Krishna Leela · વાર્તા સંગ્રહ
કૃષ્ણ દેવકી પાસે ઘરે આવે છે
કૃષ્ણનો જન્મ મથુરામાં દેવકીને ત્યાં થાય છે, પણ તેઓ ગોકુળમાં યશોદા પાસે સલામત રીતે મોટા થાય છે. દેવકી રોજ તેમને યાદ કરે છે, આશા પકડી રાખીને.
વાર્તાની શીખ: માનો પ્રેમ રાહ જુએ છે અને ક્યારેય ઝાંખો પડતો નથી.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- દેવકી, કૃષ્ણ, વસુદેવ, બલરામ
- સ્રોત ગ્રંથ
- ભાગવત પુરાણ
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: ભાગવત પુરાણ, ખંડ 10 · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
ભાગવત પુરાણનો દશમ સ્કંધ કહે છે કે યુવાન કૃષ્ણ અને બલરામ કેવી રીતે મથુરા આવ્યા અને દાદા ઉગ્રસેનને ફરી સિંહાસન પર બેસાડતાં પહેલાં પોતાનાં જન્મદાતા માતાપિતા દેવકી અને વસુદેવ સામે ઘૂંટણિયે બેઠા. મથુરામાં જન્માષ્ટમીના ઉત્સવો આ જ પરિવારનું સન્માન કરે છે. કૃષ્ણની મોટા ભાગની વાર્તાઓ યશોદા અને ગોકુળનાં રમતિયાળ વર્ષોની છે, તેથી આ ક્ષણ દેવકીની બાજુથી જોવી દુર્લભ છે: એક મા જેણે વર્ષો સુધી એક નાની આશા પકડી રાખી, અને આખરે પોતાના દીકરાને દૂર રહેલા સમય માટે માફી માગતો અને કહેતો સાંભળે છે કે આખું જીવન સેવા કરીએ તોય માતાપિતાના પ્રેમનું ઋણ ચૂકવી ન શકાય. તેમનું વારંવારનું ધીમું વાક્ય, 'મારો દીકરો ઘરે આવ્યો છે', ગર્ભાવસ્થાની લાંબી રાહને કોમળ અર્થ આપે છે.
આ કોમળ મિલન માની ધીરજભરી આશા અને દીકરાની કૃતજ્ઞતાનું સન્માન કરે છે. કૃષ્ણ એ પણ બતાવે છે કે પ્રેમ એક સાથે બે પરિવારોને સાચવી શકે છે, નંદ અને યશોદાને ક્યારેય ભૂલ્યા વગર.
"મારો દીકરો," તેમણે વારંવાર ધીમેથી કહ્યું. "મારો દીકરો ઘરે આવ્યો છે."
ઘણા સમય પહેલાં, મથુરામાં એક તોફાની રાતે દેવકી અને તેમના પતિ વસુદેવને ત્યાં એક બાળકનો જન્મ થયો. તેને સલામત રાખવા વસુદેવ તેને નદી પાર ગોકુળ લઈ ગયા, જ્યાં યશોદા અને નંદે તેને પ્રેમથી ઉછેર્યો.
એ બાળક કૃષ્ણ હતા. ગોકુળ અને વૃંદાવનમાં તેઓ હસતા, વાંસળી વગાડતા છોકરા બનીને મોટા થયા, જ્યારે દૂર મથુરામાં તેમની પહેલી મા દેવકી રોજેરોજ તેમને યાદ કરતાં.
તેમણે અને વસુદેવે ઘણાં કઠિન વર્ષો વિતાવ્યાં હતાં. પણ દેવકીએ હથેળીમાં સાચવેલા દીવાની જેમ એક નાની આશા પકડી રાખી હતી: એક દિવસ મારો દીકરો ઘરે આવશે.
પછી, જ્યારે કૃષ્ણ લગભગ અગિયાર વર્ષના હતા, ત્યારે તેઓ અને તેમના ભાઈ બલરામ મથુરા આવ્યા. જે મુશ્કેલીએ આટલા લાંબા સમયથી શહેર પર અંધારું છવાવ્યું હતું તેનો અંત આવ્યો, અને મથુરાના લોકોએ ફરી મોકળો શ્વાસ લીધો.
કૃષ્ણ અને બલરામ આરામ કરવા કે ઉત્સવ મનાવવા રોકાયા નહીં. તેઓ સીધા પોતાનાં માતાપિતાને શોધવા ગયા, અને મળ્યાં ત્યારે હળવેથી તેમને મુક્ત કર્યાં અને તેમનાં ચરણોમાં ઘૂંટણિયે બેઠા.
દેવકી અને વસુદેવે પોતાની સામે નમેલા બે યુવાનો સામે જોયું. કૃષ્ણની ત્વચા વરસાદી વાદળ જેવી શ્યામ હતી, અને બલરામની ચંદ્ર જેવી ગોરી. તેમની આંખો માયાળુ અને આંસુથી ભરેલી હતી.
એક ક્ષણ માટે દેવકી અને વસુદેવ હલવાની હિંમત પણ ન કરી શક્યાં. તેમણે એટલી મોટી અજાયબીઓ જોઈ હતી કે તેમને સંકોચ થયો, જાણે કૃષ્ણ અડકવા માટે બહુ મહાન હોય.
પણ કૃષ્ણ કોઈ પણ પ્રેમાળ દીકરાની જેમ ધીમેથી બોલ્યા. "મા, પિતાજી," તેમણે કહ્યું, "એ સમયની મુશ્કેલીઓને કારણે અમે તમારી પાસે મોટા ન થઈ શક્યા. તમે અમને બાળક તરીકે તેડી ન શક્યાં, કે અમને રમતા જોઈ ન શક્યાં."
"બાળક પર માતાપિતાનું ઘણું ઋણ હોય છે," કૃષ્ણે આગળ કહ્યું. "આખું જીવન સેવા કરીએ તોય માતાપિતાના પ્રેમનું ઋણ ચૂકવી ન શકાય. અમે દૂર રહ્યાં તે વર્ષો માટે અમને માફ કરજો."
આ મીઠા શબ્દોથી દેવકીનું હૃદય પીગળી ગયું. તેમણે હાથ ફેલાવ્યા અને કૃષ્ણને પાસે ખેંચીને છાતીએ જોરથી લગાડ્યા.
વસુદેવે બલરામને બાહોમાં લીધા. ચારેય એકબીજાને વળગી રહ્યાં, અને તેમનાં આંસુ હૂંફાળા વરસાદની જેમ વરસ્યાં.
દેવકીએ કૃષ્ણના વાંકડિયા વાળ, ગાલ, હાથ પંપાળ્યા. તેમણે આના માટે બહુ લાંબી રાહ જોઈ હતી. "મારો દીકરો," તેમણે વારંવાર ધીમેથી કહ્યું. "મારો દીકરો ઘરે આવ્યો છે."
તેમનું હૃદય પ્રેમથી એટલું ભરાઈ ગયું કે, તેમના જન્મના દિવસની જેમ, તેમની છાતીમાં દૂધ ઊભરાઈ આવ્યું. બધાં એકલાં વર્ષો એ એક આલિંગનમાં ઓગળી ગયાં હોય તેવું લાગ્યું.
પછી કૃષ્ણ પોતાના દાદા, વૃદ્ધ રાજા ઉગ્રસેન પાસે ગયા અને તેમને ફરી સિંહાસન પર બેસાડ્યા. "દાદા, મથુરા પર પ્રેમથી રાજ કરજો," તેમણે કહ્યું. "બલરામ અને હું તમને મદદ કરીશું."
કઠિન વર્ષોમાં દૂર દૂર વિખેરાઈ ગયેલાં કૃષ્ણનાં બધાં સગાં હવે ઘરે પાછાં આવ્યાં. મથુરા પરિવારો, સંગીત અને તહેવારની મીઠાઈઓની સુગંધથી ભરાઈ ગયું.
પણ કૃષ્ણ પોતાને ઉછેરનારાંને ભૂલ્યા નહીં. તેઓ પોતાના પાલક પિતા નંદ પાસે ગયા અને ઘણી ઘણી વાર સુધી તેમને ભેટી રહ્યા.
"પિતાજી," તેમણે કહ્યું, "તમે અને મા યશોદાએ અમને કોઈ ન કરી શકે એટલો પ્રેમ આપ્યો. હવે વૃંદાવન ઘરે જાઓ, અને તેમને કહેજો કે અમે તમને ફરી મળવા આવીશું."
નંદની આંખો આંસુથી ભરાઈ ગઈ. તેમણે ગાડાંમાં કૃષ્ણની ભેટો ભરી અને ધીમે ધીમે ઘરે ગયા, જે શહેરમાં હવે તેમના છોકરાઓ રહેતા હતા તેની તરફ વારંવાર પાછું વળીને જોતા.
થોડા સમય પછી વસુદેવે પોતાના દીકરાઓની જનોઈ વિધિ કરી. પૂજારીઓએ મંત્રો ગાયા, ગરીબોને દાન અપાયું, અને કૃષ્ણ અને બલરામ એક જ્ઞાની ગુરુ પાસે અભ્યાસ શરૂ કરવા તૈયાર થયા.
જે સવારે તેઓ ભણવા જવા નીકળ્યા, તે સવારે દેવકીએ પોતાના હાથે તેમની મુસાફરી માટે ભોજન બાંધ્યું. તેમણે કૃષ્ણનો ચહેરો હથેળીઓમાં લીધો અને કપાળ પર ચુંબન કર્યું, બરાબર જેમ યશોદા કરતાં.
"જલદી મારી પાસે પાછો આવજે," તેમણે આંસુ વચ્ચે હસીને કહ્યું.
"આવીશ, મા," કૃષ્ણે કહ્યું, અને ફરી એક વાર નમીને રસ્તે ચાલ્યા, મા તેમને જોઈ ન શકે ત્યાં સુધી પાછા ફરીને હાથ હલાવતા રહ્યા.
નાનકડા, રાહ ગમે તેટલી લાંબી હોય, પ્રેમ હંમેશાં ઘરનો રસ્તો શોધી લે છે, અને મારી બાહો તારા માટે તૈયાર છે.
કૃષ્ણ લીલા માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
પહેલી વાર તમારા બાળકને તેડશો ત્યારે તમને કેવું લાગશે એવી તમે કલ્પના કરો છો?
સંકલ્પ: હું મારી આશા કોમળતાથી સાચવું છું, અને ભરોસો રાખું છું કે પ્રેમ આપણને સાથે લાવશે.
આશીર્વાદ: તને હંમેશાં પ્રેમાળ બાહોનો ઘરનો રસ્તો ખબર રહે, અને ઘણાં હૃદય તને વહાલ કરે.
પાત્રો
- દેવકી
- — એક મા, જે ક્યારેય આશા છોડતી નથી.
- કૃષ્ણ
- — એક દીકરો, જે માને દિલાસો આપવા ઘરે આવે છે.
- વસુદેવ
- — કૃષ્ણના પ્રેમાળ પિતા.
- બલરામ
- — કૃષ્ણની પડખે રહેતા ભાઈ.
બોધ
માનો પ્રેમ રાહ જુએ છે અને ક્યારેય ઝાંખો પડતો નથી.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, હું અપાર પ્રેમથી તારી રાહ જોઉં છું, અને જલદી જ તને છાતીએ લગાડીશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
કૃષ્ણ ઘરે આવ્યા ત્યારે દેવકીને કેવું લાગ્યું?
સ્રોત: ભાગવત પુરાણ, દશમ સ્કંધ, અધ્યાય 45
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- અક્રૂરની વૃંદાવન યાત્રા
મળતી આવતી વાર્તા
અક્રૂરની જેમ, તમે પણ આ મહિનાઓમાં તમારા બાળકને મળવાની ઘડીનાં સપનાં જોતાં હશો. આ વાર્તા એ પ્રેમભરી રાહને માન આપે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
કૃષ્ણ દેવકી પાસે ઘરે આવે છે વાર્તા શું શીખવે છે?
આ કોમળ મિલન માની ધીરજભરી આશા અને દીકરાની કૃતજ્ઞતાનું સન્માન કરે છે. કૃષ્ણ એ પણ બતાવે છે કે પ્રેમ એક સાથે બે પરિવારોને સાચવી શકે છે, નંદ અને યશોદાને ક્યારેય ભૂલ્યા વગર.