Jataka · વાર્તા સંગ્રહ
ગુત્તિલ અને સાત તાર
સાત તારવાળી વીણાના મહાન કલાકાર ગુત્તિલ પોતાના શિષ્ય મુસિલને બધું શીખવે છે. મુસિલ બડાઈ મારે છે અને ગુરુને સ્પર્ધાનો પડકાર આપે છે.
વાર્તાની શીખ: જે તમને શીખવે તેમના પ્રત્યે કૃતજ્ઞ રહો.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- ગુત્તિલ, મુસિલ, શક્ર
- સ્રોત ગ્રંથ
- જાતક કથાઓ
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: જાતક કથાઓ, જાતક ક્રમાંક 243 · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
કાઉએલના જાતક અનુવાદના ભાગ II માં ક્રમાંક 243, ગુત્તિલ જાતક, વારાણસીના સાત તારવાળી વીણાના મહાન કલાકાર ગુત્તિલની વાત કહે છે, જેઓ પોતાનાં અંધ માતા-પિતાની પ્રેમથી સેવા પણ કરે છે. સંગીતની સ્પર્ધાઓ ઘણી પરંપરાઓમાં આવે છે, પણ આ તેના દૃશ્યને કારણે અવિસ્મરણીય છે: શક્રના કહેવાથી ગુત્તિલ એક પછી એક તાર તોડે છે, અને લાકડાના ખાલી ખોખામાંથી પણ સંગીત વહેતું રહે છે. મૂળ વાર્તામાં અકૃતજ્ઞ શિષ્યનું ભાગ્ય વધુ કઠોર છે, પણ અહીં તે ફક્ત શરમાઈને ચાલ્યો જાય છે. સ્વર્ગની નર્તકીઓનું રહસ્ય, એક ફૂલ કે મીઠા શબ્દ જેવી નાની ભેટોમાંથી ઊગતો આનંદ, વાર્તાને પૂરી કરે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે, આ અંદરથી આવતા સંગીતની સુંદર વાર્તા છે.
ગુત્તિલનું સંગીત ઉદાર, પ્રામાણિક હૃદયમાંથી આવતું હતું, એટલે દરેક તાર તૂટી ગયા પછી પણ તે તૂટ્યું નહીં. આ વાર્તા યાદ કરાવે છે કે દયા વિનાની આવડત પાતળી હોય છે, અને ભલાઈનાં નાનાં કામો કાયમી પ્રકાશ આપે છે.
આપો, ભલે થોડું. મીઠા બનો, ભલે થોડું. એ જ એવું સંગીત છે જે ક્યારેય પૂરું થતું નથી.
ઘણા સમય પહેલાં, વારાણસી નગરમાં ગુત્તિલ નામના એક સંગીતકાર રહેતા હતા.
તેઓ વીણા વગાડતા, સાત તારવાળું લાકડાનું લાંબું વાદ્ય, અને તેઓ વગાડતા ત્યારે રસ્તે ચાલતા લોકો થંભી જતા.
બાળકોને ઝુલાવતી માતાઓ અટકી જતી. દુકાનદારો ત્રાજવાં નીચે મૂકી દેતા. છાપરાં પરનાં કબૂતરો પણ જાણે માથું નમાવીને સાંભળતાં.
ગુત્તિલ મીઠા સ્વભાવના હતા, અને પોતાનાં વૃદ્ધ, અંધ માતા-પિતાની ખૂબ પ્રેમથી સેવા કરતા.
એક દિવસ દૂરના ઉજ્જૈની નગરથી મુસિલ નામનો એક યુવાન આવ્યો. "કૃપા કરીને મને શીખવો," તેણે કહ્યું. "મારે તમારા જેવું વગાડવું છે."
ગુત્તિલે ઘણી વાર સુધી તેની સામે જોયું. યુવાનની આંખોમાં નમ્રતા નહીં, પણ ભૂખ હતી. છતાં મુસિલે વારંવાર વિનંતી કરી, એટલે ગુત્તિલ માની ગયા.
તેમણે વર્ષો સુધી ધીમે અને પ્રેમથી તેને શીખવ્યું. તેમણે કંઈ જ છુપાવ્યું નહીં. દરેક સૂર, આંગળીઓનો દરેક વળાંક, તારનું દરેક રહસ્ય, તેમણે આપી દીધું.
શિક્ષણ પૂરું થયું ત્યારે મુસિલે રાજાને કહ્યું, "હવે હું બરાબર મારા ગુરુ જેટલું સારું વગાડું છું. મને તેમના ઇનામનો અડધો ભાગ આપો."
રાજાએ કહ્યું, "તારા ગુરુ રાજસંગીતકાર છે. જો તારે તેમની બરાબરી કરવી હોય, તો તારે તેમની સામે સ્પર્ધામાં વગાડવું પડશે."
મુસિલ તરત તૈયાર થઈ ગયો, કારણ કે તેણે વિચાર્યું, "મારા ગુરુ હવે વૃદ્ધ છે. તેમની આંગળીઓ મારી આંગળીઓ કરતાં ધીમી છે."
ગુત્તિલે આ સાંભળ્યું ત્યારે તેમનું હૃદય ભારે થઈ ગયું. તેમને હારનો ડર નહોતો. તેમને દુઃખ એ હતું કે જે શિષ્યને તેમણે ચાહ્યો હતો તે જ તેમની સામે થયો.
એ સાંજે તેઓ પોતાનાં વૃદ્ધ માતા-પિતા પાસે બેઠા. તેઓ તેમનો ચહેરો જોઈ શકતાં નહોતાં, પણ તેમના શ્વાસમાં ઉદાસી સાંભળી શકતાં હતાં. માએ હાથ લંબાવીને તેમનો હાથ પંપાળ્યો, જેમ તેઓ નાના હતા ત્યારે કરતી.
"જે થાય તે," પિતાએ કહ્યું, "અમે આખી જિંદગી તારું સંગીત સાંભળ્યું છે. એ અમારી પાસેથી કોઈ લઈ નહીં શકે."
બીજી સવારે તેઓ શાંત જંગલમાં ગયા અને ખોળામાં વીણા રાખીને એક ઝાડ નીચે બેઠા.
ત્યાં, લીલી શાંતિમાં, એક તેજસ્વી આકૃતિ પ્રગટ થઈ. તે દેવોના રાજા શક્ર હતા, જેમણે વૃદ્ધ માણસનું દુઃખ સાંભળ્યું હતું.
"ડરશો નહીં," શક્રે પ્રેમથી કહ્યું. "એક રીતે હું પણ તમારો શિષ્ય રહ્યો છું, કારણ કે મને તમારું સંગીત ગમે છે. તમે આમ કરજો."
"રાજા સામે વગાડો ત્યારે એક તાર તોડી નાખજો, અને વગાડતા રહેજો. પછી બીજો તોડજો, અને વગાડતા રહેજો. તમારું સંગીત તમને દગો નહીં દે. અને જ્યારે બધા તૂટી જશે, ત્યારે હું ત્યાં હોઈશ."
સ્પર્ધાના દિવસે આખું નગર આંગણામાં ભેગું થયું. મુસિલે ઝડપી, ગર્વિલી આંગળીઓથી પોતાની વીણા મેળવી.
ગુત્તિલે શરૂ કર્યું. તેમના સૂર પાણી પર ઊડતાં પંખીઓની જેમ ઊંચે ઊઠ્યા. પછી હળવેથી તેમણે પહેલો તાર તોડ્યો, અને છતાં સંગીત મીઠું અને પૂરું વહેતું રહ્યું.
મુસિલે પણ પોતાનો પહેલો તાર તોડ્યો, પણ તેનું ગીત લથડ્યું અને પાતળું થઈ ગયું.
એક પછી એક ગુત્તિલે તાર છોડી દીધા: બીજો, ત્રીજો, ચોથો, સાતેય. છેવટે તેમના હાથમાં ફક્ત લાકડાનું ખાલી ખોખું જ રહ્યું.
અને છતાં સંગીત આવતું રહ્યું, આંગણું ભરતું, આકાશ ભરતું, જાણે હવા પોતે ગાતી હોય.
લોકો આનંદથી રડી પડ્યા. તેમણે કપડાં લહેરાવ્યાં અને વૃદ્ધ ગુરુનો જયજયકાર કર્યો. ચૂપ અને શરમિંદો મુસિલ નગર છોડીને ચાલ્યો ગયો, કારણ કે તે શીખી ગયો હતો કે ઉછીની આવડત સાચા હૃદય વિના ટકી શકતી નથી.
પછી શક્રે પોતાનો રથ મોકલ્યો અને ગુત્તિલને દેવો માટે વગાડવા સ્વર્ગમાં લઈ ગયા. ત્યાં સ્વર્ગની નર્તકીઓએ તેમને કહ્યું કે તેમને આનંદ કેવી રીતે મળ્યો: એકે એક ફૂલ આપ્યું હતું, એકે થોડું સુગંધી તેલ, એક ગુસ્સા વિના બોલી હતી. નાની નાની દયા, તેમણે કહ્યું, તેમનો પ્રકાશ બની ગઈ હતી.
ગુત્તિલ ઘરે પાછા આવ્યા અને લોકોને કહ્યું, "આપો, ભલે થોડું. મીઠા બનો, ભલે થોડું. એ જ એવું સંગીત છે જે ક્યારેય પૂરું થતું નથી."
પછી તેઓ અંદર પોતાનાં માતા-પિતા પાસે ગયા અને તારા નીકળ્યા ત્યાં સુધી તેમના માટે વગાડ્યું. હવે શાંતિથી સૂઈ જા, મારા નાનકડા. તારું હૃદય એવું સંગીત બને જેને કોઈ તોડી ન શકે.
જાતક માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
આજે તમે કઈ નાની દયા કરી શકો, જેમ દિલથી આપેલું એક ફૂલ?
સંકલ્પ: મારું શાંત હૃદય એવું સંગીત છે જેને કંઈ તોડી શકતું નથી.
આશીર્વાદ: તારું નાનકડું જીવન મીઠા હૃદયમાંથી આવતા સંગીતથી ભરેલું રહે.
પાત્રો
- ગુત્તિલ
- — માતા-પિતાની સેવા કરતા ઉદાર સંગીત ગુરુ.
- મુસિલ
- — આભાર માનવાનું ભૂલી જતો ગર્વિલો શિષ્ય.
- શક્ર
- — દેવોના રાજા, જે દયાળુ ગુરુને મદદ કરે છે.
બોધ
જે તમને શીખવે તેમના પ્રત્યે કૃતજ્ઞ રહો.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, તને સંગીત ગમે અને તું હંમેશાં તારા ગુરુઓનો આભાર માને.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
મુસિલે પોતાના ગુરુનો આભાર કેમ માનવો જોઈતો હતો?
સ્રોત: ગુત્તિલ જાતક, ક્રમાંક 243 (કાઉએલ, ધ જાતક, ભાગ II)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- ગોરા કુંભાર ઘડા તપાસે છે
એ જ મૂલ્ય
આ વાર્તા બતાવે છે કે ભઠ્ઠીમાંની માટીની જેમ, સમજદાર બનવામાં સમય લાગે છે, અને એક કોમળ, પ્રામાણિક શબ્દ કોઈને મોટા થવામાં મદદ કરી શકે છે. તેમાં વારકરી ઉપદેશ પણ છે કે ઈશ્વર ફક્ત એક જગ્યાએ નથી, પણ બધે અને સૌમાં છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
ગુત્તિલ અને સાત તાર વાર્તા શું શીખવે છે?
ગુત્તિલનું સંગીત ઉદાર, પ્રામાણિક હૃદયમાંથી આવતું હતું, એટલે દરેક તાર તૂટી ગયા પછી પણ તે તૂટ્યું નહીં. આ વાર્તા યાદ કરાવે છે કે દયા વિનાની આવડત પાતળી હોય છે, અને ભલાઈનાં નાનાં કામો કાયમી પ્રકાશ આપે છે.