Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Ramayana · गोष्ट संग्रह

अहिल्येची सकाळ

राम, लक्ष्मण आणि विश्वामित्र जंगलातल्या एका शांत आश्रमापाशी येतात. अहिल्या तिथे अनेक वर्षे स्थिर होऊन वाट पाहत आहे.

गोष्टीचे तात्पर्य: दयाळूपणा आणि आदर अशी दारे उघडू शकतात, जी इतर काहीही उघडू शकत नाही.

या गोष्टीत

पात्रे
राम, अहिल्या, विश्वामित्र
मूळ ग्रंथ
रामायण
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: रामायण, Bala कांड · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

अहिल्येच्या मुक्तीची कथा वाल्मीकि रामायणाच्या बालकांडात येते, जेव्हा तरुण राम लक्ष्मण आणि विश्वामित्र ऋषींसोबत मिथिलेकडे जात असतो. नंतर तुलसीदासांसह अनेक कवींनी हा प्रसंग प्रेमाने पुन्हा सांगितला, आणि आजही उत्तर भारतातील रामलीलांमध्ये तो गायला जातो. अनेक आवृत्त्यांमध्ये गौतमांचा राग आणि अहिल्येच्या दीर्घ स्थिरतेमागची कारणे सांगितली जातात. ही कथा मुद्दाम दोष देण्यापासून दूर राहते. रामाला तिथे चूक करणारी व्यक्ती नाही, तर धीराने वाट पाहणारी व्यक्ती दिसते, आणि हा प्रसंग परत आलेल्या पक्ष्यांच्या गाण्यातून, उमलणाऱ्या फुलांतून आणि जंगलाच्या सुगंधातून रंगवला आहे. करुणा आणि हळुवार नवचैतन्याकडे झुकल्यामुळे ही कथा गर्भावस्थेत वाचायला शांत करणारी आहे — धीराचे फळ आणि आदराने एखादी शांत जागा पुन्हा जिवंत कशी होते, याचे हे चित्र आहे.

धीर आणि हळुवार आदर, बराच काळ अडकून राहिलेल्या गोष्टींनाही बरे करू शकतात. तुमचे बाळावरचे शांत, धीराचे प्रेम हाच एक शांत आशीर्वाद आहे.

पण त्याने खूप खूप काळ धीराने वाट पाहणारी एक व्यक्ती पाहिली.

राम हा अयोध्येचा एक तरुण राजकुमार होता. त्याचा चेहरा शांत होता, डोळे प्रेमळ होते आणि खांद्यावर धनुष्य होते. वसंतातल्या एका उजळ सकाळी तो आपला धाकटा भाऊ लक्ष्मण याच्यासोबत जंगलातून चालत होता. लक्ष्मण कधीच त्याची साथ सोडत नसे. ते दोघे विश्वामित्र ऋषींसोबत प्रवास करत होते. विश्वामित्र हे पांढरी लांब दाढी असलेले ज्ञानी गुरु होते, आणि ते मुलांना मिथिला नगरीकडे घेऊन चालले होते.

चालता चालता वाट एका शांत मोकळ्या जागेत पोहोचली. तिथे एक रिकामा आश्रम होता — जंगलातले असे घर, जिथे ऋषी राहतात आणि प्रार्थना करतात. आजूबाजूला गवत उंच वाढले होते आणि झाडांवर एकही पक्षी गात नव्हता. वाराही इथे हळूहळू वाहत होता, जणू त्याला कोणाला जागे करायचे नव्हते.

राम थांबला आणि त्याने आजूबाजूला पाहिले. "गुरुजी," त्याने आदराने विचारले, "ही जागा इतकी शांत का आहे? जणू ती कशाची तरी वाट पाहते आहे."

विश्वामित्र हळूच हसले आणि एका सपाट दगडावर बसले. "हे एकेकाळी महान ऋषी गौतम आणि त्यांची पत्नी अहिल्या यांचे घर होते," ते म्हणाले. "खूप पूर्वी इथे एक दुःखद गोष्ट घडली, आणि अहिल्येला अनेक, अनेक वर्षे स्थिर राहायला सांगितले गेले. एवढा सगळा काळ ती शांतपणे, धीराने वाट पाहत आहे, कोणालाही न दिसता. तिला सांगितले होते की एके दिवशी एक दयाळू राजकुमार येईल आणि त्याच्या येण्याने ती मुक्त होईल."

लक्ष्मणाने मोठ्या डोळ्यांनी आपल्या भावाकडे पाहिले. राम क्षणभर काहीच बोलला नाही. मग तो हळूहळू त्या छोट्या झोपडीकडे चालू लागला. गवतावर त्याची पावले अगदी हलकी पडत होती.

दाराजवळ, हिरव्या सावलीत, एक अशी स्थिरता होती जी जवळजवळ एखाद्या व्यक्तीसारखी वाटत होती. जणू कोणीतरी तिथे इतका काळ बसले होते की शेवाळ आणि पानेही ती तिथे आहे हे विसरून गेली होती. रामाच्या मनात खूप माया दाटून आली. त्याला तिथे चूक केलेली कोणी व्यक्ती दिसली नाही. पण त्याने खूप खूप काळ धीराने वाट पाहणारी एक व्यक्ती पाहिली.

रामाने मान लववली आणि आदराने तिच्याजवळच्या जमिनीला हळूच स्पर्श केला. तसे करताच त्या जागेत एक मंद प्रकाश पसरू लागला. लांब रात्रीनंतरच्या पहाटेच्या पहिल्या प्रकाशासारखा तो होता. स्थिरता विरघळून गेली, आणि तिथे अहिल्या उभी होती — सुंदर, तेजस्वी, आनंदाश्रूंनी डोळे चमकत असलेली. तिने धीराने वाट पाहिली, आणि सकाळ आली.

जणू पक्षीही वाट पाहत होते, तसे ते एकदम गाऊ लागले. गवतात फुले उमलली, आणि थंड वाऱ्याने त्यांचा सुगंध आश्रमभर पसरवला. राम आणि लक्ष्मणाने हात जोडून अहिल्येला नमस्कार केला, जसा ते कोणत्याही आदरणीय वडीलधाऱ्या व्यक्तीला करतील.

अहिल्येला बोलताच येईना. इतकी वर्षे कोणी तिच्याकडे पाहिले नव्हते, तिच्याशी बोलले नव्हते. आता हा तरुण राजकुमार प्रेमाने तिच्यापुढे वाकला होता. रामाने तिला आपल्या आईसारखा नमस्कार केला. "या, बाळांनो," शेवटी ती आनंदाने थरथरत्या आवाजात म्हणाली. "बसा आणि थोडा आराम करा."

तिने त्यांच्यासाठी ताजे पाणी आणि जंगलातली गोड फळे आणली, आणि त्यांचे थकलेले पाय धुतले. रामाने सगळे काही प्रेमळ हसूने स्वीकारले आणि तिचे आभार मानले. त्याने तिला भूतकाळाबद्दल काहीही विचारले नाही. तो फक्त सुंदर सकाळीबद्दल आणि पुढच्या लांब वाटेबद्दल बोलला.

तेवढ्यात स्वतः गौतम ऋषी त्या जागेत चालत आले. आज तोच दिवस आहे, हे त्यांना मनातून ठाऊक होते. अहिल्येला मुक्त आणि हसतमुख उभी पाहून त्यांचा चेहरा शांतीने भरून गेला. दोघे पुन्हा एकदा आपल्या घरात एकत्र उभे राहिले, आणि त्यांच्याभोवती आश्रम पुन्हा जिवंत झाला.

विश्वामित्रांनी हात उंचावून सर्वांना आशीर्वाद दिला. "दयाळूपणाने अनेक वर्षे बंद असलेले दार उघडले आहे," ते म्हणाले. मग ते मुलांकडे वळले. "चला, आपल्याला अजून खूप चालायचे आहे."

राम आणि लक्ष्मणाने पुन्हा एकदा नमस्कार केला आणि जंगलाच्या वाटेने पुढे निघाले. त्यांच्या मागे आश्रमाच्या छोट्या चुलीतून धूर वर जात होता, आणि अहिल्येचे हलके हसणे झाडांमधून ऐकू येत होते. सकाळचा सूर्य सगळ्यांवर उबदार, सोनेरी प्रकाश टाकत होता.

बाळा, एक गोड शब्द आणि एक दयाळू नजर बंद दार उघडू शकते, एखाद्या मनाला मुक्त करू शकते. रामाने जसा अहिल्येला नमस्कार केला, तसाच तूही नेहमी इतरांना धीराने, आदराने आणि प्रेमाने भेटावेस.

पुढची गोष्ट वाचा →हनुमानाला आपल्या आतल्या शक्तीची ओळख

रामायण मधील आणखी

बाळासोबत विचार करा

तुमच्या आयुष्यात अशी कोणी व्यक्ती आहे का, जिला तुम्ही प्रेमाने आणि आदराने भेटलात तर तिचे मन हलके होईल?

संकल्प: माझा धीर ही एक देणगी आहे, आणि दयाळूपणा प्रत्येक बंद दार उघडतो.

पात्रे

राम
— इतरांना न दिसणारे धैर्य पाहणारा तरुण राजकुमार.
अहिल्या
— तिने एका दयाळू मनाची धीराने आणि धैर्याने वाट पाहिली.
विश्वामित्र
— तरुण राजकुमारांना मार्ग दाखवणारे ज्ञानी ऋषी.

बोध

दयाळूपणा आणि आदर अशी दारे उघडू शकतात, जी इतर काहीही उघडू शकत नाही.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या लाडक्या, रामासारखा तूही नेहमी इतरांना प्रेमाने भेटावेस. तुझे कोमल मन जगात प्रकाश आणू शकते.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

रामाने अहिल्येला कशी मदत केली?

स्रोत: वाल्मीकि रामायण, बालकांड

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • धनेश आईची ढोली · दिवस 31

    तेच मूल्य

    पश्चिम घाटातले मोठे धनेश खरोखरच आईला घरट्यात बंद करतात आणि बाबा तिला अन्न आणतो, आणि जंगलातले अनेक समाज त्यांना निष्ठावान जोडीदार म्हणून मान देतात. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की जोडीदाराकडून मिळणारा स्थिर, रोजचा आधार होणाऱ्या आईला सुरक्षित आणि जपल्यासारखे वाटायला मदत करू शकतो.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

अहिल्येची सकाळ ही गोष्ट काय शिकवते?

धीर आणि हळुवार आदर, बराच काळ अडकून राहिलेल्या गोष्टींनाही बरे करू शकतात. तुमचे बाळावरचे शांत, धीराचे प्रेम हाच एक शांत आशीर्वाद आहे.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा