Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Krishna Leela · વાર્તા સંગ્રહ

કૃષ્ણનો ગાયો સાથેનો પહેલો દિવસ

નાના કૃષ્ણને મોટા છોકરાઓની જેમ ગાયો ચરાવવા લઈ જવાનું ખૂબ મન છે. ગોપાષ્ટમીના દિવસે નંદ કહે છે કે હવે તે પૂરતો મોટો છે.

વાર્તાની શીખ: પ્રાણીઓની કોમળ સંભાળ રાખવી એ મોટા થવાની એક આનંદભરી રીત છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
કૃષ્ણ, બલરામ, યશોદા અને નંદ
સ્રોત ગ્રંથ
ભાગવત પુરાણ
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–7 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

વૈષ્ણવ પરંપરા ગોપાષ્ટમીને એ દિવસ તરીકે ઊજવે છે જ્યારે નાના કૃષ્ણને પહેલી વાર ગાયો ચરાવવા લઈ જવાની રજા મળી અને તે ગોપાલ, એટલે ગોવાળ, બન્યા. વ્રજમાં અને ઘણાં મંદિરો અને ગૌશાળાઓમાં આ તહેવારે આજે પણ ગાયોને નવડાવાય છે, તેમનાં શિંગડાં રંગાય છે અને ગલગોટાના હાર પહેરાવાય છે. આ વાર્તા સવારની પારિવારિક વિધિ પર ભાર મૂકે છે: યશોદા માખણ, દહીં અને રોટલી બાંધે છે, દીકરાઓના કપાળે લાલ ચાંલ્લો કરીને તેમની સામે દીવો ફેરવે છે, અને પછી સૂર્યાસ્તે દરવાજે રાહ જુએ છે. આ કોઈ જોખમ વગરની મોટા થવાની વાર્તા છે. ભાવિ માતા-પિતા માટે, તે કોમળતાથી બાળકનાં દુનિયામાં પહેલાં પગલાંની કલ્પના કરે છે.

આ વાર્તા બાળકના પહેલા મોટા પગલે માતા-પિતાના આશીર્વાદને ઝીલે છે. તે યાદ અપાવે છે કે પ્રેમ બાળકોને હિંમતથી જવા દે છે અને હૂંફથી ઘરે પાછાં આવકારે છે.

વાછરડાંનું ધ્યાન રાખજો, અને એકબીજાનું ધ્યાન રાખજો.

કૃષ્ણ કાળા વાંકડિયા વાળ, વાળમાં મોરપીંછ અને સૌને હસાવી દે એવા હાસ્યવાળો એક નાનો ગોવાળ છોકરો હતો. તે વૃંદાવન ગામમાં પોતાની પ્રેમાળ મા યશોદા અને ગોવાળોના દયાળુ મુખી પિતા નંદ સાથે રહેતો હતો. તેનો મોટો ભાઈ બલરામ, કોમળ હૃદયવાળો બળવાન, ગોરો છોકરો, હંમેશા તેની પડખે રહેતો.

દરરોજ સવારે કૃષ્ણ મોટા છોકરાઓને ગાયો લીલાં ગોચરમાં લઈ જતા જોતો. તેને તેમની સાથે જવાનું ખૂબ મન થતું. અત્યાર સુધી તેણે ફક્ત ઘર પાસે નાનાં વાછરડાંની સંભાળ રાખી હતી. "હું ક્યારે ગાયો બહાર લઈ જઈ શકીશ?" તે પિતાને વારંવાર પૂછતો. નંદ હસીને તેના માથે હાથ ફેરવતા. "જલદી, દીકરા. યોગ્ય દિવસ આવશે ત્યારે."

છેવટે યોગ્ય દિવસ આવ્યો. તે ગોપાષ્ટમી હતી, કારતક મહિનાનો એક ખાસ તહેવારનો દિવસ, ગાયોનું સન્માન કરવાનો સમય. નંદે બંને છોકરાઓને પોતાની પાસે બોલાવ્યા. "આજે," તેમણે ગર્વભર્યા સ્મિત સાથે કહ્યું, "તમે પૂરતા મોટા થઈ ગયા છો. આજે તમે ગાયો અને વાછરડાંને ચરાવવા લઈ જશો."

કૃષ્ણે તાળીઓ પાડી અને ગોળ ગોળ નાચ્યો. બલરામે હસીને નાના ભાઈને ભેટી પડ્યો. આખા વૃંદાવને આ ખુશખબર સાંભળ્યા, અને થોડી જ વારમાં આખું ગામ ઉત્સવની તૈયારીમાં લાગી ગયું.

ગામની સ્ત્રીઓએ ગાયોને એવી નવડાવી કે તેમની ચામડી ચમકવા લાગી. તેમણે તેમનાં શિંગડાં લાલ અને સોનેરી રંગે રંગ્યાં અને ગળામાં નાની ઘંટડીઓ બાંધી. તેમણે તેમના માથા પર ગલગોટાના હાર પહેરાવ્યા. વાછરડાંને પણ નાની રણકતી ઘંટડીઓ અને પીઠ પર નરમ લાલ કપડાંથી શણગાર્યાં.

ઘરમાં યશોદા પોતાના છોકરાઓને તૈયાર કરવામાં વ્યસ્ત હતાં. તેમણે કૃષ્ણને ચમકતું પીળું વસ્ત્ર અને બલરામને વાદળી વસ્ત્ર પહેરાવ્યું. તેમણે કૃષ્ણના વાંકડિયા વાળમાં તાજું મોરપીંછ ખોસ્યું અને કમરબંધમાં નાની વાંસળી મૂકી. પછી તેમણે કપડાની પોટલીમાં તાજું માખણ, મીઠું દહીં અને ગરમ રોટલી બાંધીને ભાથું તૈયાર કર્યું.

બધું તૈયાર થયું ત્યારે યશોદાએ દીવો, ચોખા અને લાલ કંકુવાળી નાની થાળી લીધી. તેમણે દરેક છોકરાના કપાળે લાલ ચાંલ્લો કર્યો. તેમણે તેમના ચહેરા સામે દીવો ફેરવ્યો, અને ધીમેથી પ્રાર્થના કરી, "મારાં બાળકો સલામત રહે. ગાયો ખુશ રહે. ગોચર લીલાં રહે અને પાણી મીઠું." તેમની આંખો ચમકતી હતી, અને તેમણે બંને છોકરાઓના ગાલ પર ચુંબન કર્યું.

"સાથે રહેજો," તેમણે કોમળતાથી કહ્યું. "વાછરડાંનું ધ્યાન રાખજો, અને એકબીજાનું ધ્યાન રાખજો. સૂરજ આથમે તે પહેલાં ઘરે આવી જજો." કૃષ્ણ તેમને જોરથી ભેટી પડ્યો. "ચિંતા ન કર, મા," તેણે કહ્યું. "હું દરેક વાછરડું ઘરે લાવીશ." બલરામે ભાઈનો હાથ પકડીને ગંભીરતાથી માથું હલાવ્યું.

પછી નંદે લાકડાનો મોટો દરવાજો ખોલ્યો. ગાયો ધીમે ધીમે બહાર નીકળી, તેમની ઘંટડીઓ સંગીતની જેમ વાગતી હતી. કૃષ્ણે વાંસળી ઉપાડી અને મીઠી, આનંદભરી ધૂન વગાડી. તરત જ વાછરડાંએ કાન સરવા કર્યા અને તેની પાછળ ચાલ્યાં, જાણે તેને હંમેશથી ઓળખતાં હોય. ગામનાં બાળકોએ હર્ષનાદ કર્યો અને નાની સવારી પર ફૂલની પાંખડીઓ વરસાવી.

આખો દિવસ છોકરાઓ યમુના નદી પાસેનાં લીલાં ગોચરમાં ફર્યા. ગાયો નરમ ઘાસ ચરતી, અને વાછરડાં તડકામાં રમતાં. કૃષ્ણ અને બલરામે ગોળ પીળાં ફૂલોવાળા એક મોટા કદંબના ઝાડ નીચે પોતાનું ભાથું વહેંચીને ખાધું. પક્ષીઓ ગાતાં હતાં, અને બાજુમાં નદી ઝગમગતી હતી.

સાંજે સૂરજ સોનેરી થયો ત્યારે કૃષ્ણે ફરી વાંસળી વગાડી. ગાયો ઘર તરફ વળી, અને તેમની પાછળ ગુલાબી વાદળ જેવી ધૂળ હળવેથી ઊડી. જેમ દરેક મા દરવાજે ખુલ્લા હાથે રાહ જુએ છે, તેમ યશોદા દરવાજે ઊભાં રાહ જોતાં હતાં. પોતાના છોકરાઓને સલામત અને હસતા, પાછળ દરેક વાછરડા સાથે, ઘરે આવતા જોઈને તેમણે હાથ પહોળા ખોલ્યા અને તેમને છાતીસરસા ચાંપ્યા.

તે રાત્રે કૃષ્ણ હાથમાં વાંસળી સાથે જ સૂઈ ગયો. યશોદાએ બંને દીકરાઓને નરમ ધાબળો ઓઢાડ્યો અને દીવાના પ્રકાશમાં હસતાં થોડી વાર વધુ તેમની પાસે બેઠાં.

નાનકડા, એક દિવસ તું પણ દુનિયામાં તારાં પહેલાં મોટાં પગલાં ભરીશ. યશોદાની જેમ, અમે દરવાજે તને આશીર્વાદ આપીશું અને તું ઘરે આવે તેની ખુલ્લા હાથે રાહ જોઈશું.

આગળની વાર્તા વાંચો →કૃષ્ણ દેવકી પાસે ઘરે આવે છે

કૃષ્ણ લીલા માંથી વધુ

બાળક સાથે વિચારો

દુનિયામાં તમારા બાળકના પહેલા મોટા પગલા પહેલાં તમે તેને કયો આશીર્વાદ ધીમેથી કહેવા માંગો છો?

સંકલ્પ: હું મારા બાળકના દરેક પગલાને આશીર્વાદ આપીશ અને હંમેશા તેને ઘરે આવકારીશ.

પાત્રો

કૃષ્ણ
— પોતાના મોટા દિવસે આનંદિત નાનો ગોવાળ.
બલરામ
— તેનો કોમળ મોટો ભાઈ.
યશોદા અને નંદ
— તેને આશીર્વાદ આપતાં પ્રેમાળ માતા-પિતા.

બોધ

પ્રાણીઓની કોમળ સંભાળ રાખવી એ મોટા થવાની એક આનંદભરી રીત છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, એક દિવસ તારો પણ પોતાનો મોટો પહેલો દિવસ આવશે, અને મને ખૂબ ગર્વ થશે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

ગોપાષ્ટમી કૃષ્ણ માટે ખાસ દિવસ કેમ હતો?

સ્રોત: ગોપાષ્ટમીની વૈષ્ણવ પરંપરા (ગોપાલ રૂપે કૃષ્ણ)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા હળવો ગર્ભાવસ્થા યોગ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • અક્રૂરની વૃંદાવન યાત્રા

    મળતી આવતી વાર્તા

    અક્રૂરની જેમ, તમે પણ આ મહિનાઓમાં તમારા બાળકને મળવાની ઘડીનાં સપનાં જોતાં હશો. આ વાર્તા એ પ્રેમભરી રાહને માન આપે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

કૃષ્ણનો ગાયો સાથેનો પહેલો દિવસ વાર્તા શું શીખવે છે?

આ વાર્તા બાળકના પહેલા મોટા પગલે માતા-પિતાના આશીર્વાદને ઝીલે છે. તે યાદ અપાવે છે કે પ્રેમ બાળકોને હિંમતથી જવા દે છે અને હૂંફથી ઘરે પાછાં આવકારે છે.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ें

કોઈ સગર્ભાને મોકલો