Ramayana · सणाची गोष्ट
अंजनेचा आशीर्वादित पुत्र
कोमल वानरी अंजनाला बाळ हवं असतं आणि ती रोज सकाळी शिवांची प्रार्थना करते. वायुदेव तिच्या धीराने प्रसन्न होतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: धीराने आणि प्रेमाने केलेली प्रार्थना मन आशेने भरून टाकते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- अंजना, केसरी, वायू
- मूळ ग्रंथ
- रामायण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: रामायण · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
अंजना आणि केसरी यांच्याकडे हनुमानाचा जन्म ही व्यापक रामायण परंपरेतली कथा आहे, आणि दरवर्षी हनुमान जयंतीला ती आठवली जाते, जेव्हा भक्त मंदिरांत जमून हनुमान चालीसा म्हणतात. त्यांच्या आईच्या नावाने ओळखली जाणारी अंजनाद्री टेकडी कर्नाटकच्या काही भागांत त्यांचं जन्मस्थान मानली जाते. बहुतेक कथा हनुमानाच्या उड्या आणि पराक्रमांकडे धावतात; ही कथा मात्र वाट पाहण्यावर थांबते — उन्हाळ्यात आणि पावसाळ्यात अंजनाची धीराची प्रार्थना, पिसासारखी तिच्या उघड्या हातांत उतरणारी वायूची झुळूक, आणि फळं व पक्ष्यांच्या गाण्यांचे आरामाचे महिने. ती जवळजवळ एखाद्या आईच्या डायरीसारखी वाटते, म्हणूनच गर्भारपणाच्या महिन्यांची ती सहज सोबती बनते.
अंजनाची धीराची आशा आणि प्रेमळ काळजी प्रत्येक वाट पाहणाऱ्या आईच्या भावना दाखवते. तुमच्या बाळासाठीच्या तुमच्या प्रार्थना आणि इच्छा आत्ताच त्याला आशीर्वादांनी लपेटत आहेत.
तिच्या धीराच्या प्रार्थनांनी तिला सगळ्यात मोठी भेट दिली होती.
अंजना एक दयाळू आणि प्रेमळ वानरी होती. ती जंगलात राहणाऱ्या शहाण्या लोकांपैकी एक होती. तिचे डोळे मऊ होते आणि तिचा आवाज थंड झऱ्यासारखा होता. ती फार पूर्वी अंजनाद्री नावाच्या हिरव्यागार डोंगरावर राहत होती, जिथे चंदनाची झाडं आणि स्वच्छ झरे होते. तिचा पती केसरी हा सोनेरी आयाळ असलेला शूर आणि प्रेमळ सरदार होता. तो जंगलाची आणि तिथल्या सगळ्यांची काळजी घ्यायचा.
अंजना आणि केसरी एकत्र आनंदात राहत होते. खडकांमधल्या एका गुहेत त्यांचं उबदार घर होतं, आणि तिथून खाली दूरवर दऱ्या आणि नद्या दिसायच्या. पण अंजनाच्या मनात एक इच्छा अजून पूर्ण झाली नव्हती. तिला सगळ्यात जास्त एक बाळ हवं होतं, कुशीत घ्यायला, अंगाई गायला आणि प्रेम करायला एक छोटंसं बाळ.
म्हणून अंजनाने प्रार्थना करायचं ठरवलं. रोज सकाळी सूर्य उगवण्याआधी ती डोंगरावरच्या सगळ्यात उंच खडकावर चढायची. ती शांत बसायची, डोळे मिटायची आणि डोंगरांचे महान देव शिव यांची प्रार्थना करायची. ती मनापासून, दिवसेंदिवस प्रार्थना करत राहिली, कडक उन्हाळ्यात, पावसाळ्यात आणि थंड हिवाळ्यातही. तिने कधीच आशा सोडली नाही.
ती प्रार्थना करत असताना डोंगरावरून हलका वारा वाहायचा. तो झाडांची पानं हलवायचा आणि तिच्या शालीच्या टोकांशी खेळायचा. तो होता वायुदेव, वाऱ्याचे देव, जे जगात सगळीकडे फिरतात. वायुदेवांचं अंजनाकडे लक्ष गेलं होतं. ते रोज सकाळी तिला इतक्या धीराने आणि प्रेमाने प्रार्थना करताना बघायचे, आणि त्यांचं मन भरून आलं.
एका शांत सकाळी, सूर्याचा पहिला सोनेरी प्रकाश डोंगरावर पडला, तेव्हा अंजना नेहमीप्रमाणे प्रार्थना करत बसली होती. तिने आपले हात पुढे केले, तळवे उघडे ठेवले, जणू काही एखादी भेट घ्यायची वाट पाहत होती. तेवढ्यात वायुदेवांनी एक मऊ, उबदार झुळूक पाठवली. त्या झुळकेत शिवांचा आशीर्वाद होता, आणि तो आकाशातून पडणाऱ्या पिसासारखा हळूच अंजनाच्या उघड्या हातांत येऊन विसावला.
अंजनाच्या संपूर्ण शरीरात एक उबदार तेज पसरलं, हिवाळ्यातल्या दिवशी अंगावर पडणाऱ्या उन्हासारखं. तिने आश्चर्याने डोळे उघडले. मग तिला वाऱ्यात एक प्रेमळ आवाज ऐकू आला. "अंजना, तुझ्या प्रार्थना ऐकल्या गेल्या आहेत," तो कुजबुजला. "तुला मुलगा होईल, वाऱ्यासारखा बलवान आणि प्रेमाने भरलेला. तो डोंगरांसारखा शहाणाही असेल." अंजनाचे डोळे आनंदाश्रूंनी भरून आले.
केसरीला सांगायला ती धावतच डोंगरावरून खाली आली. केसरीने तिला उचलून आनंदाने गोल फिरवलं. "मुलगा!" तो म्हणाला. "आपलं स्वतःचं छोटं बाळ!" दोघांनी मिळून देवांचे आभार मानले, आणि जणू सगळं जंगलही त्यांच्याबरोबर आनंद साजरा करू लागलं. पक्षी जोरात गाऊ लागले, आणि फुलं अजून मोठी उमलली.
महिने जात होते, आणि अंजना स्वतःची प्रेमाने काळजी घेत होती. ती सावलीत आराम करायची, गोड फळं खायची आणि पक्ष्यांची गाणी ऐकायची. संध्याकाळी केसरी तिच्या शेजारी बसायचा आणि ते बाळाबद्दल गप्पा मारायचे. "तो कसा असेल?" केसरीने विचारलं. अंजना हसली. "तो दयाळू असेल. मला एवढंच हवं आहे," ती म्हणाली.
शेवटी वसंत ऋतूत, चैत्र महिन्यातल्या एका उजळ पौर्णिमेच्या दिवशी बाळाचा जन्म झाला. तो एक छोटासा, सुंदर मुलगा होता, चमकदार डोळ्यांचा आणि गोड चेहऱ्याचा. अंजनाने त्याला जवळ घेतलं आणि त्याच्या कपाळाचा मुका घेतला. गुहेतून हलका वारा वाहिला, जणू स्वतः वायुदेव बाळाला भेटायला आले होते.
त्यांनी त्याचं नाव हनुमान ठेवलं. पहिल्या दिवसापासूनच तो उत्साहाने आणि आनंदाने भरलेला होता. फुलपाखरं पाहून तो खुदुखुदु हसायचा आणि नाचणाऱ्या पानांकडे हात पुढे करायचा. वारा वाहिला की तो हसायचा आणि आपले छोटे पाय हलवायचा, जणू तो आणि वारा जुने मित्र होते. अंजना आणि केसरी त्याच्याकडे आश्चर्याने आणि प्रेमाने बघत राहायचे.
हनुमान मोठा होत होता, तशी अंजना त्याला रोज रात्री गाणी म्हणून दाखवायची. ती त्याला दयाळूपणाच्या आणि धैर्याच्या गोष्टी सांगायची. "माझ्या बाळा," ती कुजबुजायची, "तू वाऱ्याकडून आणि स्वर्गाकडून मिळालेली भेट आहेस. तुझी ताकद दुसऱ्यांच्या मदतीसाठी वापर, आणि नेहमी प्रेमळ मन ठेव." हनुमान तिला बिलगायचा आणि तिच्या कुशीत झोपी जायचा.
डोंगरावर त्यांच्या गुहेवर तारे लुकलुकत होते. चंदनाच्या झाडांमधून वारा हळूच गुणगुणत पहारा देत होता. अंजनाने आपल्या बाळाला हळूच झोका दिला आणि तिला वाटलं की तिचं मन भरून गेलं आहे. तिच्या धीराच्या प्रार्थनांनी तिला सगळ्यात मोठी भेट दिली होती.
माझ्या बाळा, हनुमान जसा अंजनाची प्रार्थना पूर्ण होऊन आला, तशीच तू माझी पूर्ण झालेली प्रार्थना आहेस, आणि मी तुझ्यासाठी बलवान शरीर, शहाणं मन आणि प्रेमाने भरलेलं हृदय मागते.
रामायण मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
अंजनाला जसा दयाळूपणा हवा होता, तसा तुमच्या बाळात तुम्हाला सगळ्यात जास्त कोणता गुण हवा आहे?
संकल्प: माझं बाळ एक आशीर्वाद आहे, आणि मी प्रेमाने आणि कौतुकाने त्याचं स्वागत करते.
पात्रे
- अंजना
- — धीराने आणि आशेने प्रार्थना करणारी एक प्रेमळ होणारी आई.
- केसरी
- — सोनेरी आयाळ असलेले अंजनाचे शूर पती.
- वायू
- — आशीर्वाद हळुवारपणे पोहोचवणारे वाऱ्याचे देव.
बोध
धीराने आणि प्रेमाने केलेली प्रार्थना मन आशेने भरून टाकते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या लाडक्या, तू माझा आशीर्वाद आहेस, हलक्या झुळकेसारखा प्रेमाने माझ्याकडे आलेला.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
अंजना रोज सकाळी सूर्य उगवण्याआधी काय करायची?
स्रोत: रामायण परंपरा (अंजना आणि केसरी यांच्याकडे हनुमानाच्या जन्माची कथा)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- सिंहिणीचा तिसरा मुलगा · दिवस 208
तेच मूल्य
प्रेमात प्रामाणिकपणा आणि प्रत्येक बाळाला ते जसं आहे तसं स्वीकारणं, दोन्ही असतं. ही कथा खात्री देते की प्रत्येक बाळाचं मोल त्याच्या खऱ्या स्वरूपासाठी आहे.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
अंजनेचा आशीर्वादित पुत्र ही गोष्ट काय शिकवते?
अंजनाची धीराची आशा आणि प्रेमळ काळजी प्रत्येक वाट पाहणाऱ्या आईच्या भावना दाखवते. तुमच्या बाळासाठीच्या तुमच्या प्रार्थना आणि इच्छा आत्ताच त्याला आशीर्वादांनी लपेटत आहेत.