Mahabharata · गोष्ट संग्रह
अर्जुन चित्रसेनाकडून संगीत शिकतो
वनवासाच्या वर्षांत अर्जुन स्वर्गातल्या अमरावती नगरीत इंद्राला भेटतो. गंधर्व चित्रसेन त्याला धीराने ऐकायला, गायला, वाजवायला आणि नाचायला शिकवतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: भरलेल्या हृदयाला बळासोबत गाण्याचीही गरज असते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- अर्जुन, चित्रसेन, इंद्र
- मूळ ग्रंथ
- महाभारत
- वाचनाचा वेळ
- 3 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: महाभारत, Vana पर्व · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
महाभारताच्या वनपर्वात, पांडवांच्या वनवासाच्या काळात, अर्जुन इंद्राच्या अमरावती नगरीत जातो, आणि इंद्र गंधर्व चित्रसेनाला त्याला संगीत आणि नृत्य शिकवायला सांगतो. हे शिक्षण महाकाव्यात पुढे पुन्हा उपयोगी पडते, जेव्हा अर्जुन बृहन्नडा या वेषात राजा विराटाच्या दरबारात नृत्यशिक्षक म्हणून राहतो. अर्जुनाच्या बहुतेक गोष्टी धनुष्याचा गौरव करतात; ही गोष्ट त्या महान धनुर्धराला एक धीराचा विद्यार्थी म्हणून दाखवते, जो आधी मधमाश्या, पानं आणि पाणी ऐकायला शिकतो. चित्रसेन त्याच्या अडखळण्यावर प्रेमाने हसतो, आणि गुरु-शिष्य जवळचे मित्र होतात. गर्भारपणात ही गोष्ट वाचल्याने आईला गुणगुणायला, गायला आणि बाळासोबत वाटून घेता येतील अशा आवाजांनी आपले दिवस भरायला प्रेरणा मिळते.
सर्वात पराक्रमी धनुर्धरालाही कोमलता, ऐकणे आणि गाणे शिकायला सांगितले जाते. ही गोष्ट संतुलित हृदयाचा आणि धीराने शिकवण्यातून फुलणाऱ्या मैत्रीचा सन्मान करते.
संगीताची सुरुवात ऐकण्यापासून होते.
फार पूर्वी, पांडव वनात राहत असताना, अर्जुन आकाशात वर प्रवास करून देवांचा राजा इंद्र याला भेटायला त्याच्या चमचमणाऱ्या अमरावती नगरीत गेला.
अमरावती कोणत्याही स्वप्नापेक्षा सुंदर होती. तिच्या बागांमध्ये वर्षभर फुलणारी झाडं होती. तिची सरोवरं काचेसारखी स्वच्छ होती. मंद वाऱ्यासोबत हजारो फुलांचा सुगंध दरवळत होता.
इंद्राने अर्जुनाचे खूप प्रेमाने स्वागत केले आणि त्याला आपल्या सिंहासनाशेजारी बसवले. अर्जुन तिथे राहिला आणि अनेक गोष्टी शिकला.
एके दिवशी इंद्र म्हणाला, "अर्जुना, तुझा हात बळकट आहे आणि नजर स्थिर आहे. आता तू काहीतरी कोमल शिकावेस अशी माझी इच्छा आहे. तू संगीत आणि नृत्य शिकावेस."
अर्जुनाला आश्चर्य वाटले. "संगीत, देवा?" त्याने विचारले.
"हो," इंद्र हसत म्हणाला. "भरलेल्या हृदयाला बळासोबत गाण्याचीही गरज असते. आणि एक दिवस ही देणगी तुला तू समजतोस त्यापेक्षा जास्त उपयोगी पडेल."
इंद्राने चित्रसेनाला बोलावले. तो गंधर्वांमध्ये, म्हणजे स्वर्गीय गायक आणि वादकांमध्ये, सर्वश्रेष्ठ होता. चित्रसेन तेजस्वी चेहरा आणि सौम्य हसू घेऊन आला, हातात चांदण्यासारखी चमकणारी वीणा होती.
"अर्जुनाला तुला येतं ते सगळं शिकव," इंद्र म्हणाला. "गाणं, वाजवणं आणि नाचणं."
चित्रसेनाने नमस्कार केला आणि अर्जुनाकडे वळला. "चल, मित्रा," तो प्रेमाने म्हणाला. "सुरुवात करूया."
ते कमळांच्या तळ्याकाठच्या एका शांत बागेत गेले. चित्रसेन एका फुललेल्या झाडाखाली बसला आणि त्याने वीणेची एकच तार छेडली. एक स्वच्छ, गोड सूर पाण्यावरून तरंगत गेला.
"ऐक," चित्रसेन म्हणाला. "संगीताची सुरुवात ऐकण्यापासून होते. मधमाश्यांचा गुंजारव ऐक, पानांतली झुळूक ऐक, दगडांना स्पर्श करणारे पाणी ऐक. हे सगळेच संगीत आहे."
अर्जुनाने डोळे मिटले आणि ऐकू लागला. त्याला मधमाश्यांचा गुंजारव आणि पानांची कुजबुज ऐकू आली. तळ्यातल्या माशाचा हलकासा सप्पकाही ऐकू आला. त्याचे मन शांत आणि स्थिर झाले.
मग चित्रसेनाने त्याला गायला शिकवले. सुरुवातीला अर्जुनाचा आवाज लाजरा होता. पण चित्रसेन धीराचा होता. "मनापासून गा," तो म्हणाला, "फक्त गळ्यातून नाही." आणि हळूहळू अर्जुनाचा आवाज उबदार आणि खरा झाला.
मग आली वीणा आणि मृदंग. धनुष्याच्या दोरीची सवय असलेली अर्जुनाची बोटं तारांना हळुवार स्पर्श करायला शिकली. तो मृदंगाचा ताल शिकला, कधी संथ आणि सौम्य, कधी जलद आणि आनंदी.
कधी कधी ते काहीच न वाजवता नुसते एकत्र बसायचे, तळ्यावरून सरकणारे हंस बघत. "शांतता हाही संगीताचाच भाग आहे," चित्रसेन हळूच म्हणायचा, आणि अर्जुन हसायचा.
सगळ्यात शेवटी आले नृत्य. चित्रसेन गवतावरून वाऱ्यासारखा हलका आणि डौलदार फिरायचा. त्याच्या मागोमाग जाताना अर्जुन हसायचा. तो अडखळायचा, आणि चित्रसेनही प्रेमाने हसायचा आणि त्याला पुन्हा दाखवायचा.
दिवसेंदिवस ते एकत्र सराव करत राहिले. सकाळ गाण्यासाठी, दुपार वीणेसाठी, आणि संध्याकाळ उजळलेल्या आकाशाखाली नृत्यासाठी.
दिवस जात राहिले तसे अर्जुन आणि चित्रसेन जिवलग मित्र झाले. अमरावतीच्या सरोवरांकाठी फिरताना ते गप्पा मारायचे, हसायचे आणि आपले विचार एकमेकांना सांगायचे.
एका संध्याकाळी स्वर्गीय गायक एका मोठ्या मैफलीसाठी जमले. चित्रसेनाने वीणा वाजवली, आणि मग हसून त्याने अर्जुनालाही साथीला बोलावले.
अर्जुनाने गायले, वाजवले आणि नृत्य केले. ते संगीत पक्ष्यासारखे ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशात उंच गेले. सगळे ऐकायला स्तब्ध झाले, आणि ते संपल्यावर देवांची संपूर्ण सभा आनंदाने हसली.
इंद्राचे डोळे अभिमानाने चमकले. "आता तू परिपूर्ण झालास, अर्जुना," तो म्हणाला. "योद्ध्यासारखा बळकट, आणि गाण्यासारखा कोमल."
अनेक वर्षांनी, हीच देणगी गरजेच्या वेळी अर्जुनाला आणि त्याच्या कुटुंबाला उपयोगी पडली, जेव्हा तो एका लहान राजकन्येचा संगीत आणि नृत्य शिक्षक म्हणून शांतपणे राहिला.
पण अमरावतीतल्या त्या ताऱ्यांच्या संध्याकाळी अर्जुनाला एवढेच कळत होते की त्याचे हृदय संगीताने आणि मैत्रीने भरून गेले आहे.
तर बाळा, तुझ्या हृदयात बळ आणि गाणे दोन्ही असू दे. आता ऐक, तुझ्या आजूबाजूचे मंद संगीत ऐक.
महाभारत मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
आत्ता तुमच्या आजूबाजूचे कोणते आवाज तुमच्या बाळासाठी संगीत ठरू शकतात?
संकल्प: माझ्यात बळ आणि कोमलता दोन्ही आहेत, आणि दोन्ही माझ्या बाळासाठी देणग्या आहेत.
आशीर्वाद: बाळा, तुझे हृदय बळकट आणि गाण्याने भरलेले असो.
पात्रे
- अर्जुन
- — संगीत शिकणारा एक पराक्रमी धनुर्धर.
- चित्रसेन
- — चुकांवर प्रेमाने हसणारा एक दयाळू गंधर्व गुरु.
- इंद्र
- — देवांचा राजा, ज्याला ठाऊक आहे की भरलेल्या हृदयाला गाण्याची गरज असते.
बोध
भरलेल्या हृदयाला बळासोबत गाण्याचीही गरज असते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
ऐक बाळा: मधमाश्या, पानं, माझ्या हृदयाचे ठोके — हे सगळे तुझ्यासाठी संगीत आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
चित्रसेनाने अर्जुनाला आधी कोणते आवाज ऐकायला सांगितले?
स्रोत: महाभारत, वनपर्व, इंद्रलोकाभिगमन उपपर्व
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
अर्जुन चित्रसेनाकडून संगीत शिकतो ही गोष्ट काय शिकवते?
सर्वात पराक्रमी धनुर्धरालाही कोमलता, ऐकणे आणि गाणे शिकायला सांगितले जाते. ही गोष्ट संतुलित हृदयाचा आणि धीराने शिकवण्यातून फुलणाऱ्या मैत्रीचा सन्मान करते.