Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

World · દિવસ 7 · અઠવાડિયું 1

હજી ન બોલાયેલું નામ

હજી ન બોલાયેલું નામ — વિશ્વ વાર્તાનું ચિત્ર

મીરા પહેલા બાળકની આશામાં છે અને તેની પાસે નામોથી ભરેલી નોટબુક છે. તેનાં દાદી કમલા કહે છે કે નામ હજી તૈયાર નથી.

વાર્તાની શીખ: કોઈને નામ આપતાં પહેલાં આપણે તેને ઓળખીએ છીએ અને પ્રેમ કરીએ છીએ.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
મીરા, દાદી કમલા
સ્રોત ગ્રંથ
ભારતીય ગામડાંની નામકરણ પરંપરાઓથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 7 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 1 · 7 માંથી દિવસ 7
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 1
આ અઠવાડિયે બાળક
તમારું માસિક ચક્ર શરૂ થાય છે; શરીર એક પ્રેમાળ ઘર તૈયાર કરે છે. ગર્ભાવસ્થાની ગણતરી છેલ્લા માસિકના પહેલા દિવસથી થાય છે. અઠવાડિયું 1: બાળકનો વિકાસ
મંત્ર
ૐ

પરંપરા માને છે કે નામકરણ વિધિ જન્મ પછી થાય છે, અને તે પહેલાંના મહિનાઓ ધીરજથી બાળકને ઓળખવા માટે છે. માતાની શાંતિ પરનું સંશોધન સૂચવે છે કે બાળક સાથે વાત કરવી અને નાની વસ્તુઓ જોવા માટે ધીમા પડવું માતાને વધુ જોડાયેલી અને ઓછી ઉતાવળવાળી અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

"નામ આવશે. પણ પ્રેમ પહેલાં આવે છે."

દાદી કમલા પિત્તળના વાટકામાં વટાણા ફોલી રહ્યાં હતાં, ત્યારે તેમની પૌત્રી આવીને તેમની બાજુમાં બેઠી.

તેમના ગામમાં માટીની દીવાલો અને વાદળી દરવાજા હતા, અને તે ધીમી વહેતી નદીના કિનારે વસેલું હતું. ગલીમાં જ્યારે પણ કોઈના ઘરે નવું બાળક આવવાનું હોય, ત્યારે બધાં દાદી કમલા પાસે આવતાં. તે દવા નહોતાં આપતાં. કોઈ પૂછે નહીં ત્યાં સુધી સલાહ પણ નહોતાં આપતાં. તે કંઈક ધીમું આપતાં. તે રાહ જોવાનું આપતાં.

આ વસંતમાં તેમની પોતાની પૌત્રી મીરા પહેલા બાળકની આશામાં હતી. મીરા યુવાન અને ઉત્સાહી હતી, અને તેની પાસે નામોથી ભરેલી એક નોટબુક હતી. દરરોજ સાંજે તે દાદીની બાજુમાં ખાટલા પર બેસીને એ નામો મોટેથી વાંચતી.

"આરવ," તે બોલી. "કે અનાયા. કે ઈશાન. કે તારા. દાદી, કયું નામ સાચું છે?"

દાદી કમલા હસ્યાં અને વટાણા ફોલતાં રહ્યાં. "હું તને હજી ન કહી શકું," તેમણે કહ્યું. "નામ તૈયાર નથી. અને નાનકડું પણ હજી તૈયાર નથી."

મીરા હસી પડી. "પણ બાળક તો હજી બહુ નાનું છે, દાદી. ડૉક્ટર કહે છે કે વટાણા કરતાં પણ નાનું."

"તો આપણે વટાણાની જેમ રાહ જોઈશું," દાદીએ કહ્યું. "શાંતિથી, લીલી શીંગમાં, જ્યાં સુધી સૂરજ ન કહે કે હવે સમય થયો."

બીજે દિવસે સવારે દાદી મીરાને નદી કિનારે લઈ ગયાં. પાણી ઓછું અને ચોખ્ખું હતું. નાની ચાંદી જેવી માછલીઓ પાણીની નીચે દોડતી હતી. દાદીએ કિનારે પડેલા એક સપાટ પથ્થર તરફ આંગળી ચીંધી.

"તને ખબર છે આ પથ્થરને શું કહે છે?" તેમણે પૂછ્યું.

"એ તો બસ એક પથ્થર છે," મીરાએ કહ્યું.

"તારા માટે, હા. પણ કપડાં ધોતી બહેનો તેને બેસવાનો પથ્થર કહે છે, કારણ કે બપોરે તે તેના પર આરામ કરે છે. બાળકો તેને દેડકાની ખુરશી કહે છે, કારણ કે દરરોજ સાંજે એક જાડો લીલો દેડકો તેના પર બેસે છે. અને નદી? નદી તેને કંઈ જ નથી કહેતી. નદી તો બસ તેને ઓળખે છે, અને દરરોજ કાળજીથી તેની આસપાસ વહે છે."

મીરા લાંબા સમય સુધી પથ્થરને જોતી રહી. તે સુંવાળો હતો અને તડકામાં ગરમ હતો.

"નામ," દાદીએ કહ્યું, "એ છે જે આપણે કોઈને થોડું ઓળખી લીધા પછી આપીએ છીએ. એ પહેલાં આપણે તેને બસ એમ ઓળખવાનું છે જેમ નદી પથ્થરને ઓળખે છે. કાળજીથી. દરરોજ."

એ સાંજે મીરાએ પોતાની નોટબુક ન ખોલી. તે પેટ પર હાથ રાખીને બેઠી અને બોલી, "શુભ સાંજ, નાનકડા." તેણે બાળકને નદી, દેડકા અને ગરમ પથ્થર વિશે કહ્યું. તેણે સૂકા આંગણા પર પડેલા વરસાદની સુગંધ અને રસોડામાં દાદીના ગણગણાટના અવાજ વિશે કહ્યું.

અઠવાડિયાં વીત્યાં. મીરા એવી વસ્તુઓ જોવા લાગી જે તેણે પહેલાં ક્યારેય ધ્યાનથી નહોતી જોઈ. બપોરે દીવાલ પર સરકતો લીમડાનો પડછાયો. નદી કિનારે બેસતાં ધીમો થતો પોતાનો શ્વાસ. પોતાનું હૃદય જે વધુ મોટું લાગતું, જાણે કોઈ નવું રહેવા આવ્યું હોય અને જગ્યા બનાવી રહ્યું હોય.

કેટલાક દિવસો તે હજી પણ નામો વિશે વિચારતી. તે કોઈ નામ ધીમેથી બાળકને કહેતી, બસ એ જોવા કે કેવું લાગે છે. કેટલાંક નામ બહુ તંગ જૂતા જેવાં લાગતાં. કેટલાંક ઉછીની લીધેલી શાલ જેવાં. તેને વાંધો નહોતો. તે શીખી રહી હતી કે કોઈ ઉતાવળ નથી.

એક સાંજે, જ્યારે પહેલા તારા દેખાયા, ત્યારે દાદી કમલા તેની બાજુમાં બેઠાં અને પૂછ્યું, "તને નામ મળી ગયું?"

મીરાએ માથું હલાવ્યું અને હસી. "હજી નહીં. પણ મને કંઈક બીજું મળ્યું છે."

"શું?"

"મને સમજાયું કે હું એવા કોઈને પહેલેથી જ પ્રેમ કરું છું જેને મેં ક્યારેય જોયું નથી. હું તેને નામ વગર પ્રેમ કરું છું. જેમ નદી પથ્થરને પ્રેમ કરે છે, એમ."

દાદી કમલાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેમણે મીરાનો હાથ પોતાના બંને હાથમાં લીધો, જેમ મીરા નાની હતી અને ગાજવીજથી ડરતી ત્યારે લેતાં.

"તો તેં સૌથી મહત્ત્વની વાત શીખી લીધી છે," તેમણે કહ્યું. "નામ આવશે. પણ પ્રેમ પહેલાં આવે છે." પછી તેમણે ઉમેર્યું, "નામ હંમેશાં આવે જ છે. તે કોઈ સપનામાં આવે, કોઈ ગીતમાંથી આવે, કે નાના ચહેરાને પહેલી વાર જોતાં આવે. પણ પ્રેમ હંમેશાં પહેલો જ હતો."

આકાશ ઘેરું વાદળી થઈ ગયું. લીમડાનાં પાંદડાંમાંથી હળવો પવન વહ્યો. નીચે નદી કિનારે જાડો લીલો દેડકો પોતાના પથ્થર પર ચડ્યો અને ડ્રાઉં ડ્રાઉં કરવા લાગ્યો.

મીરાએ આંખો બંધ કરી અને સાંભળ્યું. હવે તેને કોઈ ઉતાવળ નહોતી. તે બસ અહીં હતી, દાદીના ગરમ હાથ સાથે, સાંજ સાથે, અને પોતાની અંદર ઊછરતા નાનકડા સાથે.

આજે રાત્રે અમારે તને કોઈ નામથી બોલાવવાની જરૂર નથી, નાનકડા. અમે બસ ખુશ છીએ કે તું અહીં છે. પ્રેમ જાણ્યા પહેલાં પણ આવી શકે છે. કેટલીક વસ્તુઓ પસંદ નથી કરાતી, મળી જાય છે. રાહ જોવી પણ એક કોમળ સંભાળ બની શકે છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →મિત્રતાનો પુલ

વિશ્વ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા

સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

બાળકનું નામ રાખવું ભારતીય ઘરોમાં એક વહાલી વિધિ છે — નામકરણ, જે ઘણી વાર જન્મના થોડા દિવસ પછી થાય છે, અને પરિવારો મહિનાઓ સુધી નામો વિશે ચર્ચા કરે છે. આ મૌલિક વાર્તા ગામડાંના નામકરણના રિવાજો અને તેમાં માર્ગ બતાવતી દાદીઓથી પ્રેરિત છે. અર્થોની યાદી આપવાને બદલે, દાદી કમલા શીંગમાં રાહ જોતા વટાણા અને નદીના એક પથ્થર દ્વારા શીખવે છે, જેને ત્રણ જૂથ ત્રણ જુદાં નામથી બોલાવે છે. વાત કોમળ અને અનોખી છે: પ્રેમ નામ પહેલાં આવી શકે છે. મીરા નોટબુક મૂકીને બસ બાળકને શુભ સાંજ કહે છે. દરેક નિર્ણય વહેલો લેવાનું દબાણ અનુભવતાં સૌ માટે આ શાંતિ આપતી વાર્તા છે.

બાળક સાથે વિચારો

બાળકનો ચહેરો કે નામ જાણ્યા વગર પણ તમે તેના માટે શું અનુભવો છો?

સંકલ્પ: હું મારા બાળકને ઓળખું તે પહેલાં પણ પૂરા દિલથી પ્રેમ કરું છું.

આશીર્વાદ: કોઈ નામ બોલાય તે પહેલાં જ તમે તમારા નાનકડાને પ્રેમ કરવાના આનંદમાં આરામ કરો.

પાત્રો

મીરા
— ઘણાં નામો મનમાં રાખતી ઉત્સાહી થનારી માતા.
દાદી કમલા
— ધીરજ શીખવતાં સમજદાર દાદી.

બોધ

કોઈને નામ આપતાં પહેલાં આપણે તેને ઓળખીએ છીએ અને પ્રેમ કરીએ છીએ.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, હું હજી તને ઓળખી રહી છું, અને હું તને પહેલેથી જ ખૂબ પ્રેમ કરું છું.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

તને ખબર છે અમે તારું નામ કેવી રીતે પસંદ કર્યું?

સ્રોત: ભારતીય ગામડાંની નામકરણ પરંપરાઓથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 1મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • મીરાંને મળ્યા ગુરુ રૈદાસ

    મળતી આવતી વાર્તા

    રાજકુમારી મોચીને નમન કરે એ એક શાંત ક્રાંતિ હતી: મીરાંએ પદ કરતાં ભલાઈનું સન્માન કર્યું. આ કથા નમ્રતા, પોતાના હૃદયને અનુસરવાની હિંમત અને જ્યાં પણ જ્ઞાન હોય ત્યાં તેના માટે આદર શીખવે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

હજી ન બોલાયેલું નામ વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા માને છે કે નામકરણ વિધિ જન્મ પછી થાય છે, અને તે પહેલાંના મહિનાઓ ધીરજથી બાળકને ઓળખવા માટે છે. માતાની શાંતિ પરનું સંશોધન સૂચવે છે કે બાળક સાથે વાત કરવી અને નાની વસ્તુઓ જોવા માટે ધીમા પડવું માતાને વધુ જોડાયેલી અને ઓછી ઉતાવળવાળી અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

હજી ન બોલાયેલું નામ ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 1 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો