Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Folk Tale · વાર્તા સંગ્રહ

તેંદોંગ પર્વત ઊંચો થાય છે

સિક્કિમની ટેકરીઓમાં અટક્યા વિનાના વરસાદથી નદીઓ ઊંચી ચડે છે. દાદી ન્યોલિક લેપ્ચા પરિવારોને પ્રાર્થના કરવા સૌમ્ય તેંદોંગ પર્વત પર લઈ જાય છે.

વાર્તાની શીખ: જ્યારે આપણે ધરતીને પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે ધરતી પણ આપણને પ્રેમ કરે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
દાદી ન્યોલિક, તેંદોંગ પર્વત, લેપ્ચા લોકો
સ્રોત ગ્રંથ
સિક્કિમની લેપ્ચા લોકપરંપરા
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: લોક પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

સિક્કિમના લેપ્ચા લોકો, જે પોતાને રોંગકુપ કહે છે અને પોતાના પર્વતો ને નદીઓને પવિત્ર માને છે, કહે છે કે એક મોટા પૂર વખતે તેમના પૂર્વજોને ઊંચકવા તેંદોંગ પર્વત ઊંચો થયો હતો. તેઓ આજે પણ દર વર્ષે તેંદોંગ લ્હો રુમ ફાત ઉત્સવમાં આભાર માને છે, જ્યારે નામચી પાસે પર્વતને પ્રાર્થનાઓ અર્પણ થાય છે. પૂરની વાર્તાઓ ઘણી સંસ્કૃતિઓમાં મળે છે, પણ આ વાર્તા ખાસ છે, કારણ કે આશરો કોઈ નાવ કે એક પસંદ કરાયેલો નાયક નથી: તે ખુદ ધરતી છે, જે પોતાનાં બાળકો, બકરીઓ અને અનાજ સાથે મળીને ચડેલા આખા સમુદાય નીચે હળવેથી વધે છે. આપણે ધરતીને પ્રેમ કરીએ તો ધરતી પણ આપણને પ્રેમ કરે છે, દાદી ન્યોલિકના આ શાંત શબ્દો વાર્તાનું હૃદય છે. સગર્ભાવસ્થા માટે, મા પોતાના બાળકને નીચે મૂકે તેમ પર્વતનું હળવેથી નીચે બેસવું એક કોમળ ચિત્ર છે.

આ લેપ્ચા વાર્તા એવી ધરતીની વાત કરે છે, જે લોકો તેની સંભાળ રાખે ત્યારે તે પોતાના લોકોની સંભાળ રાખે છે. તે સચવાયાની અને સુરક્ષિત હોવાની ઊંડી લાગણી આપે છે.

જ્યારે આપણે ધરતીને પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે ધરતી પણ આપણને પ્રેમ કરે છે.

ઘણા સમય પહેલાં, સિક્કિમની લીલી ટેકરીઓમાં લેપ્ચા લોકો રહેતા હતા, જંગલો, નદીઓ અને ઊંચા સફેદ પર્વતોને ચાહનારા સૌમ્ય લોકો. તેઓ પોતાને કંચનજંઘાનાં સંતાન કહેતા, એ મહાન બરફીલું શિખર જે તેમની ધરતી પર નજર રાખતું. તેમની વચ્ચે ન્યોલિક નામની એક માયાળુ દાદી રહેતી હતી, ચાંદી જેવા ચોટલા અને સવારની ચા જેવા હૂંફાળા સ્મિતવાળી.

લેપ્ચા લોકો સાદાઈથી અને સુખેથી રહેતા. તેઓ ટેકરીના ઢોળાવ પર બાજરી અને ડાંગર ઉગાડતા, જંગલમાંથી જંગલી ફળ ભેગાં કરતા અને નદીઓને ગીતો ગાઈ સંભળાવતા. રોજ સાંજે ન્યોલિક તાપણા પાસે બાળકોને વાર્તાઓ કહેતી. તે તેમને પર્વતો, ઝાડ અને પાણીનો આભાર માનતાં શીખવતી, કારણ કે એ બધાં પરિવાર જ હતાં.

એક ઋતુમાં વરસાદ શરૂ થયો અને અટક્યો જ નહીં. દિવસો સુધી રાખોડી આકાશમાંથી તે વરસતો રહ્યો. ધરતીની બે મોટી નદીઓ, તીસ્તા અને રંગીત, પહોળી ને પહોળી થતી ગઈ. જલદી પાણી ખીણોમાં ફેલાયું, ખેતરો ઢંકાયાં અને ટેકરીઓ પર ચડવા લાગ્યું.

લોકોને ખબર નહોતી કે ક્યાં જવું. ત્યારે ન્યોલિકે ટેકરીઓ તરફ ચહેરો ઊંચો કર્યો. "ચાલો," તેણે શાંતિથી કહ્યું. "આપણે સૌમ્ય પર્વત તેંદોંગ પર ચડીએ. આપણે તેને આપણને સલામત રાખવા વિનંતી કરીશું." એટલે પરિવારોએ પોતાનાં બાળકો, બકરીઓ અને અનાજની ટોપલીઓ ભેગી કરી, અને સૌ સાથે મળીને તેંદોંગ પર્વતના લીલા ઢોળાવ પર ચડ્યા.

ટોચ પર તેઓ એકબીજાની નજીક બેસી ગયા. નીચે પાણી વધતું જ રહ્યું, અને પવન નરમ ને ઠંડો વાતો હતો. ન્યોલિકે પોતાની બાજુનાં બાળકોના હાથ પકડ્યા. "ચાલો પર્વતને પ્રાર્થના કરીએ," તેણે કહ્યું. "તેંદોંગ આપણો મિત્ર છે. મિત્ર આપણને નિરાશ નહીં કરે." લોકોએ આંખો બંધ કરી અને પૂરા હૃદયથી સાથે પ્રાર્થના કરી.

ત્યારે કંઈક અદ્ભુત બન્યું. પર્વત વધવા લાગ્યો. ધીમે ધીમે, હળવેથી, તેંદોંગ પર્વત આકાશમાં ઊંચો ને ઊંચો થયો. તે કોઈ મોટા પ્રાણીના વળેલા શિંગડાની જેમ ઊંચો થયો, પોતાના લોકોને પાણીથી ઉપર ઊંચકતો. પર્વત પોતાના લોકોને સાચવવા શિંગડાની જેમ ઊંચો થયો. પાણી ગમે તેટલું ઊંચું આવે, પર્વત હંમેશાં તેનાથી જરાક ઉપર રહેતો, લેપ્ચા લોકોને સલામત પકડી રાખતો.

બાળકોએ આંખો ખોલી અને આશ્ચર્યથી ચકિત થઈ ગયાં. "દાદી, પર્વત આપણને ઊંચકે છે!" તેઓ બોલી ઊઠ્યાં. ન્યોલિક ધીમેથી હસી. "હા, મારાં નાનકડાં. જ્યારે આપણે ધરતીને પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે ધરતી પણ આપણને પ્રેમ કરે છે." આસપાસ વરસાદ પડતો હતો ત્યારે સૌએ હાથ પકડીને આભારનું ગીત ગાયું.

ઘણા દિવસો તેઓ તેંદોંગની ટોચ પર રહ્યા. તેમણે એકબીજા સાથે અનાજ વહેંચ્યું, અને એકબીજાને હૂંફ આપી. રોજ રાત્રે તેઓ ગાતા, અને રોજ સવારે પર્વતનો આભાર માનતા. એક પણ માણસ પાછળ રહી ગયો નહીં, એક પણ બકરી પણ નહીં.

લાંબા કલાકો પસાર કરવા ન્યોલિક બાળકોને વાર્તાઓ કહેતી. તે ઊંચાં ઝાડમાં માળો બાંધતાં પક્ષીઓ અને ઠંડી નદીઓમાં તરતી માછલીઓ વિશે કહેતી. બાળકો શાલમાં લપેટાઈને સાંભળતાં, અને તેની પાસે સલામત ને હૂંફાળાં અનુભવતાં.

છેવટે વરસાદ હળવો થયો અને પછી બંધ થયો. વાદળો ખસ્યાં, અને સોનેરી સૂરજ ટેકરીઓ પર ચમક્યો. ધીમે ધીમે પાણી નદીઓમાં પાછું ગયું, અને ખીણો ફરી લીલી થઈ. તેંદોંગ પર્વત હળવેથી નીચે બેઠો, જેમ મા ઘૂંટણિયે બેસીને પોતાના બાળકને નીચે મૂકે.

લેપ્ચા લોકો ઢોળાવ ઊતરીને નીચે આવ્યા અને ધરતીને તાજી અને ચમકતી જોઈ. પક્ષીઓ ગાતાં હતાં, ફૂલો ખીલ્યાં હતાં અને નદીઓ ઝગમગતી હતી. તેમણે ફરી ઘર બાંધ્યાં અને નવાં ખેતરો વાવ્યાં. ત્યાર પછી દર વર્ષે, તેમને બચાવનાર પર્વતનો આભાર માનવા તેઓ પ્રાર્થના અને ગીતો સાથે તેંદોંગ પર ચડતા.

ઘરે પાછા ફર્યાની પહેલી સાંજે ન્યોલિક ફરી બાળકો સાથે તાપણા પાસે બેઠી. શાંત ટેકરીઓ પર તારા ચમકતા હતા, અને અંધારામાં નદી ધીમેથી ગુનગુનાતી હતી. "યાદ રાખજો," તેણે તેમને કહ્યું, "ધરતી આપણો પરિવાર છે. તેની સંભાળ રાખશો, તો તે હંમેશાં તમારી સંભાળ રાખશે." એક પછી એક બાળકો હૂંફાળાં અને સલામત ઊંઘી ગયાં.

નાનકડા, જેમ પર્વતે પોતાના લોકોને સાચવ્યા, તેમ તું પણ હંમેશાં પોતાને સચવાયેલો અનુભવે. આખી દુનિયા તને પ્રેમ કરવા અને સલામત રાખવા રાહ જુએ છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →બોનબીબી દુખેને સલામત રાખે છે

લોકકથા માંથી વધુ

બાળક સાથે વિચારો

કુદરતમાં તમે ક્યાં સૌથી સલામત અને શાંત અનુભવો છો, અને એક દિવસ એ જગ્યા તમારા બાળક સાથે કેવી રીતે વહેંચી શકો?

સંકલ્પ: મારું બાળક અને હું સચવાયેલાં અને સુરક્ષિત છીએ, સલામત અને પ્રેમથી ઘેરાયેલાં.

પાત્રો

દાદી ન્યોલિક
— ચાંદી જેવા ચોટલાવાળાં શાંત, માયાળુ વડીલ.
તેંદોંગ પર્વત
— પોતાના લોકોને ઊંચકતો સૌમ્ય પર્વત.
લેપ્ચા લોકો
— ધરતીને ચાહતા અને સાથે વહેંચતા પરિવારો.

બોધ

જ્યારે આપણે ધરતીને પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે ધરતી પણ આપણને પ્રેમ કરે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, જેમ પર્વતે પોતાના લોકોને સાચવ્યા, તેમ તું પણ હંમેશાં પોતાને સચવાયેલો અનુભવે. આખી દુનિયા તને પ્રેમ કરવા રાહ જુએ છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

તેંદોંગ પર્વતનો આભાર માનવા લોકો દર વર્ષે શું કરતા?

સ્રોત: સિક્કિમની લેપ્ચા લોકપરંપરા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • ચકલી અને દાળનો દાણો · દિવસ 92

    મળતી આવતી વાર્તા

    ચકલી અને દાળના દાણાની વાર્તાનાં જુદાં જુદાં રૂપ આખા ઉત્તર ભારતમાં દાદીમાઓ કહે છે, ગાતાં ગાતાં થતા પુનરાવર્તન સાથે જે નાનાં બાળકોને ખૂબ ગમે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે લયબદ્ધ, વારંવાર બોલાતાં વાક્યો મોટેથી બોલવામાં શાંતિ આપે છે, અને આ વાર્તાનું ગીત એના માટે એકદમ યોગ્ય છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

તેંદોંગ પર્વત ઊંચો થાય છે વાર્તા શું શીખવે છે?

આ લેપ્ચા વાર્તા એવી ધરતીની વાત કરે છે, જે લોકો તેની સંભાળ રાખે ત્યારે તે પોતાના લોકોની સંભાળ રાખે છે. તે સચવાયાની અને સુરક્ષિત હોવાની ઊંડી લાગણી આપે છે.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ें

કોઈ સગર્ભાને મોકલો