Sikh · दिवस 236 · आठवडा 34
गुरू नानकांसाठी दूध आणणारा मुलगा
बुरा नावाचा एक गुराखी मुलगा गुरू नानकांना भेटतो आणि त्यांना वाटीभर दूध देतो. तो रोज उबदार दूध आणतो आणि देवाबद्दल शिकायची इच्छा व्यक्त करतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रेमानं दिलेली भेट सगळ्यात गोड असते, आणि शिकायला कधीच फार लवकर नसतं.
या गोष्टीत
- पात्रे
- बुरा (भाई बुढा), गुरू नानक, भाई मर्दाना
- मूळ ग्रंथ
- जनमसाखी
- वाचनाचा वेळ
- 3 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 236 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 34 · ७ पैकी दिवस 5
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 34: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- गुरू नानकांसाठी दूध आणणारा मुलगा
- मंत्र
- विष्णुसहस्रनाम
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
बुराची रोजची दुधाची वाटी दाखवते की संयमानं पुन्हा पुन्हा केलेली छोटी काळजीची कामं खोल नात्यांमध्ये वाढतात. तुम्ही रोज तुमच्या शरीराची आणि बाळाची घेत असलेली शांत काळजीही अगदी तशीच महत्त्वाची आहे.
हे दूध गोड आहे, कारण ते प्रेमानं दिलं आहे
बुरा हा धुळीनं माखलेल्या पायांचा, हातात गुराख्याची काठी असलेला एक सडपातळ, विचारी मुलगा होता. तो पंजाबमधल्या कथू नंगल गावात राहायचा, जिथे विशाल निळ्या आकाशाखाली हिरवीगार कुरणं पसरलेली होती. रोज तो आपल्या घरच्या गायी-म्हशी शेतात चरायला न्यायचा. एका सकाळी तो झाडाखाली बसून जनावरांवर लक्ष ठेवत असताना, प्रवाशांचा एक गट रस्त्यानं चालत आला.
सगळ्यात पुढे चालत होते गुरू नानक, लांब पांढऱ्या दाढीचे आणि प्रेमळ, हसऱ्या डोळ्यांचे एक सौम्य गुरू. त्यांच्या शेजारी त्यांचे मित्र मर्दाना चालत होते, ज्यांच्याकडे रबाब होता, देवाची गाणी वाजवण्याचं एक तंतुवाद्य. विश्रांतीसाठी ते प्रवासी कुरणाजवळच्या एका मोठ्या झाडाखाली बसले. लवकरच मर्दाना वाजवू लागले, आणि गुरू नानकांनी देवाच्या प्रेमाबद्दल एक हळुवार गाणं गायलं.
बुरा थोड्या अंतरावरून ऐकत होता, आणि त्या संगीतानं त्याचं मन शांतीनं भरून गेलं. त्याला गुरूंना काहीतरी द्यावंसं वाटलं, पण त्याच्याकडे पैसे नव्हते आणि मिठाईही नव्हती. मग त्यानं आपल्या म्हशींकडे पाहिलं आणि त्याला एक कल्पना सुचली. त्यानं एका म्हशीचं दूध एका स्वच्छ पितळी वाटीत काढलं, आणि ते दूध उबदार आणि फेसाळ होतं. दोन्ही हातांनी वाटी जपून धरत तो हळूहळू झाडाकडे चालत गेला.
"गुरूजी, कृपा करून हे प्या," खाली वाकून नमस्कार करत तो लाजत म्हणाला. गुरू नानकांनी मुलाकडे पाहिलं आणि प्रेमानं हसले. त्यांनी वाटी घेतली आणि ते ताजं दूध प्यायले. "हे दूध गोड आहे, कारण ते प्रेमानं दिलं आहे," ते म्हणाले. बुराचा चेहरा आनंदानं उजळला, आणि तो गुरूंच्या पायाशी बसला.
दुसऱ्या दिवशी बुरा आणखी एक वाटी दूध घेऊन परत आला, आणि त्याच्या पुढच्या दिवशीही. रोज सकाळी तो रस्त्याकडेला गुरूंची संयमानं वाट पाहायचा, आणि रोज सकाळी आपली भेट द्यायचा. त्यानं त्या बदल्यात काहीच मागितलं नाही. तो फक्त बसून गाणी ऐकायचा, शांत आणि आनंदी, जणू आपल्या स्वतःच्या आजोबांजवळ बसला आहे.
एका सकाळी गाणी संपल्यावर बुरानं हात जोडले. "गुरूजी," तो म्हणाला, "मनातल्या भीतीतून मुक्त कसं व्हायचं, आणि देवाला कसं जाणायचं ते मला शिकवा." गुरू नानकांनी आश्चर्यानं भुवया उंचावल्या. "तू तर अजून लहान आहेस," ते प्रेमानं म्हणाले. "एवढ्या मोठ्या गोष्टींचा विचार तू का करतोस? तू तर शेतात खेळायला हवंस."
बुरानं क्षणभर विचार केला, मग उत्तर दिलं. "माझी आई चूल पेटवते, तेव्हा ती आधी लहान काटक्या घालते, आणि त्या लगेच पेट घेतात. मोठी लाकडं नंतर जळतात. म्हणून मला वाटतं, लहानांनीही लवकर शिकायला हवं. मी लहान आहे, आत्ताच मला देवाला जाणायचं आहे." गुरू नानकांनी अतिशय मायेनं त्याच्याकडे पाहिलं आणि ते हळूच हसले.
"तू वयानं लहान आहेस," गुरू म्हणाले, "पण तुझे शब्द एखाद्या म्हाताऱ्या माणसासारखे शहाणे आहेत. आजपासून तू बुरा नाहीस, तर बुढा आहेस, म्हणजे ज्ञानी वृद्ध." मग त्यांनी मुलाच्या डोक्यावर हात ठेवून त्याला आशीर्वाद दिला. त्या दिवसापासून त्या मुलाला भाई बुढा म्हणू लागले, म्हणजे बुढा बंधू, आणि गावातल्या सगळ्यांना त्याचं नवं नाव कळलं.
भाई बुढा मोठा झाला आणि आयुष्यभर शीख गुरूंच्या जवळ राहिला. त्यानं सामुदायिक स्वयंपाकघराची देखरेख केली, शेतात काम केलं आणि घोड्यांची आणि गायींची प्रेमानं काळजी घेतली. तो खूप वृद्ध होईपर्यंत जगला, आणि पुढच्या पाच गुरूंच्या कपाळावर आशीर्वादाचा टिळा लावण्याचा मान त्याला मिळाला. त्याच्या संयमासाठी आणि सौम्य, प्रेमळ मनासाठी सगळीकडे लोक त्याचा आदर करायचे.
म्हातारा झाल्यावर, स्वतःची लांब पांढरी दाढी झाल्यावरही, भाई बुढाला कुरणातली ती पहिली सकाळ आठवायची. हातातली ती उबदार वाटी आणि गुरूंचं प्रेमळ हसू त्याला आठवायचं. रोज संयमानं आणि प्रेमानं दिलेल्या दुधाच्या एका छोट्या भेटीनं आयुष्यभर टिकलेलं एक नातं सुरू केलं होतं.
बाळा, तू देत असलेलं आणि तुला मिळणारं प्रेम भाई बुढाच्या उबदार दुधाच्या वाटीसारखं साधं आणि गोड असो, आणि ते आयुष्यभर तुझं पोषण करो.
शीख मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जनमसाखी · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
शीख जनमसाखी कथा अमृतसरजवळच्या कथू नंगल गावच्या बुरा नावाच्या एका गुराखी मुलाबद्दल सांगतात, जो गुरू नानकांसाठी दूध आणायचा आणि लहानपणीच देवाबद्दल शिकायची इच्छा धरायचा. लहान काटक्या आधी पेट घेतात, या त्याच्या उत्तरानं प्रभावित होऊन गुरूंनी त्याला बुढा, म्हणजे ज्ञानी वृद्ध, म्हटलं. बाबा बुढांनी पुढे अनेक पिढ्या गुरूंची सेवा केली, आणि गुरुद्वारा बीड बाबा बुढा साहिब येथे त्यांचा सन्मान होतो. ही साखी वेगळी ठरते कारण इथे शहाणपण एका मुलाच्या स्वयंपाकघरातल्या साध्या निरीक्षणातून येतं, रोजच्या उबदार दुधाच्या वाटीसोबत. गर्भारपणासाठी ही एक आठवण आहे की शिकणं आणि प्रेम खूप लवकर सुरू होऊ शकतं, काळजीच्या छोट्या, स्थिर कृतींनी पोसलेलं.
बाळासोबत विचार करा
तुमच्या बाळाबरोबर रोज वाटून घेता येईल अशी कोणती छोटी, प्रेमळ सवय असू शकते?
संकल्प: आज मी करत असलेली काळजीची प्रत्येक छोटी कृती माझ्या बाळाचं प्रेमानं पोषण करते.
पात्रे
- बुरा (भाई बुढा)
- — प्रेमानं देणारा आणि लहानपणीच शिकू इच्छिणारा एक विचारी गुराखी मुलगा.
- गुरू नानक
- — मुलाच्या मनातलं शहाणपण ओळखणारे एक सौम्य गुरू.
- भाई मर्दाना
- — रबाब वाजवणारे गुरू नानकांचे मित्र.
बोध
प्रेमानं दिलेली भेट सगळ्यात गोड असते, आणि शिकायला कधीच फार लवकर नसतं.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या लाडक्या, तू नेहमी प्रेमानं द्यावंस आणि जिज्ञासू, शिकणारं मन जपावंस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
लहान काटक्या आधी पेट घेतात, असं बुरा का म्हणाला?
स्रोत: शीख परंपरा (भाई बुढांबद्दलच्या जनमसाखी कथा, कथू नंगल)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी विष्णुसहस्रनाम जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 34व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- गुरु नानक आणि सज्जनची धर्मशाळा · दिवस 265
अशीच गोष्ट
शीख परंपरा सांगते की गुरु नानकांच्या शबदाने सज्जन ठगाचं मन बदललं, आणि तो शबद आजही गुरु ग्रंथ साहिबमध्ये आहे. ती पालकांना कठोरपणाऐवजी सौम्यपणे मार्गदर्शन करण्याचा विचार करायला आमंत्रण देते. आईच्या मनःशांतीवरील अभ्यास सुचवतात की शांत, प्रेमळ संवादामुळे घरातला ताण कमी होतो.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
गुरू नानकांसाठी दूध आणणारा मुलगा ही गोष्ट काय शिकवते?
बुराची रोजची दुधाची वाटी दाखवते की संयमानं पुन्हा पुन्हा केलेली छोटी काळजीची कामं खोल नात्यांमध्ये वाढतात. तुम्ही रोज तुमच्या शरीराची आणि बाळाची घेत असलेली शांत काळजीही अगदी तशीच महत्त्वाची आहे.
गुरू नानकांसाठी दूध आणणारा मुलगा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 34 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.