Krishna Leela · गोष्ट संग्रह
अक्रूराचा वृंदावन प्रवास
कृष्णाला भेटण्याची स्वप्ने पाहत अक्रूर वृंदावनला जातात. कृष्ण आणि बलराम मिठी मारून आणि दुधाच्या मिठाया देऊन त्यांचे स्वागत करतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रेमाने भरलेल्या मनाला ज्याची ओढ असते, ते सापडते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- अक्रूर, कृष्ण, बलराम
- मूळ ग्रंथ
- भागवत पुराण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भागवत पुराण, खंड 10 · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
अक्रूरांचा मथुरेहून वृंदावनपर्यंतचा प्रवास हा भागवत पुराणाच्या दशम स्कंधातला एक अतिशय कोमल प्रसंग आहे. ब्रजमध्ये यात्रेकरू आजही यमुनेवरील अक्रूर घाटाला भेट देतात — जिथे त्यांनी स्नान करून पाण्याखाली भगवंताचे दिव्य रूप पाहिले, अशी आठवण आहे. कृष्णाच्या बहुतेक गोष्टी गवळी मित्रांच्या किंवा गोपींच्या नजरेतून सांगितल्या जातात; ही गोष्ट एका अशा वडीलधाऱ्यांची आहे, ज्यांनी कृष्णाला न भेटताच त्याच्यावर प्रेम केले. वाटेवरची त्यांची स्वप्ने, धुळीतली कमळाच्या खुणांची पावले आणि नदीतले दर्शन — यांतून ओढ आनंदी ओळखीत बदलते. अजून न पाहिलेल्या बाळावर आधीच प्रेम करणाऱ्या आईला अक्रूरांची आशादायी प्रतीक्षा अगदी जवळची वाटते.
अक्रूरांसारखेच, तुम्हीही हे महिने बाळाला भेटण्याच्या क्षणाची स्वप्ने पाहत घालवत असाल. ही गोष्ट त्या प्रेमळ प्रतीक्षेचा सन्मान करते.
कृष्ण पुढे धावला आणि त्याने अक्रूराला प्रेमाने मिठी मारली, जणू तो त्याला आयुष्यभर ओळखत होता.
अक्रूर हे यादव कुळातले एक दयाळू, पांढऱ्या केसांचे वडीलधारे होते. त्यांचे डोळे मायाळू होते आणि त्यांचे मन कृष्णावर खूप प्रेम करत होते. ते यमुना नदीकाठच्या मथुरा या गजबजलेल्या शहरात राहत, जिथे राजा कंस राज्य करत होता. एका सकाळी राजाने अक्रूरांना प्रवासाला पाठवले. "वृंदावनला जा," तो म्हणाला, "आणि गवळी मुले कृष्ण आणि बलराम यांना धनुष्याच्या मोठ्या उत्सवासाठी इथे मथुरेला घेऊन ये."
अक्रूर कृष्णाला कधीच भेटले नव्हते, पण त्यांनी त्याच्याबद्दल खूप गोष्टी ऐकल्या होत्या. बासरी वाजवणारा तो सावळा गवळी मुलगा म्हणजे खरे तर अवघ्या जगाचे रक्षण करणारे विष्णू आहेत, जे पृथ्वीवर आले आहेत, हे त्यांना ठाऊक होते. अक्रूरांचे मन आनंदाने उचंबळले. "शेवटी," त्यांना वाटले, "मी त्याला माझ्या डोळ्यांनी पाहणार आहे."
ते रथात बसले, आणि घोडे नदीकाठच्या धुळीच्या रस्त्याने धावू लागले. चाके फिरत होती, आणि सकाळचा सूर्य आकाशात वर चढत होता. पण अक्रूरांचे रस्त्याकडे लक्षच नव्हते. कृष्णाला भेटण्याच्या क्षणाचा विचार करत ते एका आनंदी स्वप्नात हरवले होते.
"तो मला ओळखेल का?" अक्रूरांना प्रश्न पडला. "मी तर एक साधा माणूस आहे. तो माझ्याकडे पाहून हसेल का? मला काका म्हणून माझा हात धरेल का?" त्यांनी कृष्णाच्या कमळासारख्या डोळ्यांची आणि मोरपिसाची कल्पना केली. कृष्णाच्या पायाशी नमस्कार करताना आणि कृष्णाने हळूच आपल्याला उठवताना त्यांनी कल्पनेत पाहिले. चाकाच्या प्रत्येक फेऱ्यासोबत त्यांचे प्रेम वाढत होते.
दुपार उलटता रथ वृंदावनच्या वेशीपाशी पोहोचला. ते गवळ्यांचे आणि गायींचे हिरवेगार गाव होते. संध्याकाळच्या उजेडात शेते सोनेरी दिसत होती, आणि हवेत गायींच्या घंटांचा आवाज तरंगत होता. तेवढ्यात अक्रूरांना वाटेवरच्या मऊ धुळीत काहीतरी दिसले. तिथे छोटी पावले उमटली होती, आणि त्यांवर कमळ, ध्वज आणि चक्राच्या छोट्या खुणा होत्या.
"ही कृष्णाची पावले आहेत!" अक्रूर कुजबुजले. ते लगेच रथातून खाली उतरले. धुळीत गुडघे टेकून त्यांनी थरथरत्या हातांनी त्या छोट्या पावलांना स्पर्श केला, आणि त्यांच्या गालांवरून आनंदाश्रू वाहू लागले. कृष्ण जिथे चालला तिथे चालूनच त्याला धन्य वाटले.
मग अक्रूरांनी वर पाहिले. वाटेवरून दोन मुले कुरणातून गायी घरी घेऊन येत होती. एक पावसाळी ढगासारखा सावळा होता, कमरेला बासरी आणि केसांत मोरपीस. दुसरा चंद्रासारखा गोरा, उंच आणि बलवान, चेहऱ्यावर सौम्य हसू. ते होते कृष्ण आणि त्याचा मोठा भाऊ बलराम.
कृष्ण पुढे धावला आणि त्याने अक्रूराला प्रेमाने मिठी मारली, जणू तो त्याला आयुष्यभर ओळखत होता. "या, अक्रूर काका!" तो म्हणाला. त्याने त्यांचा हात धरला आणि त्यांना कृष्णाचे पालक-पिता नंद यांच्या घरी नेले. तिथे त्यांनी अक्रूरांना मानाचे आसन दिले, त्यांचे थकलेले पाय धुतले, आणि दुधाच्या मिठाया आणि ताज्या लोण्याचे स्वादिष्ट जेवण वाढले.
त्या रात्री आनंदामुळे अक्रूरांना झोपच लागली नाही. दुसऱ्या दिवशी पहाटे कृष्ण आणि बलरामाला शेजारी बसवून रथ मथुरेकडे निघाला. वृंदावनचे गवळी गावाच्या वेशीवरून हात हलवत निरोप देत होते. वाटेत अक्रूरांना स्नान करून सकाळची प्रार्थना करता यावी म्हणून ते यमुनेच्या काठी थांबले.
अक्रूर नदीच्या गार, स्वच्छ पाण्यात उतरले आणि त्यांनी डुबकी मारली. आणि तिथे, पाण्याखाली, त्यांना कृष्ण आणि बलराम आपल्याकडे पाहून हसताना दिसले. आश्चर्याने ते वर आले आणि त्यांनी रथाकडे पाहिले. दोघे मुले तिथेच शांतपणे बसून वाट पाहत होती. त्यांनी पुन्हा डुबकी मारली, आणि पुन्हा त्यांना ते दोघे पाण्यात चमकताना दिसले.
मग जणू नदी एका मंद निळ्या प्रकाशाने भरून गेली. अक्रूरांना स्वतः विष्णू दिसले — महान शेषनागाच्या वेटोळ्यांवर विसावलेले, सौम्य चेहऱ्याचे, आणि चार हातांत शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धरलेले. त्यांच्या भोवती ऋषी आणि देवता त्यांची स्तुती गात होते. अक्रूरांनी पाण्याखालीच हात जोडले, आणि त्यांच्या मनात खोल शांती भरून आली.
अक्रूर नदीतून बाहेर आले, तेव्हा त्यांचा चेहरा तेजाने उजळला होता. ते पुन्हा रथात बसले आणि त्यांनी कृष्णाकडे नव्या नजरेने पाहिले. कृष्ण फक्त हलकेच, सगळे जाणून असल्यासारखे हसला. "काका, तुम्हाला पाण्यात काही अद्भुत दिसले का?" त्याने हळूच विचारले. प्रेमाने मन इतके भरून आले होते की अक्रूरांना फक्त मान डोलावता आली.
सकाळच्या उजेडात रथ मथुरेकडे पुढे जात राहिला. अक्रूर शांत आणि आनंदी होऊन कृष्णाशेजारी बसले होते. त्यांना शेवटी समजले होते — कृष्ण सगळीकडे होता. रस्त्याच्या धुळीत, स्वागताच्या उबदार मिठीत, आणि यमुनेच्या स्वच्छ पाण्यात.
बाळा, प्रेम नेहमी जवळच असते, जगाच्या प्रत्येक कोपऱ्यात. अक्रूरांसारखेच, तूही जिथे पाहशील तिथे प्रेमाचा सौम्य प्रकाश पाहायला शिकावेस.
कृष्ण लीला मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
बाळाला भेटण्याचा पहिला क्षण कसा वाटेल, अशी तुम्ही कल्पना करता?
संकल्प: माझ्या बाळाला समोरासमोर भेटण्याच्या दिवसाची मी प्रेमाने वाट पाहते.
पात्रे
- अक्रूर
- — कृष्णावरच्या प्रेमाने मन भरून आलेले दयाळू वडीलधारे.
- कृष्ण
- — तो आनंदाने पुढे धावून काकांचे स्वागत करतो.
- बलराम
- — कृष्णाचा गोरा, सौम्य मोठा भाऊ.
बोध
प्रेमाने भरलेल्या मनाला ज्याची ओढ असते, ते सापडते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
प्रवासातल्या अक्रूरांसारखीच मी रोज तुला भेटण्याची स्वप्ने पाहते. तुझा हात धरण्याची मला खूप ओढ आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
वृंदावनच्या धुळीत अक्रूरांना काय दिसले?
स्रोत: भागवत पुराण, दशम स्कंध
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी विष्णुसहस्रनाम जप करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
अक्रूराचा वृंदावन प्रवास ही गोष्ट काय शिकवते?
अक्रूरांसारखेच, तुम्हीही हे महिने बाळाला भेटण्याच्या क्षणाची स्वप्ने पाहत घालवत असाल. ही गोष्ट त्या प्रेमळ प्रतीक्षेचा सन्मान करते.