Saints & Scientists · વાર્તા સંગ્રહ
ભગત પૂરણ સિંહ અને પ્યારા
લાહોરના એક ગુરુદ્વારામાં, યુવાન પૂરણ સિંહને ચાલી ન શકતા એક છોકરાની સંભાળ રાખવા કહેવાય છે. તેઓ તેનું નામ પ્યારા રાખે છે અને ઘણાં વર્ષો સુધી તેને પીઠ પર ઊંચકીને ફરે છે.
વાર્તાની શીખ: મોટી દયા એક નાનકડી "હા"થી શરૂ થઈ શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- પૂરણ સિંહ, પ્યારા
- સ્રોત ગ્રંથ
- ભગત પૂરણ સિંહ (૧૯૦૪–૧૯૯૨)નું જીવન, ગુરુદ્વારા દેહરા સાહિબ, લાહોર, અને પિંગલવાડા, અમૃતસર
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
ભગત પૂરણ સિંહનું જીવન અમૃતસરની ઑલ ઇન્ડિયા પિંગલવાડા ચેરિટેબલ સોસાયટીએ અને તેમનાં જીવનચરિત્રોમાં નોંધાયેલું છે. લાહોરના ગુરુદ્વારા દેહરા સાહિબમાં યુવાન સેવાદાર તરીકે, તેમને ચાલી ન શકતો એક નાનો છોકરો સોંપાયો; તેમણે તેનું નામ પ્યારા રાખ્યું અને વર્ષો સુધી તેને પીઠ પર ઊંચક્યો. ૧૯૪૭ પછી એ સંભાળ પિંગલવાડા બની, જે આજે પણ જેનું બીજું કોઈ ન હોય તેમનું ઘર છે. ચમત્કારોની દંતકથાઓથી જુદી, આ રોજિંદી સેવાની સાચી વાત છે, જે ભોજન, સ્નાન અને સ્થિર પગલાંમાં મપાય છે. ગર્ભાવસ્થામાં વાંચતાં, તે કોઈને પ્રેમથી, ધીરજથી અને ગણતરી વગર ઊંચકવાનો અર્થ કોમળતાથી યાદ કરાવે છે.
ભગત પૂરણ સિંહ બતાવે છે કે કરુણાનાં મોટાં કામ એક "હા"થી શરૂ થઈ શકે છે. એક બાળક માટેની તેમની સતત સંભાળ શીખવે છે કે પ્રેમ ઘણી વાર રોજેરોજ શાંતિથી ઊંચકવાનું નામ છે.
તેમણે છોકરાનું નામ પ્યારા રાખ્યું, જેનો અર્થ છે વહાલો. અને એ દિવસથી, પ્યારા ફરી ક્યારેય એકલો ન રહ્યો.
ઘણા સમય પહેલાં, લાહોરના ભીડવાળા શહેરમાં, દેહરા સાહિબ નામનું એક શાંત ગુરુદ્વારા હતું. તેનું આંગણું ઠંડું હતું, આરસની ફરસ ચમકતી, અને અંદરથી કીર્તનનું મધુર સંગીત આવતું.
પૂરણ સિંહ નામનો એક યુવાન ત્યાં સેવામાં, એટલે કે નિઃસ્વાર્થ સેવામાં, દિવસો વિતાવતો. તે ફરસ વાળતો, લંગરના રસોડામાં વાસણ ધોતો, અને જેને મદદ જોઈએ તેને મદદ કરતો.
પૂરણ સિંહ ધનવાન ન હતા. તેમની પાસે બહુ ઓછું હતું. પણ તેમની આંખો કોમળ હતી, અને તેમના હાથ હંમેશાં મદદ માટે તૈયાર રહેતા.
એક દિવસ, કોઈ ગુરુદ્વારાના દરવાજે એક નાના છોકરાને મૂકી ગયું. છોકરો આશરે ચાર વર્ષનો હતો. તેના પગ અને હાથ નબળા હતા, અને તે ચાલી શકતો ન હતો કે પોતાની સંભાળ લઈ શકતો ન હતો.
તેનું કુટુંબ ક્યાં ગયું તે કોઈને ખબર ન હતી. છોકરો દરવાજા પાસે ચૂપચાપ બેઠો હતો, પસાર થતા બધા ઉતાવળા પગ જોતો.
ગુરુદ્વારાના વડાએ પૂરણ સિંહ સામે જોયું અને કહ્યું, શું તમે આ બાળકની સંભાળ રાખશો?
પૂરણ સિંહે નીચે નાના છોકરા સામે જોયું. છોકરાએ મોટી, ભરોસાભરી આંખોથી ઉપર તેમની સામે જોયું.
હા, પૂરણ સિંહે હળવેથી કહ્યું. હું રાખીશ.
તેમણે છોકરાનું નામ પ્યારા રાખ્યું, જેનો અર્થ છે વહાલો. અને એ દિવસથી, પ્યારા ફરી ક્યારેય એકલો ન રહ્યો.
પૂરણ સિંહ તેને નવડાવતા, પોતાના હાથે જમાડતા, અને સ્વચ્છ કપડાં પહેરાવતા. રાત્રે તેઓ તેના સૂવા માટે નરમ પથારી બનાવતા.
પણ પૂરણ સિંહને હજી પોતાની સેવા કરવાની હતી, અને તેઓ પ્યારાને પાછળ છોડવા માગતા ન હતા. એટલે તેમણે એક ખૂબ સાદું અને ખૂબ પ્રેમભર્યું કામ કર્યું.
તેમણે પ્યારાને પોતાની પીઠ પર ઊંચક્યો, અને જ્યાં જાય ત્યાં તેને સાથે લઈ ગયા.
તેઓ તેને લાહોરની શેરીઓમાં, બજારમાં અને પુસ્તકાલયમાં લઈ જતા. તેઓ તેને ગરમ તડકામાં અને શિયાળાની ઠંડી સવારે ઊંચકીને ફરતા.
શહેરના લોકોને આ દૃશ્યની ટેવ પડી ગઈ: એક ઊંચો, શાંત માણસ ધીમે ધીમે ચાલતો, અને તેના ખભા પર એક નાનો છોકરો કસીને પકડીને બેઠેલો.
પ્યારા ઊંચેથી દુનિયાને જોતો, ફળવાળાઓ, કબૂતરો અને રંગબેરંગી દુકાનોનાં પાટિયાં, અને ક્યારેક તે ખડખડાટ હસતો.
જ્યારે પૂરણ સિંહ પુસ્તકાલયમાં કુદરત અને દયા વિશેનાં પુસ્તકો વાંચતા, ત્યારે પ્યારા તેમની બાજુમાં આરામ કરતો. સાંજે કીર્તન શરૂ થતું ત્યારે તેઓ સાથે સાંભળતા, અને કોમળ સંગીત જાણે બંનેને વીંટળાઈ જતું.
વર્ષો વીત્યાં, અને પ્યારા મોટો અને ભારે થયો. પણ પૂરણ સિંહે તેને ક્યારેય કાયમ માટે નીચે ન મૂક્યો. તેમણે ઘણાં, ઘણાં વર્ષો સુધી તેને ઊંચક્યો.
ચાલતાં ચાલતાં, પૂરણ સિંહે બીજા એકલા લોકોને પણ જોયા: જેમને મદદ કરનાર કોઈ ન હોય એવા વૃદ્ધો, બીમાર લોકો, દુનિયાએ ભૂલી ગયેલા લોકો.
તેઓ તેમની પાસેથી આગળ નીકળી શક્યા નહીં. તેમણે તેમની પણ સંભાળ લેવાનું શરૂ કર્યું, તેમના માટે ભોજન, દવા અને આરામની જગ્યા શોધીને.
પછી, ૧૯૪૭માં, ભારતના ભાગલા પડ્યા, અને ઘણાં બધાં કુટુંબોને પોતાનાં ઘર છોડવાં પડ્યાં. પૂરણ સિંહ અમૃતસર આવ્યા, અને પ્યારાને પણ સાથે લાવ્યા, હજી પણ પીઠ પર.
અમૃતસરમાં, જે છાપરું મળે તેની નીચે તેમણે એકલા અને બીમાર લોકોને પોતાની આસપાસ ભેગા કર્યા. તેમણે સૌની સંભાળ પોતાના કુટુંબની જેમ લીધી. તેઓ ઘેર ઘેર જઈને થોડું ભોજન અને થોડી મદદ માગતા, અને ક્યારેય કોઈને પાછા ન વાળતા.
ધીમે ધીમે, દયાળુ લોકો મદદ કરવા લાગ્યા. થોડું થોડું કરીને, તેમનું કામ પિંગલવાડા નામનું એક ઘર બન્યું, એક એવી જગ્યા જ્યાં જેનું કોઈ ન હોય તેને સંભાળ અને પ્રેમ મળે.
પૂરણ સિંહ આખું જીવન સાદાઈથી જીવ્યા. તેઓ સાદાં ખાદીનાં કપડાં પહેરતા, ઝાડ વાવતા, અને સૌને ધરતીને પ્રેમ કરવા અને કંઈ ન બગાડવા કહેતા.
અને પ્યારા તેમની સાથે જ રહ્યો, એ વહાલો છોકરો જેનાથી આ બધું શરૂ થયું હતું.
આજે પણ, પિંગલવાડા સંભાળની જરૂર હોય તેવા લોકો માટે પોતાના દરવાજા ખોલે છે. અને આ બધું એક માણસથી શરૂ થયું, જેણે એક બાળકની આંખોમાં જોઈને કહ્યું, હા, હું રાખીશ.
હવે હળવેથી સૂઈ જા, નાનકડા. તને પણ ઊંચકવામાં આવશે, છાતીસરસો રાખવામાં આવશે અને પ્રેમ કરવામાં આવશે, જ્યાં સુધી તને જરૂર હોય.
સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમારા જીવનના કોઈ સમયમાં તમને કોણે સાચવ્યાં, અને તમે તેમનો આભાર કેવી રીતે માની શકો?
સંકલ્પ: મારામાં મારા બાળકને પ્રેમથી ઊંચકવાની શક્તિ છે, એક એક દિવસ કરીને.
આશીર્વાદ: તને હંમેશાં કોઈ સાચવે, અને તું મોટો થઈને બીજાઓને કોમળતાથી સાચવે.
પાત્રો
- પૂરણ સિંહ
- — એક કોમળ સેવાદાર જેમની એક "હા" જીવનભરની સંભાળ બની.
- પ્યારા
- — પ્રેમથી ઊંચકાયેલો વહાલો નાનો છોકરો.
બોધ
મોટી દયા એક નાનકડી "હા"થી શરૂ થઈ શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા વહાલા, જ્યાં સુધી તને જરૂર હોય, તને ઊંચકવામાં આવશે અને પ્રેમ કરવામાં આવશે. તું પણ બીજાઓને પ્રેમથી સાચવજે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
જેને થોડી સંભાળની જરૂર હોય તેને તું કેવી રીતે મદદ કરી શકે?
સ્રોત: ભગત પૂરણ સિંહ (૧૯૦૪–૧૯૯૨)નું જીવન, ગુરુદ્વારા દેહરા સાહિબ, લાહોર, અને પિંગલવાડા, અમૃતસર
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- એકનાથ અને તરસ્યો ગધેડો · દિવસ 243
મળતી આવતી વાર્તા
એકનાથે એક પળનો પણ વિચાર કર્યા વગર એક નાના, નબળા જીવની રક્ષા કરી. તેમની કથા યાદ અપાવે છે કે નબળા પ્રત્યેની કોમળતા પોતે જ સૌથી પવિત્ર અર્પણ છે, બરાબર એ કાળજીની જેમ જે તમે તમારા બાળકને આપો છો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
ભગત પૂરણ સિંહ અને પ્યારા વાર્તા શું શીખવે છે?
ભગત પૂરણ સિંહ બતાવે છે કે કરુણાનાં મોટાં કામ એક "હા"થી શરૂ થઈ શકે છે. એક બાળક માટેની તેમની સતત સંભાળ શીખવે છે કે પ્રેમ ઘણી વાર રોજેરોજ શાંતિથી ઊંચકવાનું નામ છે.