા પર કૂકડા સાથે અને દરેક મુખ પર દયાળુ સ્મિત સાથે જોશો.
તો હળવેથી સૂઈ જા, મારા નાનકડા, અને યાદ રાખજે કે મજબૂત હૃદય એ છે જે માફ કરી શકે.
પુરાણ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
શું કોઈ એવી વાત છે જેને તમે પોતાની શાંતિ માટે માફ કરવા અને હળવી થવા દેવા ઇચ્છો છો?
સંકલ્પ: મારી શક્તિ કોમળ છે, અને મારા હૃદયમાં માફ કરવાની જગ્યા છે.
આશીર્વાદ: મારા નાનકડા, તું મજબૂત અને હિંમતવાન બને, અને તારું હૃદય મુરુગન જેવું માફ કરનારું બને.
પાત્રો
- મુરુગન
- — માફી પસંદ કરનાર એક યુવાન નાયક.
- સુરપદ્મન
- — દયાથી બદલાઈ જનાર એક ગર્વિષ્ઠ રાજા.
- પાર્વતી
- — મુરુગનનાં માતા, જેમણે એમને વેલ આપ્યો.
બોધ
માફી હરીફને પણ મિત્ર બનાવી શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, તું હિંમતવાન બને અને હંમેશાં માફ કરવા તૈયાર રહે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
મુરુગને માફ કર્યા પછી સુરપદ્મન શું બન્યો?
સ્રોત: સ્કંદ પુરાણ અને કચ્ચિયપ્પ શિવાચાર્યનું તમિલ કંદ પુરાણમ્
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- ભાઈ લાલોનો રોટલો · દિવસ 158
એ જ મૂલ્ય
કિરત કરનીના શીખ ઉપદેશની પરંપરા કહે છે કે પ્રામાણિકતાથી કમાયેલું અને પ્રેમથી વહેંચેલું ભોજન સૌથી પોષક છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે પોતાનાં મૂલ્યો પ્રમાણે જીવવાની લાગણી માતાના મનની શાંતિને ટેકો આપી શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
મુરુગનને એમનો મોર કેવી રીતે મળ્યો વાર્તા શું શીખવે છે?
મુરુગન દુનિયાનું રક્ષણ કરે છે, પણ એમની સાચી જીત માફી છે: તેઓ એક હરીફને જીવનભરનો સાથી બનાવી દે છે. આ કથા બતાવે છે કે સાચી શક્તિ કોમળ હોય છે અને બદલાવ માટે જગ્યા રાખે છે.