Sufi · વાર્તા સંગ્રહ
રાબિયા અને સાંકળ વગરનો દીવો
રાબિયા આખો દિવસ નોકર તરીકે મહેનત કરે છે અને આખી રાત ધીમેથી પ્રાર્થના કરે છે. તે પ્રાર્થના કરે છે ત્યારે માલિક તેના માથા ઉપર સોનેરી પ્રકાશ ઝળહળતો જુએ છે.
વાર્તાની શીખ: પ્રેમાળ હૃદય કોઈ પણ દીવા કરતાં વધુ ઝળહળે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- રાબિયા, તેનો માલિક
- સ્રોત ગ્રંથ
- રાબિયા અલ-અદવિય્યાનું જીવન, ફરીદુદ્દીન અત્તારના તઝકિરત અલ-ઔલિયામાંથી
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: સૂફી પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
બસરાની આઠમી સદીની સૂફી સંત રાબિયા અલ-અદવિય્યાને આખા મુસ્લિમ જગતમાં ભગવાન પ્રત્યેના શુદ્ધ, નિઃસ્વાર્થ પ્રેમની શિક્ષિકા તરીકે યાદ કરાય છે, અને ફરીદુદ્દીન અત્તારનું તઝકિરત અલ-ઔલિયા, એટલે કે સંતોનું સ્મરણ, અહીં કહેલો પ્રસંગ સાચવે છે. દિવસે નોકર તરીકે કામ કરતી રાબિયા આખી રાત પ્રાર્થના કરે છે, અને એક રાતે તેનો માલિક તેના ઉપર સાંકળ, તેલ કે વાટ વગરનો સોનેરી પ્રકાશ લટકતો જુએ છે. સાંકળ વગરના દીવાનું એ ચિત્ર સંતકથાઓમાં તેની વાર્તાને અવિસ્મરણીય બનાવે છે, અને તે જ માલિકને તેને આઝાદ કરવા પ્રેરે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે આ શાંત યાદ અપાવે છે કે સાદા, થકવી નાખતા દિવસોમાં પણ અંદરનો પ્રકાશ ઝળહળી શકે છે.
રાબિયાની વાર્તા બતાવે છે કે શાંત વફાદારી અને દયા કોઈ જોતું ન હોય ત્યારે પણ ઝળહળે છે. સાચું મૂલ્ય ધન કે પદમાં નહીં, પણ સાચા, પ્રેમાળ હૃદયમાં છે.
પણ તેના ઉપર જે પ્રકાશ ઝળહળતો હતો તે પ્રેમાળ હૃદયનો પ્રકાશ હતો.
ઘણા સમય પહેલાં, બસરાના જૂના શહેરમાં રાબિયા નામની એક છોકરી રહેતી હતી. તે એક બહુ ગરીબ પરિવારની ચોથી દીકરી હતી, અને તેના નામનો અર્થ છે "ચોથી."
જે રાતે તે જન્મી, તે રાતે પરિવાર પાસે દીવા માટે તેલ પણ નહોતું, કે તેને લપેટવા કપડું પણ નહીં. છતાં તેના પિતાએ તેને છાતીએ લગાડી અને અનુભવ્યું કે આ નાની દીકરી આશીર્વાદિત છે.
રાબિયા મોટી થઈ ત્યારે બસરામાં કઠણ સમય આવ્યો. ખાવાનું ઓછું હતું, અને પરિવારો વિખેરાઈ ગયા. રાબિયા પોતાની બહેનોથી છૂટી પડી ગઈ, અને તેને એક અમીર માણસના ઘરે નોકર તરીકે કામ કરવા લઈ જવાઈ.
આખો દિવસ રાબિયા કામ કરતી. કૂવેથી પાણી લાવતી. આંગણું વાળતી. અનાજ દળતી અને ભારે વાસણો ધોતી. તેના હાથ ખરબચડા થઈ ગયા, પણ તેણે ક્યારેય એક પણ કડવો શબ્દ ન કહ્યો.
સાંજે, જ્યારે ઘર શાંત થતું અને બધા સૂઈ જતા, ત્યારે રાબિયા આરામ ન કરતી. તે પોતાના ઓરડાના એક નાના ખૂણામાં જતી, એકદમ સ્થિર બેસતી અને પ્રાર્થના શરૂ કરતી.
તે સોના માટે, સુંદર કપડાં માટે કે આઝાદ થવા માટે પણ પ્રાર્થના ન કરતી. તે બસ ભગવાન સાથે એમ વાત કરતી જેમ કોઈ બાળક પોતાના પ્રિયજન સાથે વાત કરે, ધીમેથી અને આખા હૃદયથી.
"હું જે કંઈ ઊંચકું છું તે બધું તમે જાણો છો," તે ધીમેથી કહેતી. "જો તમે મારી પાસે છો, તો બીજું કશું મહત્ત્વનું નથી. મને તમને ફક્ત એટલે પ્રેમ કરવા દો કે તમે પ્રેમ કરવા યોગ્ય છો."
રાતોની રાતો, રાબિયા પ્રાર્થના કરતી ત્યારે તારા ધીમે ધીમે આકાશમાં સરકતા. ક્યારેક તે પહેલાં પંખી ગાવા લાગે અને આકાશ આછું ગુલાબી થાય ત્યાં સુધી પ્રાર્થના કરતી.
પછી તે ઊઠતી, ઠંડા પાણીથી મોં ધોતી, અને એક પણ ફરિયાદ વગર ફરી કામ શરૂ કરતી.
એક રાતે તેના માલિકને ઊંઘ ન આવી. ઘર અંધારું અને શાંત હતું. આંગણામાંથી પસાર થતાં તેણે રાબિયાના નાના ઓરડામાંથી કોમળ પ્રકાશ આવતો જોયો.
"આટલી મોડી રાતે દીવો કોણે કર્યો?" તેણે વિચાર્યું. તે ચૂપચાપ દરવાજા પાસે ગયો અને અંદર જોયું.
ત્યાં રાબિયા બેઠી હતી, આંખો બંધ, હાથ ખોળામાં ખુલ્લા, ચહેરો સ્થિર પાણી જેવો શાંત. તે ધીમા અવાજે પ્રાર્થના કરતી હતી, એટલા ધીમે કે શબ્દો માંડ સંભળાતા હતા.
અને તેના માથા ઉપર એક પ્રકાશ લટકતો હતો. તે દીવાની જેમ ઝળહળતો હતો, સોનેરી અને હૂંફાળો, આખા ઓરડાને ભરી દેતો. પણ તેને પકડી રાખતી કોઈ સાંકળ નહોતી, કોઈ આંકડો નહોતો, તેલ નહોતું, વાટ નહોતી. તે બસ ઝળહળતો હતો.
માલિક એકદમ સ્થિર ઊભો રહ્યો. તેણે આવું ક્યારેય જોયું નહોતું. રાતના પવનમાં પણ પ્રકાશ ટમટમતો નહોતો. તે શાંત આશીર્વાદની જેમ રાબિયા ઉપર ટકી રહ્યો હતો.
તેણે સાંભળ્યું, અને રાબિયાને કહેતી સાંભળી, "હે મારા પ્રભુ, તમે જાણો છો કે મારું હૃદય તમારી સેવા કરવા ઝંખે છે. પણ તમે મને બીજાની સેવામાં મૂકી છે, તેથી હું તમારી પાસે ફક્ત રાતે આવું છું."
માલિકની આંખો ભીની થઈ ગઈ. આટલો સમય જે છોકરીને તેણે નોકરની જેમ રાખી હતી, તે તેના ઘરની સૌથી કીમતી વ્યક્તિ હતી.
તેણે તેને ખલેલ ન પહોંચાડી. તે પોતાના ઓરડામાં પાછો ગયો અને સવાર સુધી જાગતો બેઠો રહ્યો, એ પ્રકાશ વિશે અને તેની નીચે બેઠેલી કોમળ, ધીરજવાળી છોકરી વિશે વિચારતો.
પરોઢે તેણે રાબિયાને બોલાવી. તે માથું નમાવીને આવી, હંમેશની જેમ દિવસનું કામ શરૂ કરવા તૈયાર.
"રાબિયા, આજથી તું આઝાદ છે." તેણે ધીમેથી કહ્યું. "જો તારે અહીં રહેવું હોય, તો હું તારી સેવા કરીશ. જો તારે જવું હોય, તો તારું હૃદય લઈ જાય ત્યાં જઈ શકે છે."
રાબિયાએ હસીને ખૂબ પ્રેમથી તેનો આભાર માન્યો. તેણે પ્રાર્થના કરવા રણની શાંતિમાં જવાનું પસંદ કર્યું, અને પછી બસરામાં સાદાઈથી રહી, એક નાની ઝૂંપડીમાં, જૂની સાદડી, માટીના ઘડા અને ઓશીકા તરીકે એક ઈંટ સાથે.
લોકો દૂર દૂરથી તેને સાંભળવા આવતા. તે સૂફી માર્ગની સૌથી પ્રિય સંતોમાંની એક બની, અને શુદ્ધ પ્રેમ વિશેના તેના શબ્દો આજે પણ બોલાય છે.
તેની પાસે પોતાનો કોઈ દીવો નહોતો, કોઈ ધન નહોતું, કોઈ સુંદર ઘર નહોતું. પણ તેના ઉપર જે પ્રકાશ ઝળહળતો હતો તે પ્રેમાળ હૃદયનો પ્રકાશ હતો.
નાનકડા, તારું હૃદય રાબિયાના દીવાની જેમ ઝળહળે, હૂંફાળું અને સ્થિર, તું જે ઓરડામાં જાય તેને પ્રકાશિત કરતું.
Sufi માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
આજે તમે પ્રેમનું કયું નાનું, કોઈએ ન જોયેલું કામ કર્યું?
સંકલ્પ: મારી શાંત, કોઈએ ન જોયેલી પળોમાં પણ મારો પ્રેમ મારા બાળક માટે પ્રકાશ છે.
આશીર્વાદ: તારા ઉપર હંમેશાં કોમળ પ્રકાશ રહે, અને તું તેને બીજાઓ સુધી લઈ જાય.
પાત્રો
- રાબિયા
- — ધીરજવાળું, પ્રેમાળ હૃદય, જે દીવાની જેમ ઝળહળે છે.
- તેનો માલિક
- — પ્રકાશ જોઈને તેને આઝાદ કરે છે.
બોધ
પ્રેમાળ હૃદય કોઈ પણ દીવા કરતાં વધુ ઝળહળે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તારું હૃદય રાબિયાના દીવાની જેમ ઝળહળે, હૂંફાળું અને સ્થિર, તું જે ઓરડામાં જાય તેને પ્રકાશિત કરતું.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
તને શું લાગે છે, રાબિયા ઉપરનો પ્રકાશ શું હતો?
સ્રોત: રાબિયા અલ-અદવિય્યાનું જીવન, ફરીદુદ્દીન અત્તારના તઝકિરત અલ-ઔલિયામાંથી
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
રાબિયા અને સાંકળ વગરનો દીવો વાર્તા શું શીખવે છે?
રાબિયાની વાર્તા બતાવે છે કે શાંત વફાદારી અને દયા કોઈ જોતું ન હોય ત્યારે પણ ઝળહળે છે. સાચું મૂલ્ય ધન કે પદમાં નહીં, પણ સાચા, પ્રેમાળ હૃદયમાં છે.