Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Saints & Scientists · વાર્તા સંગ્રહ

મીરાંને મળ્યા ગુરુ રૈદાસ

રાજસ્થાનની રાજકુમારી મીરાં રોજ સવારે અને રાત્રે પોતાના ગિરધર ગોપાલ કૃષ્ણ માટે ગાય છે. તેને પોતાના પ્રેમને દિશા આપે એવા ગુરુની ઝંખના છે.

વાર્તાની શીખ: સાચી મહાનતા પદમાં નહીં, નમ્રતામાં છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
મીરાં, સંત રૈદાસ
સ્રોત ગ્રંથ
મીરાંબાઈ અને સંત રવિદાસનાં પરંપરાગત જીવનચરિત્રો; મીરાંનું પદ 'ગુરુ મિલિયા રૈદાસ જી'
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 5–10 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

મેવાડની રાજકુમારી-કવયિત્રી મીરાંબાઈ અને કાશીના મોચી-સંત રવિદાસ, બંનેનાં પરંપરાગત જીવનચરિત્રો આ સંબંધને યાદ કરે છે, અને મીરાંનાં માનવામાં આવતાં પદો, જેમ કે 'ગુરુ મિલિયા રૈદાસ જી', તેમને મીરાંના ગુરુ તરીકે ઓળખાવે છે; તેઓ ક્યાં મળ્યાં તે વિશે કથાઓ જુદી જુદી છે. મીરાંનાં ભજનો આજે પણ આખા ભારતમાં ગવાય છે, અને રવિદાસનું સન્માન એક મોટો સમુદાય કરે છે તથા ગુરુ ગ્રંથ સાહિબમાં પણ તેમનું સ્થાન છે. મીરાંની મોટાભાગની કથાઓ કૃષ્ણ માટેના પ્રેમ પર કેન્દ્રિત છે; આ કથા નમ્રતા વિશે છે, મહેલની નારાજગી છતાં એક રાજકુમારી મોચીના પગને સ્પર્શ કરે છે, અને તેઓ જવાબ આપે છે કે ભગવાન પ્રેમ કરતા હૃદયમાં રહે છે. ગર્ભાવસ્થામાં તે દરેક જગ્યાએ ભલાઈનું સન્માન કરતા બાળકની ઇચ્છા તરીકે સુંદર લાગે છે.

રાજકુમારી મોચીને નમન કરે એ એક શાંત ક્રાંતિ હતી: મીરાંએ પદ કરતાં ભલાઈનું સન્માન કર્યું. આ કથા નમ્રતા, પોતાના હૃદયને અનુસરવાની હિંમત અને જ્યાં પણ જ્ઞાન હોય ત્યાં તેના માટે આદર શીખવે છે.

"ભગવાન મહેલમાં કે ઝૂંપડીમાં નથી રહેતા. ભગવાન પ્રેમ કરતા હૃદયમાં રહે છે. ગાતી રહેજે. તારાં ગીતો જ તારી પ્રાર્થના છે."

ઘણા સમય પહેલાં, રાજસ્થાનની ધરતી પર, જ્યાં સૂર્યાસ્ત વખતે રેતી કેસરી રંગે ચમકે છે અને છાપરાં પરથી મોર ટહુકે છે, ત્યાં મીરાં નામની એક રાજકુમારી રહેતી હતી.

નાની હતી ત્યારથી જ મીરાં કૃષ્ણને પ્રેમ કરતી. તે તેમને પોતાના ગિરધર ગોપાલ કહેતી, એ ગોવાળ જેમણે મિત્રોને વરસાદથી બચાવવા પર્વત ઊંચક્યો હતો.

તે કૃષ્ણની એક નાની મૂર્તિ હંમેશાં પોતાની પાસે રાખતી. તે તેને નવડાવતી, નાનાં પીળાં વસ્ત્રો પહેરાવતી, ફૂલ ચડાવતી, અને રોજ સવારે અને રાત્રે તેને ગીત ગાઈ સંભળાવતી.

મોટી થઈને તે રેશમી પડદા અને આરસની ફરસવાળા મોટા મહેલમાં રહેવા લાગી, તોપણ તેનું હૃદય બદલાયું નહીં. મોંઘાં ઘરેણાંમાં તેને રસ નહોતો. ફક્ત કૃષ્ણ માટેનાં તેનાં ગીતોથી જ તેની આંખો ચમકતી.

મીરાંનાં ગીતો ઝરણાના પાણીની જેમ તેનામાંથી વહેતાં. તે મંદિરમાં ગાતી, અને નાચતી ત્યારે તેનાં ઝાંઝર રણકતાં. તે આંગણામાં લીમડાના ઝાડ નીચે ગાતી. રાત્રે એકલી તારાઓ સામે જોતી જોતી પણ ગાતી.

છતાં તેના હૃદયમાં એક શાંત ઝંખના બાકી હતી. તેને એક ગુરુ જોઈતા હતા, એવા શિક્ષક જે તેના પ્રેમને દિશા આપે અને માર્ગ વધારે સ્પષ્ટ બતાવે.

એક દિવસ તેણે લોકોને એક સંત વિશે વાત કરતા સાંભળ્યા, જે દૂર કાશી નગરમાં ગંગા નદીના કિનારે રહેતા હતા.

"તેઓ મોચી છે," લોકોએ કહ્યું. "તેમનું નામ રૈદાસ છે. તેઓ પોતાના હાથે ચંપલ સાંધે છે, અને કામ કરતાં કરતાં ભગવાનનાં ગીત ગાય છે. લોકો કહે છે કે તેમનું હૃદય શાંત તળાવ જેવું નિર્મળ છે."

મહેલના કેટલાક લોકોએ ભવાં ચડાવ્યાં. "રાજકુમારી મોચીને નમન ન કરી શકે," તેઓ ગણગણ્યા. "તે જમીન પર બેસે છે. તે ચામડાનું કામ કરે છે. એ યોગ્ય ન કહેવાય."

પણ મીરાંને મોચી કે રાજા દેખાતા નહોતા. તેને ફક્ત ભગવાન માટે પ્રેમથી ભરેલું હૃદય દેખાતું હતું. અને તેના માટે બસ એ જ મહત્ત્વનું હતું.

જૂની કથાઓ કહે છે કે મીરાં રૈદાસને મળી હતી; કેટલાક કહે છે કે તેઓ વૃદ્ધ થઈને ચિત્તોડ આવ્યા ત્યારે, અને કેટલાક કહે છે કે મીરાં પવિત્ર નગરોની યાત્રાએ ગઈ ત્યારે.

તેણે તેમને સાદાઈથી બેઠેલા જોયા, બાજુમાં તેમનાં ઓજારો હતાં, ચહેરો શાંત અને દયાળુ હતો, અને અડધી બંધ આંખે તેઓ ધીમું ગીત ગણગણતા હતા.

થોડાં ચંપલ સાંધવાની રાહ જોતાં પડ્યાં હતાં. ભગવાનની મૂર્તિ પાસે પિત્તળનો નાનો દીવો બળતો હતો, અને ઉંબરે બેઠેલી એક ચકલી ગીત સાંભળતી હતી.

મીરાંએ હાથ જોડ્યા. પછી, બધાંની સામે, રાજકુમારીએ નીચે નમીને મોચીના પગને સ્પર્શ કર્યો.

રૈદાસે આંખો ખોલી અને સ્મિત કર્યું. તેમને અભિમાન ન થયું. તેમણે મીરાંમાં એક એવો આત્મા જોયો જે તેમના જેટલો જ ભગવાનને પ્રેમ કરતો હતો, અને તેમણે કોમળ હાથ તેના માથે મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા.

"દીકરી," તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "ભગવાન મહેલમાં કે ઝૂંપડીમાં નથી રહેતા. ભગવાન પ્રેમ કરતા હૃદયમાં રહે છે. ગાતી રહેજે. તારાં ગીતો જ તારી પ્રાર્થના છે."

મીરાંની આંખો ખુશીનાં આંસુથી ભરાઈ ગઈ. તેને લાગ્યું જાણે તેની અંદર એક દીવો પ્રગટ્યો હોય, સ્થિર અને હૂંફાળો, જેને કોઈ પવન બુઝાવી ન શકે.

તે રાત્રે તેણે એક નવું ગીત ગાયું. તેમાં તેણે ગાયું, "ગુરુ મિલિયા રૈદાસ જી," જેનો અર્થ છે, "મને મારા ગુરુ રૈદાસ મળ્યા."

તેણે ગાયું કે તેમણે તેને ભગવાનના નામની ભેટ આપી છે, અને તે મહેલના બધા સોના અને મોતી કરતાં વધારે કીમતી છે.

ત્યાર પછી, જ્યારે પણ કોઈ તેને ગાતાં રોકવાનો કે તેની ભક્તિ અયોગ્ય છે એવું કહેવાનો પ્રયત્ન કરતું, ત્યારે મીરાં બસ સ્મિત કરતી અને પહેલાં કરતાં વધારે હિંમતથી ગાતી રહેતી.

તે સાદાં કપડાંમાં, હાથમાં તંબૂરો લઈને, કૃષ્ણ માટે ગાતી ગાતી ગામેગામ ફરતી. દરેક પ્રકારના લોકો તેને સાંભળવા ભેગા થતા: ખેડૂતો, વણકરો, બાળકો અને રાણીઓ.

મીરાંનાં ગીતો રાજસ્થાનનાં રણથી ઘણે દૂર સુધી પહોંચ્યાં. આજે પણ, પાંચસો વર્ષ પછી, માતાઓ પોતાનાં બાળકોને ધીમેથી તે ગાઈ સંભળાવે છે, અને આખા ભારતનાં મંદિરોમાં લોકો તે ગાય છે.

અને દરેક ગીતની અંદર ક્યાંક કાશીના એક નમ્ર મોચીના આશીર્વાદ છે, જેમણે એક રાજકુમારીને શીખવ્યું કે પ્રેમ જ એકમાત્ર ખજાનો છે જે મહત્ત્વનો છે.

તો હવે સૂઈ જા, નાનકડા. તને જ્યાં પણ ભલાઈ મળે, મહેલમાં કે ઝાડ નીચે, તેનું તું સન્માન કરજે, અને તારું હૃદય હંમેશાં ગાતું રહે.

આગળની વાર્તા વાંચો →મોચીના હાથ

સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ

બાળક સાથે વિચારો

કોઈ અણધાર્યા શિક્ષક કોણ છે જેમણે તમારા હૃદયને દિશા આપી છે?

સંકલ્પ: મને જ્યાં પણ ભલાઈ મળે ત્યાં હું તેનું સન્માન કરું છું, અને મારા હૃદયને મુક્ત રીતે ગાવા દઉં છું.

આશીર્વાદ: નાનકડા, તારું હૃદય હંમેશાં ગાતું રહે, અને તને જ્ઞાની અને પ્રેમાળ માર્ગદર્શકો મળે.

પાત્રો

મીરાં
— એક રાજકુમારી જેનું હૃદય કૃષ્ણ માટે ગાય છે.
સંત રૈદાસ
— જ્ઞાનથી ભરેલા નમ્ર મોચી-સંત.

બોધ

સાચી મહાનતા પદમાં નહીં, નમ્રતામાં છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, તને જ્યાં પણ ભલાઈ મળે તેનું તું સન્માન કરજે, અને પ્રેમાળ હૃદયથી ગાજે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

મીરાંએ કોને પોતાના ગુરુ તરીકે પસંદ કર્યા?

સ્રોત: મીરાંબાઈ અને સંત રવિદાસનાં પરંપરાગત જીવનચરિત્રો; મીરાંનું પદ 'ગુરુ મિલિયા રૈદાસ જી'

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • મિત્રતાનો પુલ · દિવસ 72

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા માને છે કે રાજી દિલથી શરૂ કરેલાં નાનાં કામ આખા સમાજને જોડી શકે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગર્ભાવસ્થામાં જોડાયેલા અને સાથ મળતો હોવાની લાગણી મહત્ત્વની છે, અને આ વાર્તા આસપાસના લોકો તરફ પુલ બાંધવાની કોમળ યાદ છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

મીરાંને મળ્યા ગુરુ રૈદાસ વાર્તા શું શીખવે છે?

રાજકુમારી મોચીને નમન કરે એ એક શાંત ક્રાંતિ હતી: મીરાંએ પદ કરતાં ભલાઈનું સન્માન કર્યું. આ કથા નમ્રતા, પોતાના હૃદયને અનુસરવાની હિંમત અને જ્યાં પણ જ્ઞાન હોય ત્યાં તેના માટે આદર શીખવે છે.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ें

કોઈ સગર્ભાને મોકલો