Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

World · વાર્તા સંગ્રહ

મોરોઝ્કો અને દયાળુ છોકરી

એક સૌમ્ય, મહેનતુ છોકરીને શિયાળાના જંગલમાં મોકલવામાં આવે છે. હિમનો આત્મા મોરોઝ્કો ત્રણ વાર પૂછે છે કે એને ગરમાવો છે કે નહીં, અને દર વખતે તે પ્રેમથી જવાબ આપે છે.

વાર્તાની શીખ: દયાળુ શબ્દો સૌથી ઠંડા હૃદયને પણ પીગળાવી શકે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
દયાળુ છોકરી, મોરોઝ્કો, વૃદ્ધ પિતા
સ્રોત ગ્રંથ
રશિયન લોકકથા 'મોરોઝ્કો', અફાનાસ્યેવ, નારોદ્નિયે રુસ્કિયે સ્કાઝ્કી (1855–1863)
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

મોરોઝ્કો, દાદા હિમનું જૂનું અને વધુ જંગલી રૂપ, રશિયન લોક પરંપરામાંથી આવે છે અને 1850 અને 1860ના દાયકામાં ભેગી કરાયેલી એલેક્ઝાન્ડર અફાનાસ્યેવની રશિયન લોકકથાઓના મોટા સંગ્રહમાં જોવા મળે છે. રશિયન લોકો આ કથાને 1964ની એક ખૂબ પ્રિય ફિલ્મથી પણ ઓળખે છે. એને યાદગાર બનાવે છે એનો એક જ વારંવાર પુછાતો પ્રશ્ન, "તને ગરમાવો છે, કન્યા?", અને છોકરીનો જવાબ, જે તે ફરિયાદ વિના ત્રણ વાર આપે છે. જ્યાં ઘણી પરીકથાઓ નાયિકાને ચતુરાઈ માટે ઇનામ આપે છે, ત્યાં આ કથા શુદ્ધ સૌજન્યને ઇનામ આપે છે, અને હિમ પોતે રુવાંટી, ચાંદી અને રિબનોમાં નરમ બની જાય છે. અંતે નાનકડા કૂતરાનું આનંદભર્યું ભસવું હળવાશ ઉમેરે છે. એ શિયાળાની એક યાદ છે કે દયાળુ શબ્દ આસપાસના બધાને હૂંફ આપી શકે છે.

મોરોઝ્કો બતાવે છે કે કોમળ, ફરિયાદ વિનાનું હૃદય સૌથી કઠોર સંજોગોને પણ નરમ કરી શકે છે. સૌથી મુશ્કેલ સમયે બતાવેલી દયા જ સૌથી વધુ યાદ રહે છે.

આવી દયા કોઈ પણ અગ્નિ કરતાં વધુ હૂંફાળી છે.

ઘણા સમય પહેલાં, જૂના રશિયામાં લાકડાની એક નાનકડી ઝૂંપડીમાં, એક વૃદ્ધ માણસ, એની બીજી પત્ની અને બે દીકરીઓ રહેતાં હતાં.

એક દીકરી એની પોતાની હતી, શાંત હાથ અને કોમળ અવાજવાળી એક સૌમ્ય છોકરી. બીજી સાવકી માની દીકરી હતી, અને સાવકી મા ફક્ત એને જ પ્રેમ કરતી.

સૌમ્ય છોકરી સવાર પહેલાં ઊઠતી. તે ગાયોને ચારો નાખતી, પાણી ભરતી, ભોંય વાળતી અને ચૂલો સળગાવતી, અને એક વાર પણ ફરિયાદ ન કરતી.

છતાં તે જે કંઈ કરે તેનાથી સાવકી મા ખુશ ન થતી. રોટલી બહુ સૂકી હતી, ભોંય બહુ ધૂળવાળી હતી, સવાર બહુ ઠંડી હતી, અને કોણ જાણે કેમ દોષ હંમેશાં એનો જ હતો.

એક બરફવાળા શિયાળામાં સાવકી માએ વૃદ્ધને કહ્યું, "તમારી દીકરીને ઘેરા જંગલમાં લઈ જાઓ. એને ઊંચા દેવદારના ઝાડ પાસે મૂકી આવો. ત્યાં એને મોરોઝ્કોને મળવા દો."

વૃદ્ધનું હૃદય ભારે હતું, પણ દલીલ કરવાની એની હિંમત ન ચાલી. એણે ઘોડાને બરફગાડીએ જોડ્યો અને દીકરીને પાતળી શાલમાં લપેટી.

બરફગાડી સફેદ ઝાડ વચ્ચેથી સરકતી ગઈ. બરફ વેરાયેલા મીઠા જેવો ચમકતો હતો. મોટા દેવદાર પાસે એણે એને ઉતારી, એના કપાળે ચુંબન કર્યું, અને ભીની આંખે ઘર તરફ પાછો વળ્યો.

છોકરી દેવદાર નીચે બેઠી. એણે હાથ બાંયમાં નાખ્યા અને બરફીલા જંગલની શાંતિ સાંભળવા લાગી.

ઊંચી ડાળી પરથી એક ઘુવડે આંખ પટપટાવી. એક સસલું કૂદતું પસાર થયું અને બરફમાં નાનાં પગલાં છોડી ગયું. છોકરીએ એમને ધીમેથી કહ્યું, "શુભ સાંજ, નાનકડા મિત્રો. તમે કેટલા સુંદર, શાંત જંગલમાં રહો છો."

તે રડી નહીં, અને એણે સાવકી માને ખરાબ શબ્દો પણ ન કહ્યા. એણે ફક્ત ઠંડી આંગળીઓ જોડી અને પિતાનો વિચાર કર્યો, એવી આશા સાથે કે તેઓ બરફના ઢગલા વચ્ચેથી સલામત ઘરે પહોંચી જાય.

જલદી એને તડતડ અવાજ સંભળાયો, ઝાડથી ઝાડ, ડાળીથી ડાળી. ખાંડની જેમ બરફ ઝરવા લાગ્યો. એ મોરોઝ્કો હતો, હિમનો વૃદ્ધ આત્મા, બરફનાં લોલકવાળી દાઢી અને શિયાળાના તારા જેવી આંખો સાથે.

તે કૂદીને એની ઉપરના દેવદાર પર ગયો અને નીચે જોયું. "તને ગરમાવો છે, કન્યા?" એણે પૂછ્યું. "તને ગરમાવો છે, મારી વહાલી?"

એના દાંત કકડતા હતા, પણ એણે ઉપર જોઈને સ્મિત કર્યું. "મને ગરમાવો છે, વહાલા મોરોઝ્કો," એણે પ્રેમથી કહ્યું. "મને ગરમાવો છે, દાદા હિમ."

મોરોઝ્કો વધુ નીચે આવ્યો અને વધુ તેજથી તડતડ્યો. હવા વધુ તીખી બની. "તને ગરમાવો છે, કન્યા? તને ગરમાવો છે, મારી વહાલી?"

એના હોઠ માંડ હલતા હતા, છતાં એનો અવાજ કોમળ રહ્યો. "હા, મને ગરમાવો છે, મોરોઝ્કો. પૂછવા બદલ આભાર."

ત્રીજી વાર તે નીચે, બરાબર એની બાજુમાં આવ્યો, અને ફરી પૂછ્યું. અને ત્રીજી વાર એણે હળવેથી જવાબ આપ્યો, ન ગુસ્સો, ન ફરિયાદ.

ત્યારે વૃદ્ધ મોરોઝ્કોનું બરફીલું હૃદય દયાથી પીગળી ગયું. "આવી દયા કોઈ પણ અગ્નિ કરતાં વધુ હૂંફાળી છે." એણે ધીમેથી કહ્યું.

એણે એને રુવાંટીના ભારે કોટમાં લપેટી અને એના ખભા પર નરમ પીંછાંની રજાઈ ઓઢાડી. તરત એને અંદર સુધી હૂંફ લાગી, ચૂલામાંથી હમણાં નીકળેલી રોટલી જેવી.

પછી એણે એની સામે કોતરણીવાળી એક ઊંચી પેટી મૂકી. અંદર ચાંદી અને મોતી, ભરતકામવાળા પોશાક, અને સૂર્યોદયના દરેક રંગની રિબનો હતી.

છોકરી પોતાના સમૃદ્ધ રુવાંટીના કોટમાં દેવદાર નીચે બેઠી, ગુલાબી ગાલ અને ચમકતી આંખો સાથે, અને શાંત જંગલને એક નાનકડું ગીત ગાઈ સંભળાવ્યું.

આ બાજુ, ઘરે વૃદ્ધને ચેન પડતું નહોતું. પરોઢ થતાં જ એણે ઘોડો જોડ્યો અને મોટા દેવદાર પાસે પાછો ગયો.

ત્યાં એની દીકરી હૂંફમાં અને સ્મિત કરતી બેઠી હતી, બાજુમાં ચમકતી પેટી સાથે. એણે એને એટલી કસીને ભેટી કે ડાળીઓ પરથી બરફ ખરી પડ્યો.

તેઓ ખજાનાથી લદાયેલી બરફગાડીમાં ઘરે ગયાં. ટેબલ નીચેનો નાનકડો કૂતરો આનંદથી ભસ્યો, "જુઓ, વૃદ્ધની દીકરી આવે છે, ચાંદી અને સોનાથી સજીધજીને!"

સમય જતાં એક સારો યુવાન સૌમ્ય છોકરીનો હાથ માંગવા આવ્યો, અને તે દયાથી ભરેલા હૂંફાળા ઘરમાં રહી, બરાબર જેવી તે હંમેશાં હતી.

તો યાદ રાખજે, મારા નાનકડા: સૌથી ઠંડા દિવસે પણ બોલાયેલો એક દયાળુ શબ્દ તારી આસપાસની આખી દુનિયાને હૂંફ આપી શકે છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →મધર હોલે અને બરફ

વિશ્વ માંથી વધુ

બાળક સાથે વિચારો

મુશ્કેલ સમયમાં કોઈના કોમળ શબ્દે તમને ક્યારે હૂંફ આપી હતી?

સંકલ્પ: ઠંડા દિવસોમાં પણ હું હૂંફાળા શબ્દો પસંદ કરી શકું છું.

આશીર્વાદ: મારા નાનકડા, તારા શબ્દો હંમેશાં હૂંફાળા રહે, અને હૂંફ હંમેશાં તારી પાસે પાછી આવે.

પાત્રો

દયાળુ છોકરી
— સૌમ્ય અને ધીરજવાન, સૌ માટે હૂંફાળા શબ્દોવાળી.
મોરોઝ્કો
— હિમનો આત્મા, જેનું હૃદય દયાથી પીગળી જાય છે.
વૃદ્ધ પિતા
— જે એને પાછી આવતી જોઈને ખૂબ ખુશ થાય છે.

બોધ

દયાળુ શબ્દો સૌથી ઠંડા હૃદયને પણ પીગળાવી શકે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, હું રોજ મારા પ્રેમથી તને હૂંફમાં રાખું છું.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

છોકરીએ મોરોઝ્કોને શું જવાબ આપ્યો?

સ્રોત: રશિયન લોકકથા 'મોરોઝ્કો', અફાનાસ્યેવ, નારોદ્નિયે રુસ્કિયે સ્કાઝ્કી (1855–1863)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

મોરોઝ્કો અને દયાળુ છોકરી વાર્તા શું શીખવે છે?

મોરોઝ્કો બતાવે છે કે કોમળ, ફરિયાદ વિનાનું હૃદય સૌથી કઠોર સંજોગોને પણ નરમ કરી શકે છે. સૌથી મુશ્કેલ સમયે બતાવેલી દયા જ સૌથી વધુ યાદ રહે છે.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ें

કોઈ સગર્ભાને મોકલો