Sufi · વાર્તા સંગ્રહ
માળીના બગીચામાં બુલ્લે શાહ
યુવાન બુલ્લે શાહ લાહોરમાં સંત માળી શાહ ઇનાયતને મળવા જાય છે. તે કેરીઓ પાડીને દેખાડો કરે છે, પણ માળીની કોમળ નજરથી તેનો ગર્વ ઓગળી જાય છે.
વાર્તાની શીખ: ચતુરાઈ કરતાં નમ્રતા હૃદયને વધુ ખોલે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- બુલ્લે શાહ, શાહ ઇનાયત
- સ્રોત ગ્રંથ
- બુલ્લે શાહ (1680–1757) અને તેમના મુર્શિદ લાહોરના શાહ ઇનાયત કાદરીની પંજાબી સૂફી પરંપરા
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: સૂફી પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
અઢારમી સદીના પંજાબી સૂફી કવિ બુલ્લે શાહને પોતાના મુર્શિદ લાહોરના અરાઈં સમુદાયના માળી શાહ ઇનાયત કાદરીમાં મળ્યા. આંબાનાં ઝાડ વચ્ચેની તેમની મુલાકાત લોકપ્રિય જીવનચરિત્રોમાં કહેવાય છે, અને બુલ્લે શાહની પોતાની કાફીઓ, જે પંજાબની બંને બાજુ કવ્વાલો અને લોકગાયકો આજે પણ ગાય છે, વારંવાર આ ગુરુની પ્રશંસા કરે છે. જ્યાં સાધક મુશ્કેલીથી જ્ઞાન કમાય એવી કથાઓથી અલગ, અહીં પાઠ એક માળીના નાના ઇશારામાં આવે છે: એક રોપાને એક ક્યારામાંથી બીજામાં મૂકવો. પળવારમાં ગર્વ નમ્રતામાં ફેરવાઈ જાય છે. ગર્ભવતી વાચક માટે સારી માટીમાં ફરી રોપાયેલા હૃદયની છબી કોમળ અને આશાભરી છે.
બુલ્લે શાહની પોતાના ગુરુ સાથેની મુલાકાત બતાવે છે કે ચતુરાઈ અને દેખાડો હૃદયને ભરી શકતાં નથી. સાચો વિકાસ એક રોપાને સારી માટીમાં મૂકવા જેટલો જ સાદો અને નમ્ર છે.
ખુદાને પામવામાં અઘરું શું છે? બસ તારું હૃદય અહીંથી ઉખાડ, અને ત્યાં રોપી દે.
ઘણા સમય પહેલાં, પંજાબની ધરતી પર બુલ્લે શાહ નામનો એક યુવાન રહેતો હતો. તે વિદ્વાનોના એક આદરણીય પરિવારમાંથી આવતો હતો, અને તેણે ખુદા વિશે ઘણાં પુસ્તકો વાંચ્યાં હતાં.
પણ આટલું બધું વાંચ્યા પછી પણ તેના હૃદયમાં એક ખાલી, ભૂખી લાગણી રહી ગઈ હતી. "હું ખુદા વિશે આટલા બધા શબ્દો જાણું છું," તેણે વિચાર્યું, "અને છતાં ખુદાને જરાય ઓળખતો નથી."
એક દિવસ તેણે લાહોર શહેરના શાહ ઇનાયત નામના એક ગુરુ વિશે સાંભળ્યું. લોકો કહેતા કે તેઓ ખુદાના સાચા મિત્ર છે, અને તેમનું હૃદય આકાશ જેટલું વિશાળ છે.
પણ શાહ ઇનાયત કોઈ મોટા વિદ્વાન નહોતા. તેઓ માળી હતા. તેઓ આખો દિવસ પોતાનાં ઝાડ અને શાકભાજીના ક્યારાઓ વચ્ચે વિતાવતા, હાથમાં માટી અને પીઠ પર તડકો.
બુલ્લે શાહ લાહોર જવા નીકળ્યો. રસ્તો લાંબો અને ધૂળિયો હતો, અને ઉનાળાનો તડકો ગરમ હતો. તેના પગ દુખતા હતા, પણ હૃદયની ભૂખ તેને ચલાવતી રહી, ઘઉંનાં ખેતરો અને ઊંઘતાં ગામડાં પાસેથી, ગાઉના ગાઉ. છેવટે તે છાંયડા અને પક્ષીઓના કલરવથી ભરેલા એક લીલા બગીચે પહોંચ્યો.
ઊંચાં આંબાનાં ઝાડ હારબંધ ઊભાં હતાં, પાકી સોનેરી કેરીઓથી લચેલાં. તેમની વચ્ચે ડુંગળીના નાના છોડના સુઘડ ક્યારા હતા, અને હવામાં મીઠી, માટીની સુગંધ હતી.
બગીચાના છેક છેડે એક માણસ માટીમાં ઘૂંટણિયે બેસીને ચૂપચાપ કામ કરતો હતો. તે શાહ ઇનાયત હતા, એક પછી એક રોપા વાવતા.
બુલ્લે શાહ એક આંબા નીચે ઊભો રહીને તેમને જોતો રહ્યો. તેને શરમ આવતી હતી. તેને થોડો ગર્વ પણ હતો, અને તે ઇચ્છતો હતો કે માળી તેની નોંધ લે.
હવે, બુલ્લે શાહે કેટલીક ખાસ આધ્યાત્મિક સાધનાઓ શીખી હતી. એટલે તેણે આંબા તરફ ઊંચે જોયું અને મનમાં એક પવિત્ર શબ્દ બોલ્યો.
તરત જ ડાળીઓ પરથી પાકી કેરીઓ પડવા લાગી. ધબ! ધબ! ધબ! એક પછી એક તે નરમ ઘાસ પર ગબડી પડી.
શાહ ઇનાયતે અવાજ સાંભળ્યો અને ઊંચે જોયું. તેમણે કપડાથી હાથ લૂછ્યા અને ધીમે ધીમે યુવાન પાસે આવ્યા.
"તેં મારાં ઝાડ પરથી કેરીઓ કેમ તોડી?" તેમણે હળવેથી પૂછ્યું.
બુલ્લે શાહે ભોળા દેખાવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "મેં તોડી નથી," તેણે કહ્યું. "હું ઝાડ પર ચડ્યો નથી, અને મેં કોઈ પથ્થર ફેંક્યો નથી. હું તમારી કેરીઓ કેવી રીતે લઈ શકું?"
શાહ ઇનાયતે નાનું, બધું જાણતું સ્મિત કર્યું. "તું હોશિયાર યુવાન છે. પણ તું ચોર પણ છે," તેમણે કહ્યું.
તેમણે બુલ્લે શાહની આંખોમાં શાંતિથી અને ઊંડે સુધી જોયું, જેમ સૂરજ કૂવામાં ડોકિયું કરે.
એ નજરમાં બુલ્લે શાહને લાગ્યું કે તેની બધી ચતુરાઈ ઓગળી ગઈ. તેનો ગર્વ તેના પરથી એમ ઊતરી ગયો જાણે ખભા પરથી ભારે કોટ સરકી પડે. તે માળીના પગમાં પડી ગયો.
"મને માફ કરો," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "હું કેરીઓ ચોરવા નથી આવ્યો. હું એટલે આવ્યો છું કે મારું હૃદય ભૂખ્યું છે. મહેરબાની કરીને કહો, હું ખુદાને કેવી રીતે પામી શકું?"
શાહ ઇનાયત એક પળ કંઈ ન બોલ્યા. તેઓ પાછા પોતાના ડુંગળીના ક્યારા તરફ ફર્યા અને માટીમાં ઘૂંટણિયે બેઠા. બુલ્લે શાહ તેમની બાજુમાં ઘૂંટણિયે બેઠો.
માળીએ એક હારમાંથી એક નાનો રોપો હળવેથી ખેંચી કાઢ્યો, તેનાં નાનાં મૂળિયાં માટીથી ભીનાં હતાં. પછી તેમણે તેને નવી જગ્યાએ રોપ્યો, આસપાસની માટી હળવેથી દબાવી.
"બુલ્લે," તેમણે કહ્યું, "ખુદાને પામવામાં અઘરું શું છે? બસ તારું હૃદય અહીંથી ઉખાડ, અને ત્યાં રોપી દે."
બુલ્લે શાહે નવા ઘરમાં ઊભેલા નાના રોપા તરફ જોયું. અચાનક તેને સમજાઈ ગયું.
તેણે પોતાનું હૃદય ગર્વ, પુસ્તકો અને ચિંતામાંથી ઉપાડીને પ્રેમમાં રોપવાનું હતું. બસ એટલું જ. એ સાદું હતું, માળીના કામ જેવું.
એ દિવસથી બુલ્લે શાહ પોતાના ગુરુ પાસે જ રહ્યો. તે રસ્તા વાળતો, પાણી ભરતો, અને નમ્ર અને દયાળુ બનતાં શીખ્યો.
સમય જતાં તે પંજાબના સૌથી પ્રિય કવિઓમાંનો એક બન્યો. તેનાં પ્રેમનાં ગીતો આજે પણ ગામડાંમાં અને શહેરોમાં, દરેક ધર્મના લોકો ગાય છે.
તો હવે સૂઈ જા, નાનકડા. તું એક કોમળ રોપો છે, પ્રેમમાં તાજો રોપાયેલો. તારાં મૂળિયાં ઊંડાં જાય, અને તારું હૃદય હંમેશાં જાણે કે તે ક્યાંનું છે.
Sufi માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમારા બાળકના સ્વાગતની તૈયારી કરતાં, તમે તમારું હૃદય ક્યાં ફરી રોપવા માંગો છો?
સંકલ્પ: હું મારું હૃદય પ્રેમમાં રોપું છું. સાદાં, નમ્ર પગલાં પૂરતાં છે.
આશીર્વાદ: નાનકડા, સારી માટીમાં તારાં મૂળિયાં મજબૂત થાય, અને તારું હૃદય હંમેશાં પ્રેમમાં રોપાયેલું રહે.
પાત્રો
- બુલ્લે શાહ
- — એક વિદ્વાન યુવાન સાધક જે નમ્રતા શીખે છે.
- શાહ ઇનાયત
- — એક કોમળ માળી-સંત જે રોપાઓથી શીખવે છે.
બોધ
ચતુરાઈ કરતાં નમ્રતા હૃદયને વધુ ખોલે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાના રોપા, તું પ્રેમમાં રોપાયેલો છે. તું કોમળ અને નમ્ર બનીને મોટો થજે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
નાનો છોડ ખસેડીને માળી શું સમજાવવા માંગતા હતા?
સ્રોત: બુલ્લે શાહ (1680–1757) અને તેમના મુર્શિદ લાહોરના શાહ ઇનાયત કાદરીની પંજાબી સૂફી પરંપરા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગાયત્રી મંત્રનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- લોખંડ ખાઈ ગયેલા ઉંદરો · દિવસ 203
એ જ મૂલ્ય
પંચતંત્રની પરંપરા કહે છે કે શાંત અને સમજદાર જવાબ ઝઘડા વગર સત્ય બહાર લાવી શકે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે અકળામણનો જવાબ સ્થિર મનથી આપવાથી માતાને પોતાની શાંતિ અને સંબંધો સાચવવામાં મદદ મળી શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
માળીના બગીચામાં બુલ્લે શાહ વાર્તા શું શીખવે છે?
બુલ્લે શાહની પોતાના ગુરુ સાથેની મુલાકાત બતાવે છે કે ચતુરાઈ અને દેખાડો હૃદયને ભરી શકતાં નથી. સાચો વિકાસ એક રોપાને સારી માટીમાં મૂકવા જેટલો જ સાદો અને નમ્ર છે.