Krishna Leela · दिवस 276 · आठवडा 40
प्रेमाने आलेलं जेवण
एका तळपत्या दुपारी कृष्ण आणि गोपबाळ आपली शिदोरी विसरतात. यज्ञात गुंग पुरोहित ऐकत नाहीत, पण त्यांच्या पत्नी प्रेमाने जेवण आणतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपण प्रेमाने काय देतो, हे ते किती भव्य दिसतं यापेक्षा जास्त महत्त्वाचं आहे.
या गोष्टीत
- पात्रे
- कृष्ण, बलराम, पुरोहितांच्या पत्नी, सुबल
- मूळ ग्रंथ
- भागवत पुराण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 276 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 40 · ७ पैकी दिवस 3
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 40: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- प्रेमाने आलेलं जेवण
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
भागवत पुराण कृष्णाला जेवण आणणाऱ्या याज्ञिक ब्राह्मणांच्या पत्नींची कथा सांगतं, आणि परंपरा मानते की केवळ विधीपेक्षा प्रेमळ भक्ती जास्त मोलाची आहे. ती पालकांना काळजीने स्वयंपाक करायला आणि वाढायला बोलावते, ज्याला गर्भसंस्कारात फार पूर्वीपासून महत्त्व आहे. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की प्रेमाने वाटून घेतलेलं पौष्टिक जेवण मन प्रसन्न करू शकतं.
ते एका यज्ञासाठी शिजवलं होतं, पण इथे प्रेमाने आणलं गेलं. आणि प्रेम हीच सगळ्यात गोड चव आहे.
"कृष्णा, मला इतकी भूक लागली आहे की मी भाताचा अख्खा डोंगर खाईन," झाडाच्या सावलीत धपकन बसत छोटा सुबल कण्हला.
वृंदावनाजवळच्या जंगलातली ती एक तळपती दुपार होती. कृष्ण, बलराम आणि गोपबाळ पहाटेपासून गायींसोबत बाहेर होते. त्यांनी नदीकाठी खेळ खेळले, कुरणांतून फुलपाखरांचा पाठलाग केला आणि उंच कदंबाच्या झाडांवर चढले. पण त्या साऱ्या धावपळीत आणि हसण्या-खिदळण्यात ते आपल्या शिदोऱ्या घरीच विसरले होते.
"आणि मी दह्याची अख्खी नदी पिईन," पोटावरून हात फिरवत मधुमंगल म्हणाला.
कृष्ण हसला आणि त्याने झाडांमधून पाहिलं. जवळच आकाशात सुगंधी धुराची एक बारीक रेघ वर जात होती. "तो धूर दिसतोय?" तो म्हणाला. "तिथे काही विद्वान पुरोहित मोठा यज्ञ करत आहेत. त्यांनी भरपूर चांगलं जेवण शिजवलं असेल. जा आणि त्यांना सांगा की कृष्ण आणि बलराम आपल्या मित्रांसोबत इथे आहेत आणि आम्हाला भूक लागली आहे. प्रेमाने थोडं जेवण मागा."
मुलं आनंदाने झाडांमधून धावत एका मोकळ्या जागी पोहोचली. बरेच पुरोहित पवित्र अग्नीभोवती बसून खोल आवाजात मंत्र म्हणत होते. त्यांच्या शेजारी भाताची, गोड खिरीची, सोनेरी पुऱ्यांची आणि ताज्या फळांची मोठमोठी भांडी होती, सगळं यज्ञासाठी बनवलेलं.
मुलांनी हात जोडले. "आदरणीय महाराज," सुबल म्हणाला, "कृष्ण आणि बलराम जवळच आमच्यासोबत विश्रांती घेत आहेत. आम्ही दिवसभर बाहेर आहोत आणि आम्हाला खूप भूक लागली आहे. कृपा करून आम्हाला थोडं जेवण मिळेल का?"
पण पुरोहित आपल्या विधींत गुंग होते. त्यांनी वरसुद्धा पाहिलं नाही. ते मंत्र म्हणत आणि अग्नीत तूप ओतत राहिले. त्यांनी हो म्हटलं नाही, नाही म्हटलं नाही. जणू मुलं तिथे नव्हतीच.
मुलांनी थोडा वेळ वाट पाहिली. मग खाली मान घालून ती हळूहळू कृष्णाकडे परत आली.
"त्यांनी तर आमचं ऐकलंसुद्धा नाही," मधुमंगल म्हणाला.
कृष्ण नाराज झाला नाही. तो हळुवार हसला. "वाईट वाटून घेऊ नका. पुन्हा एकदा जा. पण या वेळी मोकळ्या जागेमागच्या घरांकडे जा, जिथे पुरोहितांच्या बायका आहेत. त्यांना हेच सांगा."
म्हणून मुलं परत गेली. मोकळ्या जागेमागे साधी घरं होती, जिथे पुरोहितांच्या बायका कामं करत होत्या. मुलांनी सांगितलं, "कृष्ण आणि बलराम जवळच आहेत आणि त्यांना भूक लागली आहे," तेव्हा एक अद्भुत गोष्ट घडली.
त्या स्त्रियांचे चेहरे दिव्यांसारखे उजळले. ज्याच्या बासरीचा सूर ऐकायला नद्याही थांबतात, त्या कृष्णाच्या गोष्टी त्यांनी फार दिवसांपासून ऐकल्या होत्या. त्याला भेटावं अशी त्यांच्या मनात नेहमी इच्छा होती. आता तो इथे होता, भुकेला होता, आणि जेवण मागत होता.
"कृष्ण इथे आहे?" त्यांच्यापैकी एक म्हणाली. "चला, लवकर, लवकर!"
त्यांनी आपली भांडी आणि ताटं सगळ्यात उत्तम पदार्थांनी भरली: मऊ भात आणि दाट खीर, कुरकुरीत पुऱ्या आणि गोड लाडू, गार दही आणि पिकलेले आंबे. कपडे बदलायलासुद्धा त्या थांबल्या नाहीत. हातात आणि डोक्यावर जेवण घेऊन, समुद्राकडे धावणाऱ्या नद्यांसारख्या आनंदाने, त्या मुलांच्या मागोमाग जंगलातून निघाल्या.
त्यांना कृष्ण एका अशोकाच्या झाडाखाली विश्रांती घेताना दिसला, एका मित्राच्या खांद्यावर हात टाकून, केसांत मोरपीस खोवलेलं, पिवळ्या शेल्यात बासरी खोचलेली. त्याने त्यांच्याकडे पाहिलं आणि तो हसला.
"या, स्वागत आहे," कृष्ण प्रेमाने म्हणाला. "आलात त्याबद्दल धन्यवाद. या जेवणाबद्दल धन्यवाद." प्रेमाने केलेलं स्वागत हीच एक भेट असते.
स्त्रियांनी ताटं खाली ठेवली. कृष्णाने स्वतःच्या हाताने सगळ्यांना थोडं थोडं जेवण वाटलं, आणि भुकेली मुलं खात, हसत आणि बोटं चाटत राहिली. कृष्णानेही खाल्लं आणि म्हणाला की यापेक्षा गोड काहीच कधी लागलं नव्हतं.
"हे इतकं छान का लागतंय?" तोंडात लाडू भरलेला मधुमंगल म्हणाला.
कृष्णाने हसणाऱ्या स्त्रियांकडे पाहिलं आणि तो म्हणाला, "कारण ते एका यज्ञासाठी शिजवलं होतं, पण इथे प्रेमाने आणलं गेलं. आणि प्रेम हीच सगळ्यात गोड चव आहे."
थोड्या वेळाने कृष्ण हळुवार म्हणाला, "आता आनंदी मनाने आपल्या घरी जा. तुमचं प्रेम माझ्यापर्यंत पोहोचलं आहे, आणि ते नेहमी तुमच्यासोबत राहील."
स्त्रिया नमस्कार करून घरी गेल्या. काय घडलं ते त्यांच्या पतींनी ऐकलं होतं, आणि पुरोहितांना थोडी लाज वाटली. "आपण देवाची प्रार्थना करत होतो," ते एकमेकांना म्हणाले, "आणि तोच भुकेला होऊन आपल्या दारी आला तेव्हा आपण वरसुद्धा पाहिलं नाही. जे आपण विसरलो, ते आपल्या बायकांना कळलं."
त्या दिवसापासून पुरोहित पवित्र अग्नीजवळ प्रार्थना करत राहिले. पण आता ते डोळेही उघडे ठेवू लागले, आणि कोणी भुकेला प्रवासी आला की त्याला जेवण द्यायला सगळ्यात आधी उठणारे तेच असायचे. ज्यांना तुमची गरज आहे, त्यांच्याकडे डोळे उघडे ठेवा.
अशोकाच्या झाडाखाली, पोट भरून आणि आनंदाने, कृष्ण आणि त्याचे मित्र गार सावलीत पहुडले, आणि उरलेले लाडवाचे काही कण मुंग्यांची एक भलतीच खूश रांग घेऊन गेली.
बाळा, आपल्या घरात तू खाशील ते जेवण प्रेमाने शिजवलेलं असेल. आम्हाला माहीत असलेली हीच सगळ्यात गोड चव आहे.
कृष्ण लीला मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भागवत पुराण, खंड 10 · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
भागवत पुराणाचा दशम स्कंध वृंदावनाजवळच्या ब्राह्मण पुरोहितांच्या पत्नींची, यज्ञपत्नींची, कथा सांगतो: कृष्ण आणि बलराम भुकेले आहेत हे ऐकताच त्या आपले उत्तम पदार्थ घेऊन जंगलातून धावत जातात, तर त्यांचे पती विधींतच गुंग राहतात. साध्या आणि मनापासूनच्या भक्तीचं चित्र म्हणून हा प्रसंग ब्रजमध्ये आणि वैष्णवांमध्ये फार प्रिय आहे. हे पुनर्कथन त्याला खेळकर ठेवतं: शिदोरी विसरलेले गोपबाळ, जेवण इतकं छान का लागतंय असं विचारणारा मधुमंगल, आणि पुढे कोणत्याही प्रवाशाला सगळ्यात आधी जेवू घालणारे पुरोहित. प्रेम हीच सगळ्यात गोड चव आहे, हा तिचा मुद्दा तिला घरगुती ऊब देतो, जी गरोदरपणाला आणि काळजीने शिजवलेल्या जेवणाला अगदी साजेशी आहे.
बाळासोबत विचार करा
कोणी प्रेमाने दिलेल्या साध्या जेवणामुळे तुम्हाला खरोखर जपल्यासारखं कधी वाटलं?
संकल्प: मी माझ्या बाळाला जे काही देते, त्याला प्रेमाची चव असते.
आशीर्वाद: तुमचं मन सगळ्यांसाठी खुलं असो, आणि प्रेमाने वाटून घेतलेलं जेवण हीच सगळ्यात मोठी मेजवानी असते हे तुम्हाला कळो.
पात्रे
- कृष्ण
- — विधीपेक्षा प्रेमाला मोल देणारा आनंदी मित्र.
- बलराम
- — कृष्णाचा बलवान, प्रेमळ मोठा भाऊ.
- पुरोहितांच्या पत्नी
- — मनापासून जेवण आणणाऱ्या प्रेमळ स्त्रिया.
- सुबल
- — खूप भूक लागलेला एक गोपबाळ.
बोध
आपण प्रेमाने काय देतो, हे ते किती भव्य दिसतं यापेक्षा जास्त महत्त्वाचं आहे.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, मी जे काही खाते आणि तुझ्यासाठी करते, ते सगळं प्रेमाने अर्पण केलेलं आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
पत्नींनी आणलेल्या जेवणाने कृष्ण इतका आनंदी का झाला?
स्रोत: भागवत पुराण, दशम स्कंध (यज्ञपत्नींचा प्रसंग)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 40व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- कृष्ण आणि मदत करणारा गोपाळ · दिवस 101
अशीच गोष्ट
परंपरा सांगते की कृष्णाचं आपल्या गोपाळ मित्रांवरचं प्रेम हेच दाखवतं की प्रत्येक लहान, प्रामाणिक मन मौल्यवान असतं. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सुचवतं की छोट्या छोट्या चांगुलपणाकडे लक्ष देऊन त्याचं कौतुक केल्याने मन प्रसन्न होतं, आणि ही गोष्ट तुम्हाला तुमच्या आजूबाजूच्या शांत मदतनिसांकडे पाहायला बोलावते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
प्रेमाने आलेलं जेवण ही गोष्ट काय शिकवते?
भागवत पुराण कृष्णाला जेवण आणणाऱ्या याज्ञिक ब्राह्मणांच्या पत्नींची कथा सांगतं, आणि परंपरा मानते की केवळ विधीपेक्षा प्रेमळ भक्ती जास्त मोलाची आहे. ती पालकांना काळजीने स्वयंपाक करायला आणि वाढायला बोलावते, ज्याला गर्भसंस्कारात फार पूर्वीपासून महत्त्व आहे. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की प्रेमाने…
प्रेमाने आलेलं जेवण गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 40 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.