Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Saints & Scientists · વાર્તા સંગ્રહ

નાનો નામદેવ વિઠ્ઠલને દૂધ ધરાવે છે

નાનો નામદેવ પિતા માટે પંઢરપુરમાં ભગવાન વિઠ્ઠલ પાસે દૂધ લઈ જાય છે. વાટકો ભરેલો રહે છે ત્યારે તે આંસુ અને શુદ્ધ વિશ્વાસ સાથે રાહ જુએ છે.

વાર્તાની શીખ: સરળ, વિશ્વાસભર્યો પ્રેમ ભગવાન સુધી પહોંચે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
નાનો નામદેવ, ભગવાન વિઠ્ઠલ, નામદેવના પિતા
સ્રોત ગ્રંથ
મહીપતિનું ભક્તવિજય અને વારકરી પરંપરા
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

પંઢરપુરના સંત નામદેવ, જેઓ તેરમી સદીના અંતમાં અને ચૌદમી સદીમાં થઈ ગયા, મહારાષ્ટ્રના મહાન કવિ-સંતોમાંના એક છે, અને તેમનાં ભજનોનું સન્માન વારકરી પંથની બહાર પણ થાય છે, તેમાંનાં કેટલાંક ગુરુ ગ્રંથ સાહિબમાં પણ સમાયેલાં છે. તેમના બાળપણનો દૂધ ધરાવવાનો પ્રસંગ મહીપતિના ભક્તવિજયમાં કહેવાયો છે, અને મરાઠી ઘરોમાં અને કીર્તનોમાં તે ખૂબ પ્રિય છે. એવી ભક્તિકથાઓ જ્યાં અનુભવી ભક્ત લાંબી તપસ્યાથી કૃપા મેળવે છે, તેનાથી જુદી, આ કથા સંપૂર્ણપણે એક નાના છોકરાના સીધાસાદા વિશ્વાસની છે: તે વાટકો મૂકે છે, વિઠ્ઠલને પીવા કહે છે, અને તેઓ પીએ નહીં ત્યાં સુધી જવાની ના જ પાડે છે. વિઠ્ઠલનું ઈંટ પરથી ઊતરીને બાળકનાં આંસુ લૂછવું એ શુદ્ધ વહાલ છે. ગર્ભવતી માતા માટે, આ એ સરળ, વિશ્વાસભર્યા પ્રેમની ઉજવણી છે જે બાળક ઘરમાં લાવે છે.

નામદેવની વાર્તા બાળકના નિર્દોષ, પૂરા દિલના વિશ્વાસની ઉજવણી કરે છે. તે યાદ કરાવે છે કે વિધિ કરતાં સચ્ચાઈ વધુ મહત્ત્વની છે, અને સરળ પ્રેમ સૌથી ઊંડી જગ્યાઓ સુધી પહોંચી શકે છે.

તેનો પ્રેમ એટલો શુદ્ધ હતો, અને તેનો વિશ્વાસ એટલો પૂરો, કે તે સીધો ભગવાનના હૃદય સુધી પહોંચ્યો.

ઘણા સમય પહેલાં, મહારાષ્ટ્રના પવિત્ર નગર પંઢરપુરમાં નામદેવ નામનો એક નાનો છોકરો રહેતો હતો.

તેના પિતા દામાશેટ દરજી હતા, જે નગરના લોકો માટે કપડાં સીવતા. તેની મા ગોણાઈ તેમનું નાનું ઘર ઉજળું અને સ્વચ્છ રાખતી, અને દરરોજ સવારે ઘરમાં તાજા દૂધ અને ગરમ ભાખરીની સુગંધ આવતી.

પંઢરપુર ભગવાન વિઠ્ઠલનું ઘર હતું, કૃષ્ણનું એક શ્યામ અને સૌમ્ય રૂપ, જેઓ કમર પર હાથ રાખીને એક ઈંટ પર ઊભા છે, જાણે સદાથી પોતાના ભક્તોની ધીરજથી રાહ જોતા હોય.

દરરોજ નામદેવના પિતા વિઠ્ઠલને ધરાવવા એક વાટકો દૂધ મંદિરે લઈ જતા. નામદેવ ઘણી વાર તેમની સાથે જતો, પિતાની ધોતીનો છેડો પકડીને, હસતા પ્રભુ સામે ઊંચું જોતો.

એક દિવસ તેના પિતાને મુસાફરીએ જવાનું થયું. જતાં પહેલાં તેમણે દીકરાને બોલાવ્યો. "નામદેવ," તેમણે કહ્યું, "હું બહાર હોઉં ત્યાં સુધી તારે દરરોજ સવારે વિઠ્ઠલ પાસે દૂધ લઈ જવાનું છે. તું કરી શકીશ?"

નામદેવની આંખો આનંદથી પહોળી થઈ ગઈ. "હા, બાબા! હું કરીશ!"

બીજી સવારે તેની માએ દૂધ ગરમ કર્યું અને થોડી સાકર નાખી. નામદેવે પિત્તળનો વાટકો બંને હાથે કાળજીથી પકડ્યો, અને ધીમે ધીમે ચાલ્યો જેથી એક ટીપું પણ ઢોળાય નહીં.

તે મંદિરમાં ગયો. ત્યાં ઠંડક અને શાંતિ હતી, તુલસીનાં પાન અને ધૂપની સુગંધ હતી. વિઠ્ઠલ પોતાની ઈંટ પર ઊભા હતા, શ્યામ અને સુંદર, કમર પર હાથ રાખીને.

નામદેવે વાટકો પ્રભુ સામે મૂક્યો અને પોતાના નાના હાથ જોડ્યા. "વિઠ્ઠલા," તેણે કહ્યું, "આ તમારું દૂધ છે. કૃપા કરીને પી લો."

પછી તે બેસી ગયો અને રાહ જોવા લાગ્યો.

તેણે રાહ જોઈ ને જોઈ. વાટકો ભરેલો જ રહ્યો. વિઠ્ઠલ બસ ઊભા ઊભા હસતા રહ્યા.

નામદેવને ખબર ન હતી કે ભોગ સામાન્ય રીતે ધરાવીને પછી પ્રસાદ તરીકે ઘરે લઈ જવાય છે. તેને લાગ્યું કે પ્રભુ રોજ તેના પિતા માટે દૂધ પીતા, અને હવે તેના માટે નથી પીતા.

"વિઠ્ઠલા," તેણે થોડી ચિંતાથી કહ્યું, "શું પૂરતું મીઠું નથી? માએ સાકર નાખી છે. કૃપા કરીને પી લો."

તોય પ્રભુ ચૂપ ઊભા રહ્યા. નામદેવનો હોઠ ધ્રૂજવા લાગ્યો.

"શું મેં કંઈ ખોટું કર્યું છે?" તેણે ધીમેથી પૂછ્યું. "જો તમે નહીં પીઓ, તો બાબા માનશે કે હું દૂધ લાવ્યો જ નથી. અને તમે આખો દિવસ ભૂખ્યા રહેશો. કૃપા કરીને, વિઠ્ઠલા, કૃપા કરીને પી લો."

તેના ગાલ પરથી આંસુ વહીને પથ્થરની ફરસ પર પડ્યાં. તેણે વાટકો થોડો વધુ નજીક સરકાવ્યો. "તમે પીશો નહીં ત્યાં સુધી હું ઘરે નહીં જાઉં," તેણે કહ્યું. "હું અહીં જ બેસી રહીશ."

તેનો પ્રેમ એટલો શુદ્ધ હતો, અને તેનો વિશ્વાસ એટલો પૂરો, કે તે સીધો ભગવાનના હૃદય સુધી પહોંચ્યો.

ધીમે ધીમે વિઠ્ઠલની પથ્થરની મૂર્તિ જાણે નરમ પડી અને ઝળહળવા લાગી. પ્રભુ ખૂબ વહાલથી હસતા પોતાની ઈંટ પરથી નીચે ઊતર્યા. તેમણે નમીને બંને હાથે પિત્તળનો વાટકો ઉપાડ્યો, અને દૂધ પી ગયા.

તેઓ છેલ્લે ટીપે ટીપું પી ગયા, અને પછી નામદેવના માથે હાથ ફેરવ્યો અને તેના ગાલ પરથી આંસુ લૂછ્યાં.

નામદેવ આનંદથી હસી પડ્યો. તેણે તાળીઓ પાડી અને પ્રભુના ઘૂંટણ ભેટી પડ્યો. પછી ખાલી વાટકો ઉપાડીને તે આખો રસ્તો દોડતો ઘરે ગયો.

"મા! મા! વિઠ્ઠલ બધું દૂધ પી ગયા!" તેણે બૂમ પાડી.

માએ સ્મિત કર્યું, એમ માનીને કે આ બાળકની રમત છે. પણ દિવસો દિવસ નામદેવ વાટકો ખાલી લઈને આવતો, અને તેનો ચહેરો એટલા આનંદથી ભરેલો રહેતો કે માને નવાઈ લાગવા લાગી.

જ્યારે નામદેવના પિતા ઘરે આવ્યા, ત્યારે તેઓ જાતે જોવા દીકરા સાથે મંદિરે ગયા. અને કથાઓ કહે છે કે છોકરાના પ્રેમથી પ્રસન્ન થયેલા વિઠ્ઠલે બંનેની સામે ફરી એક વાર દૂધ પીધું.

નામદેવ મોટા થઈને મહારાષ્ટ્રના મહાન સંતોમાંના એક બન્યા. તેમણે વિઠ્ઠલ માટે હજારો અભંગ ગાયા, અને તેઓ છેક પંજાબ સુધી ગયા, જ્યાં તેમનાં કેટલાંક ગીતો આજે પણ ગુરુ ગ્રંથ સાહિબમાં ગવાય છે.

આખું જીવન તેઓ વિઠ્ઠલ સાથે એવી રીતે વાત કરતા જેમ બાળક કોઈ વહાલા મિત્ર સાથે કરે, સરળતાથી અને પૂરા વિશ્વાસથી.

તો હવે સૂઈ જા, નાનકડા બાળ. તારો પ્રેમ હંમેશાં નામદેવના પ્રેમ જેવો સરળ અને વિશ્વાસભર્યો રહે, અને તે સીધો દુનિયાના હૃદય સુધી પહોંચે.

આગળની વાર્તા વાંચો →તુકારામનાં તરતાં ગીતો

સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ

બાળક સાથે વિચારો

છેલ્લે ક્યારે તમે બાળક જેવી પૂરી, સરળ શ્રદ્ધાથી કોઈ વાત પર વિશ્વાસ કર્યો હતો?

સંકલ્પ: હું સરળ, ખુલ્લા હૃદયથી વિશ્વાસ કરું છું, અને મારો પ્રેમ પૂરતો છે.

આશીર્વાદ: નાનકડા બાળ, તારો નિર્દોષ પ્રેમ દરેક હૃદય ખોલી દે, સ્વર્ગનું હૃદય પણ.

પાત્રો

નાનો નામદેવ
— એક છોકરો, જેનો પ્રેમ સરળ અને વિશ્વાસભર્યો છે.
ભગવાન વિઠ્ઠલ
— બાળકના પ્રેમ માટે તેઓ પોતાની ઈંટ પરથી નીચે ઊતરે છે.
નામદેવના પિતા
— તેઓ રોજનો ભોગ ધરાવવાનું કામ દીકરાને વિશ્વાસથી સોંપે છે.

બોધ

સરળ, વિશ્વાસભર્યો પ્રેમ ભગવાન સુધી પહોંચે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા બાળ, તારો પ્રેમ હંમેશાં નામદેવના પ્રેમ જેવો સરળ અને વિશ્વાસભર્યો રહે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

નામદેવે વિઠ્ઠલને દૂધનું શું કરવા કહ્યું?

સ્રોત: મહીપતિનું ભક્તવિજય અને વારકરી પરંપરા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

નાનો નામદેવ વિઠ્ઠલને દૂધ ધરાવે છે વાર્તા શું શીખવે છે?

નામદેવની વાર્તા બાળકના નિર્દોષ, પૂરા દિલના વિશ્વાસની ઉજવણી કરે છે. તે યાદ કરાવે છે કે વિધિ કરતાં સચ્ચાઈ વધુ મહત્ત્વની છે, અને સરળ પ્રેમ સૌથી ઊંડી જગ્યાઓ સુધી પહોંચી શકે છે.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ें

કોઈ સગર્ભાને મોકલો