Ramayana · दिवस 6 · आठवडा 1
हनुमानाला आपल्या आतल्या शक्तीची ओळख

वानर समुद्राकाठी पोहोचतात आणि लंकेपर्यंत झेप कोण घेईल याचा विचार करतात. आपली स्वतःची मोठी शक्ती विसरलेला हनुमान शांत बसलेला असतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपल्या सगळ्यांच्या आत शक्ती असते, आणि प्रेमळ शब्द आपल्याला तिची आठवण करून देतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- हनुमान, जांबवंत, अंगद
- मूळ ग्रंथ
- रामायण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 6 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 1 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 1: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- हनुमानाला आपल्या आतल्या शक्तीची ओळख
- मंत्र
- ॐ
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
परंपरा मानते की हनुमानाच्या मोठ्या झेपेची सुरुवात त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या एका वडीलधाऱ्याच्या चार प्रेमळ शब्दांनी झाली. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की गरोदर स्त्रीच्या आजूबाजूच्या माणसांनी दिलेले प्रोत्साहन तिला अधिक आत्मविश्वास देऊ शकते आणि तिची चिंता कमी करू शकते.
"त्याच्याकडे ती नेहमीच होती," ते म्हणाले. "त्याला फक्त ते ऐकायची गरज होती."
हनुमान — दयाळू डोळ्यांचा एक मोठा, बलवान वानर — भारताच्या अगदी दक्षिण टोकाला खडकांवर आपल्या मित्रांपासून थोडा दूर बसला होता. वानर म्हणजे प्रभू रामांना मदत करायला आलेले शूर माकड-लोक. ते सगळे मिळून समुद्राकडे बघत होते, जो नजर पोहोचेल तिथपर्यंत करडा-निळा पसरला होता. त्याच्या पलीकडे कुठेतरी लंका बेट होते, आणि लंकेत कुठेतरी रामांच्या पत्नी सीता होत्या.
वानरांचा तरुण राजकुमार अंगद उभा राहिला. "पलीकडे उडी कोण मारू शकेल?" त्याने विचारले.
एक एक करत वानरांनी उत्तरे दिली, योजनांमध्ये मोजून — लांब अंतरे मोजण्याची ही जुनी भारतीय पद्धत. "मी वीस योजने उडी मारू शकतो," एक म्हणाला. "मी तीस," दुसरा म्हणाला. पण लंका शंभर योजने दूर होती, आणि इतक्या दूर कोणीच उडी मारू शकत नव्हते. म्हणून वानर गप्प झाले आणि वाळूकडे बघू लागले.
हनुमान काहीच बोलला नाही. आपल्यालाही हे जमेल असे त्याला वाटत नव्हते. हे विचित्र होते, कारण हनुमान लहानपणी खूप धाडसी होता.
तिथे बसल्या बसल्या त्याला खूप पूर्वीची एक सकाळ अर्धवट आठवली. तो बाळ असताना एकदा भुकेने जागा झाला आणि त्याने उगवणारा लाल सूर्य पाहिला. त्याला वाटले, हा तर पिकलेला आंबा! म्हणून त्याचा घास घ्यायला त्याने थेट आकाशात झेप घेतली! देवांना काळजी वाटली, आणि देवांचा राजा इंद्र याने आपले वज्र पाठवले. बाळ हनुमान दुखावलेल्या हनुवटीसह पृथ्वीवर परत घरंगळला. म्हणूनच त्याला हे नाव मिळाले, ज्याचा अर्थ आहे "हनुवटी असलेला."
त्यानंतर देवांनी त्याला खूप आशीर्वाद दिले. पण मोठा होताना हनुमान इतका उत्साहाने भरलेला होता की तो जंगलात प्रार्थना करणाऱ्या शांत ऋषींच्या, त्या शहाण्या वृद्धांच्या खोड्या काढायचा. तो त्यांच्या दाढ्या ओढायचा आणि त्यांचे कमंडलू सांडायचा. शेवटी त्यांच्यापैकी एक हसून म्हणाले, "तू आपली स्वतःची शक्ती विसरशील, जोपर्यंत कोणी तुला तिची आठवण करून देत नाही."
आणि म्हणूनच, इतक्या वर्षांनी समुद्राकाठी बसलेला असताना, तो ती विसरला होता.
तेवढ्यात म्हातारे जांबवंत, अस्वलांचे शहाणे राजा, काठीचा आधार घेत उठले. वयाने त्यांची फर पांढरी झाली होती, आणि त्यांचे डोळे सौम्य होते. ते हळूहळू चालत हनुमान बसला होता तिथे आले.
"हनुमाना," ते हळूच म्हणाले. "तू इतका गप्प का? तू कोण आहेस हे विसरलास का?"
हनुमानाने त्या प्रश्नाने चकित होऊन वर पाहिले.
"तू वायूचा, वाऱ्याचा पुत्र आहेस," जांबवंत म्हणाले. "बाळ असताना तू थेट सूर्यापर्यंत उडी मारली होतीस. तू बलवान आहेस, तू शहाणा आहेस, आणि तुझे मन रामांचे आहे. हा समुद्र तुझ्यासाठी काहीच नाही. तुला हवी असलेली शक्ती नेहमीपासून तुझ्या आतच आहे."
वानर वळून बघू लागले. जांबवंत बोलत असताना हनुमानाच्या चेहऱ्यावर काहीतरी बदलले. जणू एखाद्या अंधाऱ्या शेतावर पहाट उगवत होती. त्याला सूर्य आठवला. आपल्याला उचलणारा वारा आठवला. आपण कोण आहोत, हे त्याला आठवले.
म्हणून तो उभा राहिला, आणि उभा राहताना जणू मोठा मोठा होत गेला. त्याचे खांदे ताडाच्या झाडांपेक्षा उंच गेले. त्याच्याभोवती वारा फिरू लागला, आणि खडकांवरून पक्षी उडाले.
मग तो किनाऱ्याजवळच्या मोठ्या महेंद्र पर्वतावर चढला आणि त्याने आपले पाय दगडात रोवले. त्याने हात जोडले आणि डोळे मिटले. "जय श्रीराम," तो हळूच म्हणाला, म्हणजे "प्रभू रामांचा विजय असो."
मग त्याने गुडघे वाकवले आणि झेप घेतली. पर्वत हादरला, आणि खडकांमधल्या डबक्यांतून पाणी उसळले. हनुमान समुद्रावरून उडू लागला, हात पुढे पसरलेले आणि शेपूट मागे ध्वजासारखी फडकत होती.
ढग त्याच्या चेहऱ्याजवळून भरभर जात होते. खूप खाली उन्हात लाटा चमकत होत्या. समुद्रपक्षी थोडा वेळ त्याच्याबरोबर उडले आणि मग मागे पडले.
वाटेतही परीक्षा होत्या. आधी त्याला विश्रांती द्यायला पाण्यातून एक पर्वत वर आला, आणि हनुमानाने नम्रपणे त्याचे आभार मानले आणि तो पुढे उडाला. मग एका प्रचंड समुद्री प्राण्याने त्याची वाट अडवायचा प्रयत्न केला, म्हणून त्याने स्वतःला अगदी लहान केले आणि सरळ निसटून गेला. तो थांबला नाही. त्याने शंका घेतली नाही.
किनाऱ्यावर वानर तो आकाशात एक छोटा ठिपका होईपर्यंत बघत राहिले. मग तो दिसेनासा झाला. जांबवंत पुन्हा आपल्या खडकावर बसले आणि हसले. "त्याच्याकडे ती नेहमीच होती," ते म्हणाले. "त्याला फक्त ते ऐकायची गरज होती."
पाण्यापलीकडे दूरवर लंकेच्या हिरव्या टेकड्या समुद्रातून वर आल्या होत्या. संध्याकाळचा प्रकाश सोनेरी होत असताना हनुमान झाडांमध्ये हलकेच उतरला, सीतेला शोधायला तयार.
बाळा, तुझ्यातही शक्ती आहे, आणि तिची आठवण करून द्यायला आम्ही इथे असू.
रामायण मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: रामायण, Kishkindha कांड · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
जांबवंतांनी हनुमानाला त्याच्या शक्तीची आठवण करून देणे हा वाल्मीकी रामायणाच्या किष्किंधा कांडातला एक महत्त्वाचा क्षण आहे, आणि संपूर्ण भारतात हनुमान चालिसा पठणात आणि हनुमान जयंतीच्या मेळाव्यांत तो खूप लाडका आहे. हनुमानाच्या अनेक गोष्टी त्याच्या पराक्रमाचा उत्सव करतात. ही गोष्ट मात्र मोठ्या झेपेच्या अगदी आधी थांबते, जेव्हा नायक समुद्राकाठी शांत आणि साशंक बसलेला असतो. वळण कोणत्याही जादूने येत नाही, तर एका जुन्या मित्राच्या साध्या प्रश्नाने — 'तू कोण आहेस हे विसरलास का?' — आणि सूर्याला पिकलेला आंबा समजून त्याच्याकडे झेप घेतल्याच्या बालपणीच्या आठवणीने. गरोदरपणात वाचताना ही गोष्ट आईला तिच्यात आधीपासून असलेल्या, फक्त आठवण होण्याची वाट पाहणाऱ्या शक्तीवर विश्वास ठेवायला प्रोत्साहन देते.
उत्तर भारताच्या मोठ्या भागात हनुमान जयंती चैत्र पौर्णिमेला साजरी होते, तर तमिळनाडू आणि दक्षिणेतील काही भागांत ती मार्गळी महिन्यात येते; मंगळवार आणि शनिवार हे सर्वत्र त्याचे दिवस मानले जातात. या क्षणानंतर येणारा सुंदरकांड, ज्यात लंकेपर्यंतच्या त्याच्या उडीचे वर्णन आहे, घरोघरी धैर्य आणि आशीर्वादासाठी अनेकदा वाचला जातो. तुंगभद्रा नदीच्या काठी हंपीच्या आसपासचा प्रदेश परंपरेने किष्किंधा मानला जातो, आणि जवळची अंजनाद्री टेकडी अनेकजण त्याचे जन्मस्थान मानतात. मंदिर कलेत हनुमान अनेकदा उडताना, आशीर्वादासाठी एक हात उंचावलेला दाखवला जातो. गर्भारपणात वाचली तर त्याची गोष्ट एक साधा दिलासा देते — तुम्हाला हवी असलेली शक्ती आधीच तुमच्या आत आहे.
बाळासोबत विचार करा
तुमचे जांबवंत कोण आहेत — ज्यांनी तुम्हाला तुमच्या शक्तीची आठवण करून दिली? त्यांचे कोणते शब्द तुम्ही आजही मनात जपले आहेत?
संकल्प: मला हवी असलेली शक्ती आधीच माझ्या आत आहे, आणि मला तिची आठवण होते आहे.
आशीर्वाद: हनुमानासारखे, तुमच्या बाळाला आपल्या आतल्या शक्तीची नेहमी आठवण राहो.
पात्रे
- हनुमान
- — बलवान आणि नम्र, त्याला फक्त आठवण करून द्यायची गरज असते.
- जांबवंत
- — त्याच्यावर विश्वास ठेवणारे शहाणे वृद्ध अस्वलराज.
- अंगद
- — एका नायकाच्या शोधात असलेला तरुण राजकुमार.
बोध
आपल्या सगळ्यांच्या आत शक्ती असते, आणि प्रेमळ शब्द आपल्याला तिची आठवण करून देतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तू आतून बलवान आणि अद्भुत आहेस. तू कधी विसरलास, तर मी तुला आठवण करून देईन.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
जांबवंतांनी हनुमानाला काय आठवायला मदत केली?
स्रोत: वाल्मीकी रामायण, किष्किंधा कांड (जांबवंत हनुमानाला आठवण करून देतात)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 1व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- वणवा शांत झाला ती रात्र · दिवस 199
तेच मूल्य
भागवत पुराणातली परंपरा सांगते की मित्रांनी विश्वास ठेवला आणि एकत्र राहिले तेव्हा कृष्णाने त्यांना वणव्यापासून वाचवलं. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की विश्वास आणि प्रियजनांनी सांभाळल्याची भावना आईला भीती हाताळायला मदत करू शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
हनुमानाला आपल्या आतल्या शक्तीची ओळख ही गोष्ट काय शिकवते?
परंपरा मानते की हनुमानाच्या मोठ्या झेपेची सुरुवात त्याच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या एका वडीलधाऱ्याच्या चार प्रेमळ शब्दांनी झाली. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की गरोदर स्त्रीच्या आजूबाजूच्या माणसांनी दिलेले प्रोत्साहन तिला अधिक आत्मविश्वास देऊ शकते आणि तिची चिंता कमी करू शकते.
हनुमानाला आपल्या आतल्या शक्तीची ओळख गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 1 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.