Ramayana · તહેવારની વાર્તા
અંજનાનો આશીર્વાદિત દીકરો
કોમળ વાનરી અંજના બાળકની ઇચ્છાથી રોજ સવારે શિવની પ્રાર્થના કરે છે. પવનદેવ વાયુ તેની ધીરજથી પ્રસન્ન થાય છે.
વાર્તાની શીખ: ધીરજ અને પ્રેમથી કરેલી પ્રાર્થના હૃદયને આશાથી ભરી દે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- અંજના, કેસરી, વાયુ
- સ્રોત ગ્રંથ
- રામાયણ
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: રામાયણ · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
અંજના અને કેસરીને ત્યાં હનુમાનનો જન્મ વિશાળ રામાયણ પરંપરાનો ભાગ છે, અને દર વર્ષે હનુમાન જયંતીએ યાદ કરાય છે, જ્યારે ભક્તો મંદિરોમાં ભેગા થઈ હનુમાન ચાલીસા ગાય છે. તેમની માતાના નામવાળી અંજનાદ્રિ ટેકરીને કર્ણાટકના કેટલાક ભાગોમાં તેમનું જન્મસ્થાન માનવામાં આવે છે. મોટા ભાગની કથાઓ હનુમાનની છલાંગો અને પરાક્રમો તરફ દોડે છે; આ કથા રાહ જોવાની ઘડીઓ પર થોભે છે — ઉનાળા અને ચોમાસામાં અંજનાની ધીરજભરી પ્રાર્થના, પીંછાની જેમ હથેળીમાં ઊતરતી વાયુની લહેર, અને ફળો ને પક્ષીઓનાં ગીતોવાળા આરામના મહિના. તે લગભગ એક માતાની ડાયરી જેવી લાગે છે, એટલે ગર્ભના મહિનાઓની સ્વાભાવિક સાથી બને છે.
અંજનાની ધીરજભરી આશા અને પ્રેમભરી સંભાળ દરેક રાહ જોતી માતાની લાગણીઓ જેવી છે. તમારી પ્રાર્થનાઓ અને ઇચ્છાઓ અત્યારથી જ તમારા બાળકને આશીર્વાદમાં લપેટી રહી છે.
બધી ધીરજભરી પ્રાર્થનાઓએ તેને સૌથી મોટી ભેટ આપી હતી.
અંજના એક દયાળુ અને કોમળ વાનરી હતી, જંગલના જ્ઞાની લોકોમાંની એક. તેની આંખો નરમ હતી અને અવાજ ઠંડા ઝરણા જેવો મીઠો. ઘણા સમય પહેલાં તે અંજનાદ્રિ નામના લીલાછમ પર્વત પર રહેતી હતી, જ્યાં ચંદનનાં વૃક્ષોનાં જંગલ અને નિર્મળ ઝરણાં હતાં. તેના પતિ કેસરી હતા, સોનેરી કેશવાળીવાળા બહાદુર અને પ્રેમાળ સરદાર, જે જંગલની અને તેમાં રહેતા સૌની સંભાળ રાખતા.
અંજના અને કેસરી સાથે ખૂબ ખુશ હતાં. ખડકો વચ્ચેની એક ગુફામાં તેમનું હૂંફાળું ઘર હતું, જ્યાંથી નીચે દૂર સુધી ખીણો અને નદીઓ દેખાતી. પણ અંજનાના હૃદયમાં એક ઇચ્છા હતી જે હજી પૂરી નહોતી થઈ. સૌથી વધુ તો તેને એક બાળક જોઈતું હતું, એક નાનકડું, જેને તે ગોદમાં લે, ગીત ગાઈ સંભળાવે અને પ્રેમ કરે.
એટલે અંજનાએ પ્રાર્થના કરવાનું નક્કી કર્યું. રોજ સવારે સૂરજ ઊગે તે પહેલાં તે પર્વતના સૌથી ઊંચા ખડક પર ચઢી જતી. ત્યાં તે એકદમ શાંત બેસતી, આંખો બંધ કરતી અને પર્વતોના મહાન દેવ શિવની પ્રાર્થના કરતી. તે આખા દિલથી, દિવસે દિવસે, ગરમ ઉનાળામાં, વરસાદી ચોમાસામાં અને ઠંડા શિયાળામાં પ્રાર્થના કરતી રહી. તેણે ક્યારેય આશા ન છોડી.
તે પ્રાર્થના કરતી ત્યારે પર્વત પર પવન હળવેથી વહેતો. તે વૃક્ષોનાં પાંદડાં હલાવતો અને તેની શાલના છેડા સાથે રમતો. એ હતા વાયુ, પવનના દેવ, જે આખી દુનિયામાં બધે ફરે છે. વાયુએ અંજનાને જોઈ હતી. તે રોજ સવારે તેને આટલી ધીરજ અને પ્રેમથી પ્રાર્થના કરતી જોતા, અને તેમનું હૃદય પીગળી ગયું.
એક શાંત સવારે, જ્યારે પહેલું સોનેરી અજવાળું પર્વતને સ્પર્શ્યું, ત્યારે અંજના હંમેશની જેમ પ્રાર્થનામાં બેઠી હતી. તેણે હથેળીઓ ખુલ્લી રાખીને હાથ આગળ ધર્યા, જાણે કોઈ ભેટની રાહ જોતી હોય. એ જ ઘડીએ વાયુએ એક નરમ, હૂંફાળી લહેર મોકલી. તે શિવનો આશીર્વાદ લઈને આવી, અને આકાશમાંથી પડતા પીંછાની જેમ હળવેથી અંજનાના ખુલ્લા હાથમાં ઊતરી.
અંજનાને આખા શરીરમાં હૂંફાળી ચમક ફેલાતી લાગી, જાણે શિયાળાના દિવસે તડકો. તેણે અચરજથી આંખો ખોલી. પછી તેને પવનમાં એક કોમળ અવાજ સંભળાયો. "અંજના, તારી પ્રાર્થના સંભળાઈ ગઈ છે," તે ધીમેથી બોલ્યો. "તને એક દીકરો થશે, પવન જેવો બળવાન અને પ્રેમથી ભરેલો. તે પર્વતો જેવો જ્ઞાની પણ હશે." અંજનાની આંખોમાં ખુશીનાં આંસુ ઊભરાઈ આવ્યાં.
તે દોડતી દોડતી પર્વત પરથી નીચે કેસરીને કહેવા ગઈ. તેમણે તેને ઊંચકી લીધી અને ખુશીથી ગોળ ગોળ ફેરવી. "દીકરો!" તેઓ બોલ્યા. "આપણું પોતાનું નાનકડું!" બંનેએ સાથે મળીને દેવોનો આભાર માન્યો, અને આખું જંગલ જાણે તેમની સાથે ઉજવણી કરતું હતું. પક્ષીઓ વધુ જોરથી ગાવા લાગ્યાં, અને ફૂલો વધુ ખીલી ઊઠ્યાં.
મહિનાઓ વીતતા ગયા, અને અંજનાએ પોતાની પ્રેમથી સંભાળ રાખી. તે છાંયડામાં આરામ કરતી, મીઠાં ફળ ખાતી અને પક્ષીઓનાં ગીત સાંભળતી. સાંજે કેસરી તેની બાજુમાં બેસતા અને બંને પોતાના બાળક વિશે વાતો કરતાં. "તે કેવો હશે?" કેસરીએ વિચાર્યું. અંજના હસી. "તે દયાળુ હશે. બસ એટલી જ મારી ઇચ્છા છે."
છેવટે, વસંતમાં ચૈત્ર મહિનાના એક તેજસ્વી પૂનમના દિવસે બાળકનો જન્મ થયો. તે ચમકતી આંખો અને મીઠા નાનકડા ચહેરાવાળો એક નાનો, અદ્ભુત છોકરો હતો. અંજનાએ તેને છાતીસરસો ચાંપ્યો અને તેના કપાળે ચુંબન કર્યું. ગુફામાં પવન હળવેથી વહ્યો, જાણે વાયુ પોતે બાળકને આવકારવા આવ્યા હોય.
તેમણે તેનું નામ હનુમાન રાખ્યું. પહેલા દિવસથી જ તે જીવન અને આનંદથી ભરેલો હતો. તે પતંગિયાં જોઈને ખિલખિલાટ હસતો અને નાચતાં પાંદડાં પકડવા હાથ લંબાવતો. પવન વહેતો ત્યારે તે હસતો અને નાનકડા પગ ઉછાળતો, જાણે તે અને પવન જૂના મિત્રો હતા. અંજના અને કેસરી અચરજ અને પ્રેમથી તેને નિહાળતાં.
હનુમાન મોટો થતો ગયો તેમ અંજના રોજ રાત્રે તેને ગીતો ગાઈ સંભળાવતી. તે તેને દયા અને હિંમતની વાર્તાઓ કહેતી. "મારા નાનકડા," તે ધીમેથી કહેતી, "તું પવન અને સ્વર્ગની ભેટ છે. તારી શક્તિ બીજાની મદદમાં વાપરજે, અને હંમેશાં પ્રેમાળ હૃદય રાખજે." હનુમાન તેને વળગીને તેની બાહોમાં સૂઈ જતો.
પર્વત પર તેમની ગુફા ઉપર તારા ટમટમતા. ચંદનનાં વૃક્ષો વચ્ચે પવન ધીમે ધીમે ગુંજતો, જાણે ચોકી કરતો હોય. અંજના પોતાના બાળકને હળવેથી ઝુલાવતી અને તેને લાગતું કે તેનું હૃદય ભરાઈ ગયું છે. બધી ધીરજભરી પ્રાર્થનાઓએ તેને સૌથી મોટી ભેટ આપી હતી.
નાનકડા, જેમ હનુમાન અંજના માટે હતો, તેમ તું મારી પૂરી થયેલી પ્રાર્થના છે, અને હું તારા માટે મજબૂત શરીર, જ્ઞાની મન અને પ્રેમથી ભરેલું હૃદય માગું છું.
બાળક સાથે વિચારો
જેમ અંજનાએ દયાની ઇચ્છા રાખી, તેમ તમે તમારા બાળકમાં સૌથી વધુ કયો ગુણ ઇચ્છો છો?
સંકલ્પ: મારું બાળક એક આશીર્વાદ છે, અને હું પ્રેમ અને અચરજથી તેને આવકારું છું.
પાત્રો
- અંજના
- — એક પ્રેમાળ થનારી માતા, જે ધીરજ અને આશાથી પ્રાર્થના કરે છે.
- કેસરી
- — સોનેરી કેશવાળીવાળા અંજનાના બહાદુર પતિ.
- વાયુ
- — પવનદેવ, જે આશીર્વાદને હળવેથી પહોંચાડે છે.
બોધ
ધીરજ અને પ્રેમથી કરેલી પ્રાર્થના હૃદયને આશાથી ભરી દે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા વહાલા, તું મારો આશીર્વાદ છે, જે હળવા પવનની જેમ પ્રેમથી મારી પાસે આવ્યો.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
અંજના રોજ સવારે સૂરજ ઊગે તે પહેલાં શું કરતી?
સ્રોત: રામાયણ પરંપરા (અંજના અને કેસરીને ત્યાં હનુમાનના જન્મની કથા)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
અંજનાનો આશીર્વાદિત દીકરો વાર્તા શું શીખવે છે?
અંજનાની ધીરજભરી આશા અને પ્રેમભરી સંભાળ દરેક રાહ જોતી માતાની લાગણીઓ જેવી છે. તમારી પ્રાર્થનાઓ અને ઇચ્છાઓ અત્યારથી જ તમારા બાળકને આશીર્વાદમાં લપેટી રહી છે.