Women of India · વાર્તા સંગ્રહ
જીજાબાઈની હાલરડાં-વાર્તાઓ
જીજાબાઈ પુણેમાં નાના શિવાજીને ઉછેરે છે અને નગરને ફરી ખીલવવામાં મદદ કરે છે. દરરોજ સાંજે દીવાના અજવાળે તેઓ તેમને રામ, સીતા અને કૃષ્ણની વાર્તાઓ કહે છે.
વાર્તાની શીખ: માની વાર્તાઓ બાળકનું હૃદય ઘડે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- જીજાબાઈ, નાના શિવાજી
- સ્રોત ગ્રંથ
- શિવાજીના બાળપણનો ઇતિહાસ, મરાઠા બખરો અને જીવનચરિત્રોમાંથી
- વાંચન સમય
- 3 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
2 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: ભારતની નારીઓ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
ઇતિહાસ અને મરાઠા બખરોમાં મૂળ ધરાવતી આ વાર્તા યાદ કરે છે કે 1630માં શિવનેરી કિલ્લામાં જન્મેલા નાના શિવાજીને જીજાબાઈએ પુણેમાં મોટા ભાગે એકલાં કેવી રીતે ઉછેર્યા, જ્યારે તેમના પિતા શાહાજી દૂર સેવા કરતા હતા. મરાઠા પરંપરા તેમને નગરનું પુનર્નિર્માણ કરનાર તરીકે યાદ કરે છે, સોનાના હળની વાત કહે છે, અને શિવાજીને રામાયણ અને મહાભારત શીખવવાનો શ્રેય તેમને આપે છે. કિલ્લાઓ અને અભિયાનો પર કેન્દ્રિત થવાને બદલે, આ કથન સાંજના દીવા પાસે રહે છે, જ્યાં એક મા એક સમયે એક વાર્તાથી દીકરાનાં મૂલ્યો ઘડે છે: તારું વચન પાળ, નબળાની રક્ષા કર, માવળના છોકરાઓને ભાઈ માન. બહુ ઓછી વાર્તાઓ ગર્ભ સંસ્કાર સાથે આટલી સીધી વાત કરે છે, જે થનાર માતાને યાદ અપાવે છે કે તે મોટેથી વાંચે છે તે દરેક શબ્દ ભલાઈનું બીજ વાવે છે.
જીજાબાઈએ સાંજની વાર્તાઓ અને સ્થિર ઉદાહરણ સિવાય બીજા કશા ભવ્ય સાધન વિના, મોટા ભાગે એકલાં, એક પ્રિય રાજાને ઘડ્યા. તેમનું જીવન યાદ અપાવે છે કે માતા-પિતા રાત પછી રાત શાંતિથી જે મૂલ્યો આપે છે, તે આખા જીવનનો પાયો બની શકે છે.
"રામ બહાદુર હતા," તેમણે કહ્યું, "પણ પહેલાં તેઓ સારા હતા."
મહારાષ્ટ્રમાં એક ઊંચી ટેકરી પર શિવનેરી નામનો પથ્થરનો એક જૂનો કિલ્લો ઊભો છે. ત્યાંના પવનમાં ઘાસ અને વરસાદની સુગંધ છે, અને તેની દીવાલો પરથી નીચે દૂર સુધી લીલી ખીણો દેખાય છે.
1630ના વર્ષમાં એ કિલ્લાની અંદર એક બાળકનો જન્મ થયો. તેમની માતા જીજાબાઈએ ટેકરી પર જેમનું નાનું મંદિર હતું તે શિવાઈ દેવીના નામ પરથી તેમનું નામ શિવાજી રાખ્યું.
જીજાબાઈના પતિ શાહાજી એક મહાન સેનાપતિ હતા, પણ તેમની જવાબદારીઓ તેમને દૂર દૂરના પ્રદેશોમાં રાખતી. મોટા ભાગે જીજાબાઈ પોતાના દીકરાને એકલાં જ ઉછેરતાં.
શિવાજી હજી નાના હતા ત્યારે જીજાબાઈ તેમને પુણે લાવ્યાં. જૂના સંઘર્ષોમાં એ નગર ઉજ્જડ અને ખાલી થઈ ગયું હતું. ઘણાં ઘર તૂટેલાં હતાં, અને ખેતરોમાં જંગલી ઘાસ ઊગી નીકળ્યું હતું.
જીજાબાઈએ મોં ન ફેરવ્યું. તેમણે તૂટેલા નગર સામે જોયું અને કહ્યું, "આપણે તેને ફરી ખીલવીશું."
જૂની વાર્તાઓ કહે છે કે તેમણે સોનાના હળથી જમીન ખેડાવી, જેથી ખેડૂતોને ખબર પડે કે આશા પાછી આવી છે. ધીમે ધીમે લોકો પાછા આવ્યા. ખેતરો લીલાં થયાં. ગલીઓમાં બાળકો રમવા લાગ્યાં.
પણ જીજાબાઈએ ઉગાડેલી સૌથી મહત્ત્વની વસ્તુ કોઈ ખેતર નહોતું. એ તેમના દીકરાનું હૃદય હતું.
દરરોજ સાંજે, જ્યારે દીવા પ્રગટતા અને આકાશ નરમ જાંબલી થઈ જતું, ત્યારે શિવાજી માતાની પાસે ચોંટીને બેસતા.
"મને વાર્તા કહો, આઈ," તેઓ કહેતા.
અને જીજાબાઈ શરૂ કરતાં. તેઓ તેમને રાજકુમાર રામ વિશે કહેતાં, જેમણે એક પણ ગુસ્સાવાળો શબ્દ બોલ્યા વિના પોતાનો મહેલ છોડ્યો, કારણ કે તેમણે પિતાનું વચન પાળવાનું નક્કી કર્યું હતું.
તેઓ તેમને સીતા વિશે કહેતાં, જે ઘરથી દૂર હતાં ત્યારે પણ બહાદુર અને સાચાં રહ્યાં.
તેઓ તેમને નાના કૃષ્ણ વિશે કહેતાં, જેમણે ગાયો અને ગામલોકોને તોફાનથી બચાવવા આખો પર્વત એક આંગળી પર ઉપાડી લીધો.
શિવાજી પહોળી આંખે સાંભળતા. "આઈ, શું હું રામ જેવો બની શકું?" તેમણે પૂછ્યું.
જીજાબાઈ હસ્યાં અને તેમના કપાળને સ્પર્શ કર્યો. "રામ બહાદુર હતા," તેમણે કહ્યું, "પણ પહેલાં તેઓ સારા હતા." પછી ઉમેર્યું, "તેમણે પોતાનું વચન પાળ્યું. તેમણે નબળાની રક્ષા કરી. તેઓ સૌ પ્રત્યે દયાળુ હતા, નાનકડી ખિસકોલી પ્રત્યે પણ. એવો બનજે, તો તું રામ જેવો બનીશ."
તેઓ તેમને પુણેના ગણપતિ મંદિરે લઈ ગયાં, અને બંનેએ સાથે હાથ જોડીને શાંત, સુખી ધરતી માટે પ્રાર્થના કરી.
તેઓ તેમને માવળની ખીણોના છોકરાઓ સાથે ટેકરીઓ પર દોડવા દેતાં, ખેડૂતોના દીકરાઓ જે તેમના સૌથી વહાલા મિત્રો બન્યા. તેમણે શિવાજીને સૌને ભાઈ માનતાં શીખવ્યું.
તેમણે તેમને દરેક સ્ત્રીનું પોતાની માતા જેટલું જ સન્માન કરતાં શીખવ્યું.
અને સૌથી વધુ તો, તેમણે શીખવ્યું કે નેતા એ છે જે લોકોની સેવા કરે, એ નહીં જેની સેવા થાય.
રાત પછી રાત, વાર્તા પછી વાર્તા, એ પાઠ સારી માટીમાં વરસાદની જેમ શિવાજીના હૃદયમાં ઊતરતા ગયા.
શિવાજી મોટા થયા ત્યારે તેઓ છત્રપતિ શિવાજી મહારાજ બન્યા, ભારતના ઇતિહાસના સૌથી પ્રિય રાજાઓમાંના એક. લોકો યાદ કરે છે કે તેઓ ખેડૂતોની કેવી સંભાળ રાખતા અને નિરાધારની રક્ષા કરતા.
અને જ્યારે પણ કોઈ પૂછતું કે તેમની હિંમત અને ભલાઈ ક્યાંથી આવી, ત્યારે જવાબ હંમેશાં એક જ રહેતો. તે જીજાબાઈ પાસેથી આવી હતી, અને દીવાના અજવાળે તેમણે કહેલી વાર્તાઓમાંથી.
એક મા, એક દીવો, એક સમયે એક વાર્તા. એક રાજાને ઘડવા માટે એટલું પૂરતું હતું.
નાનકડા, આજે રાતે તારી વાર્તા પણ શરૂ થાય છે. તારી મા તને વાંચી સંભળાવે છે તે દરેક શબ્દ ભલાઈનું બીજ છે, પ્રેમથી વાવેલું.
ભારતની નારીઓ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમારા બાળપણની કઈ વાર્તા તમે એક દિવસ તમારા બાળકને સૌથી વધુ કહેવા માગો છો, અને કેમ?
સંકલ્પ: હું મારા બાળક સાથે જે વાર્તાઓ વહેંચું છું તે ભલાઈનાં બીજ છે, અને હું તેને પ્રેમથી વાવું છું.
આશીર્વાદ: તું બહાદુર બને, પણ પહેલાં સારો બને, અને હંમેશાં તારું વચન પાળે.
પાત્રો
- જીજાબાઈ
- — એક જ્ઞાની મા જે વાર્તાઓથી ભલાઈ વાવે છે.
- નાના શિવાજી
- — માની વાર્તાઓ ચાહતો એક જિજ્ઞાસુ છોકરો.
બોધ
માની વાર્તાઓ બાળકનું હૃદય ઘડે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, આજે રાતે હું તને વાંચી સંભળાવું છું તે દરેક શબ્દ ભલાઈનું બીજ છે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
જીજાબાઈ શિવાજીને કોની વાર્તાઓ કહેતાં?
સ્રોત: શિવાજીના બાળપણનો ઇતિહાસ, મરાઠા બખરો અને જીવનચરિત્રોમાંથી
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા હળવો ગર્ભાવસ્થા યોગ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- સાવિત્રીનો સૂર્યોદય · દિવસ 23
એ જ મૂલ્ય
પરંપરા સાવિત્રીને શાંત, સ્પષ્ટ મનવાળા પ્રેમના ચિત્ર તરીકે જુએ છે, અને તેમની યાદમાં આજે પણ વટ સાવિત્રીનું વ્રત રખાય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ચિંતાનો એક પછી એક પગલે સ્થિરતાથી સામનો કરવાથી, તેની સામે એક સાથે લડવા કરતાં, માતાને વધુ નિયંત્રણનો અનુભવ થઈ શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
જીજાબાઈની હાલરડાં-વાર્તાઓ વાર્તા શું શીખવે છે?
જીજાબાઈએ સાંજની વાર્તાઓ અને સ્થિર ઉદાહરણ સિવાય બીજા કશા ભવ્ય સાધન વિના, મોટા ભાગે એકલાં, એક પ્રિય રાજાને ઘડ્યા. તેમનું જીવન યાદ અપાવે છે કે માતા-પિતા રાત પછી રાત શાંતિથી જે મૂલ્યો આપે છે, તે આખા જીવનનો પાયો બની શકે છે.