Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Sikh · गोष्ट संग्रह

बाल गोबिंद राय आणि राणी मैनी

छोटा गोबिंद राय गंगेकाठी पाटण्यात राहतो. राणी मैनीला मुलाची ओढ आहे आणि ती रोज प्रार्थना करते.

गोष्टीचे तात्पर्य: मुलाचे प्रेम आसुसलेले मन भरून टाकू शकते.

या गोष्टीत

पात्रे
गोबिंद राय, राणी मैनी, राजा फतेहचंद
मूळ ग्रंथ
जनमसाखी
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: जनमसाखी · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

गुरूंच्या आयुष्यातले छोटे, आठवणीत जपलेले प्रसंग म्हणजे शीख साखी. त्या गुरु गोबिंद सिंगांच्या गंगेकाठच्या पाटण्यातल्या, त्यांच्या जन्मस्थानातल्या, बालपणाची ही आठवण जपतात. आज त्या शहरात तख्त श्री पटना साहिब उभे आहे, आणि येणाऱ्यांना उकडलेले चणे व पुऱ्या देण्याची परंपरा राणी मैनीच्या स्वयंपाकघराशी जोडली जाते. दहाव्या गुरूंना योद्धा आणि नेता म्हणून दाखवणाऱ्या कथांपेक्षा ही कथा अगदी छोटी आणि घरगुती आहे: एक खेळकर मुलगा एकाकी राणीच्या मांडीवर चढतो, तिला आई म्हणतो आणि खाऊ मागतो, आणि एक शांत घर हास्याचे आणि वाटण्याचे ठिकाण बनते. मुलाचे प्रेम मन कसे भरते आणि उदारतेत कसे वाढते, याची ही कथा गर्भवती आईला हळुवार आठवण करून देते.

ही कथा मुलासाठीच्या खोल ओढीचा आणि त्या प्रेमाला उत्तर मिळाल्यावरच्या आनंदाचा सन्मान करते. तुमचे बाळ आत्तापासूनच तुमच्या मनाच्या प्रार्थनेला उत्तर देत आहे.

तुझे चणे संपूर्ण पाटण्यात सगळ्यात छान आहेत.

गोबिंद राय हा गोड हसू, चमकदार डोळे आणि डोक्यावर छोटी पगडी असलेला एक हुशार लहान मुलगा होता. फार पूर्वी तो गंगा नदीच्या काठी पाटणा शहरात राहत होता. मोठा होऊन तो गुरु गोबिंद सिंग, म्हणजे शिखांचे दहावे गुरु, होणार होता. पण आत्ता तो फक्त एक आनंदी मूल होता. सगळे त्याला बाल गोबिंद राय म्हणत, म्हणजे 'लहानगा गोबिंद राय', आणि शहरातल्या इतर मुलांसोबत खेळायला त्याला फार आवडायचे.

त्याच्या घरापासून जवळच एक मोठा वाडा होता, जिथे राजा फतेहचंद आणि त्यांची पत्नी राणी मैनी राहत होते. राणी मैनी एक प्रेमळ, मृदू स्त्री होती, पण तिचे डोळे उदास होते. सुंदर खोल्या, बागा, नोकरचाकर, असे त्यांच्याकडे सगळे काही होते, पण त्यांना स्वतःचे मूल नव्हते. रोज राणी मैनी खिडकीजवळ बसून शांतपणे प्रार्थना करायची, "देवा, मला छोट्या गोबिंद रायसारखे गोड आणि हुशार मूल दे."

रोज दुपारी ती गोबिंद राय आणि त्याच्या मित्रांना नदीकाठी खेळताना पाहायची. त्याच्या हसण्याने आणि प्रेमळ वागण्याने ती हसायची. तो आपली खेळणी वाटायचा किंवा लहान मुलाला मदत करायचा, तेव्हा तिचे मन उबदार व्हायचे. "तो थोडा वेळ माझ्याजवळ बसला असता तर," ती मनात म्हणायची, आणि मग उसासा टाकून पुन्हा प्रार्थनेत रमायची.

एका दुपारी ती डोळे मिटून प्रार्थना करत असताना तिला आपल्या गुडघ्याला एक छोटासा हात लागल्याचे जाणवले. तिने डोळे उघडले, आणि जे पाहिले त्यावर तिचा विश्वासच बसेना. तिच्यासमोर गोबिंद राय उभा होता आणि तिच्याकडे पाहून हसत होता. ती काही बोलणार इतक्यात तो आनंदाने तिच्या मांडीवर चढला आणि तिथे बसला, जणू जगातली ती सगळ्यात सहज जागा होती.

"आई, मला भूक लागली आहे. मला काहीतरी खायला देशील का?" तो गोड आवाजात म्हणाला. राणी मैनीचे डोळे आनंदाश्रूंनी भरले. आजवर कोणत्याही मुलाने तिला आई म्हटले नव्हते. तिने त्याला जवळ घेतले आणि त्याच्या छोट्या पगडीवर पापा घेतला. "हो रे, माझ्या लाडक्या," ती म्हणाली. "तुला काय हवे?" तिने स्वयंपाकघरात पाहिले, पण संध्याकाळच्या जेवणासाठी उकडलेल्या चण्यांचे एक भांडेच तेवढे तयार होते.

थरथरत्या, आनंदी हातांनी तिने एका छोट्या वाटीत गरम उकडलेले चणे आणि काही मऊ, फुगलेल्या पुऱ्या भरल्या. गोबिंद राय तिच्या मांडीवर बसून आनंदाने खाऊ लागला आणि नदी, होड्या आणि मित्रांबद्दल गप्पा मारू लागला. मग त्याने बागेतून इतर मुलांना आत बोलावले, आणि राणी मैनीने हसत हसत आपल्याभोवती गोळा झालेल्या सगळ्यांना खाऊ घातले. तिचे शांत घर अचानक खिदळण्याने आणि गप्पांनी भरून गेले.

वाट्या रिकाम्या झाल्यावर गोबिंद रायने तिला घट्ट मिठी मारली. "धन्यवाद, आई," तो म्हणाला. "तुझे चणे संपूर्ण पाटण्यात सगळ्यात छान आहेत." राणी मैनीनेही त्याला मिठी मारली, आणि तिला वाटले जणू तिच्या मनातली रिकामी जागा उबदार सूर्यप्रकाशाने भरून गेली. "तू रोज इथे येऊ शकतोस," ती हळूच म्हणाली. "हे घरही तुझेच आहे."

त्यानंतर बाल गोबिंद राय नेहमी मित्रांना घेऊन राणी मैनीच्या घरी येऊ लागला. ती प्रत्येक वेळी त्यांच्यासाठी उकडलेले चणे आणि पुऱ्या करायची, आणि तिचे घर आनंदी मुलांच्या आवाजाने भरून जायचे. आता ती एकटी राहिली नव्हती. तिला मनातून एक मुलगा मिळाला होता, आणि त्याला त्याच्यावर खूप प्रेम करणारी दुसरी आई मिळाली होती. मुलांना आपल्या दालनांतून धावताना पाहून राजाही हसायचा.

कालांतराने राणी मैनीने आपल्या घरात प्रार्थनेची एक छोटी जागा बांधली, जेणेकरून तिथे येणाऱ्या प्रत्येकाला, जसे तिने गोबिंद रायसोबत वाटले तसेच, अन्न वाटता यावे. रोज संध्याकाळी ती चणे शिजवायची आणि भेटायला येणाऱ्या सगळ्यांना द्यायची. आणि रोज रात्री झोपताना तिला तो छोटा मुलगा आठवायचा, जो तिच्या मांडीवर चढला होता आणि तिला आई म्हणाला होता.

बाळा, प्रेमाला घरचा रस्ता शोधण्याचे अनेक मार्ग असतात. जसे गोबिंद रायने राणी मैनीचे मन भरले, तसेच तूही आत्तापासूनच माझे मन उबदारपणाने आणि आनंदाने भरत आहेस.

पुढची गोष्ट वाचा →बेबे नानकीचा छोटा भाऊ

शीख मधील आणखी

बाळासोबत विचार करा

तुमचे बाळ तुम्हाला पहिल्यांदा 'आई' म्हणेल, अशी कल्पना केल्यावर तुम्हाला कसे वाटते?

संकल्प: माझे बाळ वाढत असताना माझे मन प्रेमाने भरत आहे.

पात्रे

गोबिंद राय
— पुढे गुरु गोबिंद सिंग होणारा एक हुशार, खेळकर मुलगा.
राणी मैनी
— जिच्या प्रार्थनेला प्रेमाने उत्तर मिळते अशी एक प्रेमळ राणी.
राजा फतेहचंद
— राणीच्या आनंदात सहभागी होणारे तिचे पती.

बोध

मुलाचे प्रेम आसुसलेले मन भरून टाकू शकते.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, तुझ्यासाठी खूप प्रेमाने प्रार्थना केली होती. तू आत्तापासूनच माझे मन आनंदाने भरतोस.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

छोट्या गोबिंद रायने राणी मैनीला आनंदी कसे केले?

स्रोत: शीख परंपरा (गुरु गोबिंद सिंगांच्या पाटण्यातील बालपणाची साखी)

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • छोटा पक्षी आणि पावसाळा · दिवस 24

    तेच मूल्य

    भारतीय परंपरेने नेहमीच पावसाळ्याच्या छोट्या खुणांकडे लक्ष ठेवले आहे — अंडी हलवणाऱ्या मुंग्या, केकारव करणारे मोर — आणि वाट पाहणे हा ऋतूचाच भाग मानला आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आजूबाजूचे छोटे, वर्तमानातले तपशील टिपल्याने प्रतीक्षेची अस्वस्थता — गरोदरपणाची लांब प्रतीक्षाही — हलकी होऊ शकते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

बाल गोबिंद राय आणि राणी मैनी ही गोष्ट काय शिकवते?

ही कथा मुलासाठीच्या खोल ओढीचा आणि त्या प्रेमाला उत्तर मिळाल्यावरच्या आनंदाचा सन्मान करते. तुमचे बाळ आत्तापासूनच तुमच्या मनाच्या प्रार्थनेला उत्तर देत आहे.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा