World · વાર્તા સંગ્રહ
સફેદ સીલ કોટિકને સુરક્ષિત ઘર મળે છે
કોટિક દરિયાના ફીણ જેવું સફેદ સીલનું બચ્ચું છે, જેને તેની મા માત્કાહ પ્રેમથી ઉછેરે છે. તે પાંચ ઉનાળા સુધી સમુદ્રોમાં એવો કિનારો શોધે છે જ્યાં સીલ શાંતિથી રહી શકે.
વાર્તાની શીખ: ધીરજ અને બીજાઓની કાળજી સૌને સુરક્ષિત ઘર સુધી લઈ જઈ શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- કોટિક, માત્કાહ, દરિયાઈ ગાયો
- સ્રોત ગ્રંથ
- રુડયાર્ડ કિપલિંગ, ધ જંગલ બુક (1894), 'ધ વ્હાઇટ સીલ'
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
ધ વ્હાઇટ સીલ રુડયાર્ડ કિપલિંગના 1894ના પુસ્તક ધ જંગલ બુકની એક વાર્તા છે, જે મોગલીની કથાઓની જેમ ભારતના જંગલમાં નહીં, પણ ઉત્તરી પ્રશાંત મહાસાગરના ઠંડા ખડકાળ ટાપુઓ પર બને છે. કોટિક, દરિયાના ફીણ જેવું સફેદ સીલનું બચ્ચું, પોતાની મા માત્કાહ પાસેથી તરવાના અને મોજાં પર તરતાં તરતાં સૂવાના પાઠ શીખતાં મોટો થાય છે. મોટાભાગની પ્રાણીકથાઓ એક યુક્તિ કે એક બોધ પર ટકે છે, પણ તેની વાર્તા એક લાંબી શોધ છે: પાંચ ઉનાળા સુધી તે વૉલરસ, ગલ પક્ષીઓ અને માછલીઓને પૂછે છે કે તેના લોકો ક્યાં કોઈ હેરાનગતિ વિના રહી શકે, ત્યાં સુધી કે ધીમી, શાંત દરિયાઈ ગાયો તેને એક સુરંગમાંથી છુપા કિનારા સુધી લઈ જાય છે. આ કોમળ કથનમાં મુશ્કેલીઓ હળવી રાખવામાં આવી છે. ગર્ભાવસ્થા માટે, આ ધીરજથી સુરક્ષિત ઘર શોધવાની અને બીજાઓને સાથે લઈ જવાની વાર્તા છે.
કોટિક બતાવે છે કે એક ધીરજવાળું, મક્કમ હૃદય ઘણાંનું ભવિષ્ય બદલી શકે. તેની વાર્તા એ ઝંખનાનું સન્માન કરે છે જે દરેક માતા-પિતાને પોતાના પ્રિયજનો માટે સુરક્ષિત ઘર શોધવા થાય છે.
"તે જુદો હશે," તેના પિતાએ કહ્યું. "પણ જુદા હોવું ખોટું નથી."
દૂર ઠંડા ઉત્તરી સમુદ્રમાં, નોવાસ્તોશ્નાહ નામના એક ખડકાળ ટાપુ પર, દર ઉનાળે હજારો ને હજારો સીલ આરામ કરવા અને પોતાનાં બચ્ચાં ઉછેરવા આવતાં.
એક ઉનાળે, માત્કાહ નામની એક સીલ માતાએ એક નાના બચ્ચાને જન્મ આપ્યો. તે બીજાં જેવું કાળું ન હતું. તે સફેદ હતું, દરિયાના ફીણ જેવું સફેદ, અને માએ તેનું નામ કોટિક રાખ્યું.
તેના પિતા, એક મોટા ભૂખરા સીલ, તેને જોઈ રહ્યા. "તે જુદો હશે," તેના પિતાએ કહ્યું. "પણ જુદા હોવું ખોટું નથી."
માત્કાહે કોટિકને તરતાં શીખવ્યું. શરૂઆતમાં મોજાં તેને ગબડાવી દેતાં, અને તે ખાંસતો-ખાંસતો હાથ-પગ મારીને પાછો મા પાસે આવતો. પણ જલદી તે લીલા પાણીમાં રિબનની જેમ ડૂબકી મારતો અને વળાંક લેતો થઈ ગયો.
માએ તેને પીઠ પર તરતાં તરતાં સૂતાં શીખવ્યું, પાંખ જેવા હાથ વાળીને, સમુદ્રના મોટા ધીમા શ્વાસથી ઝૂલતાં.
પાનખર આવી ત્યારે બધાં યુવાન સીલ વિશાળ પ્રશાંત મહાસાગરમાં તરી ગયાં. કોટિક પોતાની મૂછોથી હવામાન પારખતાં અને પાણીના ઝગમગાટથી માછલીઓની પાછળ જતાં શીખ્યો.
દર ઉનાળે સીલ ટાપુ પર પાછાં આવતાં. પણ એ કિનારે એક દુઃખ હતું. દર વર્ષે માણસો ઘોંઘાટવાળી હોડીઓ લઈને આવતા અને યુવાન સીલોને આમતેમ ભગાડતા, અને આખો કિનારો ડરેલો અને દુઃખી થઈ જતો.
કોટિકે એક વાર આ જોયું, અને તેના કોમળ હૃદયમાં વેદના થઈ. "જ્યાં આપણે સુરક્ષિત નથી ત્યાં આપણે કેમ રહીએ છીએ?" તેણે મોટાં સીલોને પૂછ્યું.
તેમણે ફક્ત પોતાના ભીના ખભા ઉલાળ્યા. "આપણે હંમેશાં અહીં જ આવીએ છીએ. બીજે ક્યાં જઈએ?"
"તો હું બીજી જગ્યા શોધીશ," કોટિકે કહ્યું. "એવો કિનારો જ્યાં કોઈ ક્યારેય આપણને લઈ જવા ન આવે."
એટલે સફેદ સીલ સમુદ્રો પાર નીકળી પડ્યો. તે અઠવાડિયાં સુધી તર્યો, હિમશિલાઓ અને ગરમ પ્રવાહો પાસેથી, કાળા ખડકોના ટાપુઓ અને સફેદ રેતીના ટાપુઓ પાસેથી.
તેણે ઘરડા વૉલરસ સી વિચને પૂછ્યું, જે ઊંઘણશી અને ચીડિયો હતો, પણ તેણે ઘુરકાટ કરીને કહ્યું, "દરિયાઈ ગાયને પૂછ. જો તે બોલી શકતી હોય તો."
તેણે ગલ અને પફિન પક્ષીઓને, શાર્ક અને જેલીફિશને પૂછ્યું. દરેક જગ્યાએ તેને કિનારા મળ્યા, પણ દરેક કિનારે માણસો આવી ચૂક્યા હતા.
પાંચ ઉનાળા સુધી કોટિકે શોધ કરી. બીજાં સીલ સપનાં પાછળ દોડતા સફેદ સીલ પર થોડું હસતાં. પણ કોટિકે હાર ન માની.
દર ઉનાળે તે થાકેલો અને દૂબળો થઈને ઘરે આવતો, અને દર ઉનાળે માત્કાહ તેને વહાલથી નાક અડાડીને કહેતી, "હવે આરામ કર, મારા સફેદ દીકરા. દરિયો કાલે પણ ત્યાં જ હશે."
રાતે તે વિશાળ તારાઓ નીચે એકલો તરતો, મોજાં સાંભળતો, અને તેને પિતાના શબ્દો યાદ આવતા: જુદા હોવું ખોટું નથી. આ વિચાર તેને ખડક પરના તડકાની જેમ હૂંફ આપતો.
પછી, આરામ થઈ જાય એટલે, તે પોતાનું નાક ખુલ્લા પાણી તરફ ફેરવતો અને આગળ તરતો, એવી જગ્યાઓ પાસેથી જે કોઈ સીલે ક્યારેય જોઈ ન હતી.
એક દિવસ, એક શાંત ખાડીમાં, તેને કેટલાંક અજાણ્યાં, ધીમાં, સૌમ્ય પ્રાણીઓ મળ્યાં, જે દરિયાઈ ઘાસ ચાવતાં હતાં. એ દરિયાઈ ગાયો હતી, ગોળમટોળ અને માયાળુ, અને તે જરાય બોલતી ન હતી.
કોટિક તેમની પાછળ ગયો. તે ધીમે, ખૂબ ધીમે, દક્ષિણ તરફ ને દક્ષિણ તરફ તરતી, અને કોટિક ધીરજથી તેમની બાજુમાં તરતો, ક્યારેય તેમને ઉતાવળ ન કરાવતો.
છેવટે દરિયાઈ ગાયોએ ઊંડી ડૂબકી મારી અને એક ભેખડ નીચેની અંધારી સુરંગમાંથી તરી ગઈ. કોટિક શ્વાસ રોકીને તેમની પાછળ ગયો, ત્યાં સુધી કે તે ઝટકાથી ઉપર અજવાળામાં આવ્યો.
તેની સામે તેણે ક્યારેય જોયેલી સૌથી સુંદર જગ્યા હતી. લાંબા, સુંવાળા કિનારા શાંત દરિયાને ઘેરીને વળાંક લેતા હતા. ચારે બાજુ ખડકો ઊંચા ઊભા હતા, અને કોઈ હોડી ક્યારેય ત્યાં પહોંચી ન શકે.
કોટિક મોજાંમાં રમ્યો અને ગરમ રેતીમાં આળોટ્યો, અને સ્વચ્છ, શાંત પાણી પર નાચતો તડકો જોતો રહ્યો. "અહીં," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "અહીં આપણે સુરક્ષિત રહીશું."
તે આખો રસ્તો તરીને ઘરે ગયો અને સીલોને વાત કરી. કેટલાંકે વિશ્વાસ ન કર્યો, પણ કોટિક ધીરજવાળો અને બહાદુર હતો, અને છેવટે તેઓ તેની પાછળ આવ્યાં.
એટલે તે પોતાના લોકોને સુરંગમાંથી છુપા કિનારાઓ પર લઈ ગયો, અને ત્યાં તેઓ વર્ષો વર્ષ શાંતિથી રહ્યાં, તેમને હેરાન કરનાર કોઈ ન હતું.
અને એટલે, નાનકડા બાળ, તું હંમેશાં સુરક્ષિત અને કોમળ ઘર શોધવા જેટલું બહાદુર બને, અને બીજાઓને પણ સાથે લઈ જવા જેટલું દયાળુ બને.
વિશ્વ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
કઈ વાતથી કોઈ જગ્યા તમને અને તમારા પરિવારને ખરેખર સુરક્ષિત અને શાંત લાગે છે?
સંકલ્પ: હું મારા બાળક માટે, મારી અંદર અને મારી આસપાસ, એક સુરક્ષિત, કોમળ ઘર બનાવી રહી છું.
આશીર્વાદ: તને હંમેશાં શાંત પાણી અને સુરક્ષિત કિનારો મળે, અને તારું અનોખાપણું તારી શક્તિ બને.
પાત્રો
- કોટિક
- — એક સફેદ સીલ, જે શોધવાનું ક્યારેય છોડતો નથી.
- માત્કાહ
- — તેની પ્રેમાળ મા, જે તેને તરતાં શીખવે છે.
- દરિયાઈ ગાયો
- — શાંત જીવો, જે છુપો રસ્તો બતાવે છે.
બોધ
ધીરજ અને બીજાઓની કાળજી સૌને સુરક્ષિત ઘર સુધી લઈ જઈ શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા બાળ, મારી સાથે તારું સુરક્ષિત, હૂંફાળું ઘર છે. તું પણ બીજાઓને સુરક્ષા સુધી લઈ જવા જેટલું બહાદુર બને.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
કોટિકને છુપા કિનારાઓનો રસ્તો કોણે બતાવ્યો?
સ્રોત: રુડયાર્ડ કિપલિંગ, ધ જંગલ બુક (1894), 'ધ વ્હાઇટ સીલ'
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા હળવો ગર્ભાવસ્થા યોગ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
સફેદ સીલ કોટિકને સુરક્ષિત ઘર મળે છે વાર્તા શું શીખવે છે?
કોટિક બતાવે છે કે એક ધીરજવાળું, મક્કમ હૃદય ઘણાંનું ભવિષ્ય બદલી શકે. તેની વાર્તા એ ઝંખનાનું સન્માન કરે છે જે દરેક માતા-પિતાને પોતાના પ્રિયજનો માટે સુરક્ષિત ઘર શોધવા થાય છે.