Panchatantra · દિવસ 203 · અઠવાડિયું 29
લોખંડ ખાઈ ગયેલા ઉંદરો
જીર્ણધન લાંબી યાત્રા પહેલાં પોતાનું લોખંડનું ત્રાજવું મિત્ર પાસે મૂકે છે. પાછો આવે છે ત્યારે મિત્ર કહે છે કે ઉંદરો તે ખાઈ ગયા.
વાર્તાની શીખ: ગુસ્સા કરતાં શાંત, સમજદાર વિચાર વસ્તુઓને વધુ સારી રીતે સરખી કરે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- જીર્ણધન, લોભી મિત્ર, મિત્રનો દીકરો
- સ્રોત ગ્રંથ
- પંચતંત્ર
- વાંચન સમય
- 5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 203 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 29 · 7 માંથી દિવસ 7
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 3
- આ અઠવાડિયે બાળક
- સ્નાયુઓ અને ફેફસાં પરિપક્વ થતાં રહે છે. બાળકની લાતો મજબૂત અને સધાયેલી લાગે છે. અઠવાડિયું 29: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- લોખંડ ખાઈ ગયેલા ઉંદરો
- મંત્ર
- ગાયત્રી મંત્ર
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
પંચતંત્રની પરંપરા કહે છે કે શાંત અને સમજદાર જવાબ ઝઘડા વગર સત્ય બહાર લાવી શકે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે અકળામણનો જવાબ સ્થિર મનથી આપવાથી માતાને પોતાની શાંતિ અને સંબંધો સાચવવામાં મદદ મળી શકે છે.
જે નગરમાં ઉંદરો આખું લોખંડનું ત્રાજવું ખાઈ શકે, ત્યાં બાજ છોકરાને ઉપાડી જાય એ માનવું કેમ આટલું અઘરું છે?
ધૂળવાળા ગોદામમાં સૂરજનું એક કિરણ જમીનના એક ખાલી ચોરસ ભાગ પર પડ્યું. ત્યાં જ હંમેશાં મોટું લોખંડનું ત્રાજવું રહેતું. આ વાર્તા પંચતંત્રની છે.
ગોદામ જીર્ણધન નામના વેપારીનું હતું. પેઢીઓથી તેના કુટુંબનું લોખંડનું ત્રાજવું ભરચક બજારમાં અનાજ અને મસાલા તોલતું આવ્યું હતું. તે ખૂબ મોટું અને ભારે હતું, તેના પરદાદાએ નક્કર લોખંડમાંથી બનાવેલું. હવે જીર્ણધનનો ધંધો મંદો પડી ગયો હતો, અને તેની પાસે બચેલી છેલ્લી કીમતી વસ્તુ એ જ હતી.
તેણે નસીબ ફરી બનાવવા દૂરના શહેરમાં જવાનું નક્કી કર્યું. પણ ત્રાજવાનું શું? તે સાથે લઈ જવા માટે ખૂબ જ ભારે હતું.
તે પોતાના બાળપણના મિત્ર પાસે ગયો, જે હવે માલથી ભરેલાં ગોદામોવાળો શ્રીમંત વેપારી હતો.
"જરૂર, મારા મિત્ર," ત્રાજવું તેના ભંડારમાં લઈ જવાતું હતું ત્યારે વેપારીએ મોટું સ્મિત કરીને કહ્યું. "તે મારી પોતાની વસ્તુ જેટલું જ સલામત રહેશે. જા, અને નસીબ તારી સાથે રહે."
જીર્ણધન હળવા મને નીકળ્યો. તે એક વરસથી વધુ ફર્યો. મહેનત અને પ્રામાણિક વેપારથી તેણે ધીમે ધીમે ઘરે પાછા આવીને ફરી શરૂઆત કરી શકાય તેટલું કમાઈ લીધું.
પાછો આવ્યો તે દિવસે તે સીધો મિત્રના ઘરે ગયો. વેપારીએ તેને મોટું આલિંગન આપીને આવકાર્યો, પણ જીર્ણધને તેની આંખોમાં થોડી બેચેની જોઈ.
"મારી યાત્રા સારી રહી," જીર્ણધને કહ્યું. "હું મારું ત્રાજવું ઘરે લઈ જવા આવ્યો છું. તેને સાચવવા બદલ ખૂબ આભાર."
વેપારીનો ચહેરો ઊતરી ગયો. તેણે હાથ મસળ્યા અને નિસાસો નાખ્યો.
"મારા વહાલા મિત્ર, મારી પાસે ખૂબ ખરાબ સમાચાર છે. મારા ભંડારમાં ઉંદરોનો ભયંકર ત્રાસ છે. તેઓ તારું આખું લોખંડનું ત્રાજવું ખાઈ ગયા. કંઈ જ બાકી નથી રહ્યું."
જીર્ણધન તેની સામે જોઈ રહ્યો. લોખંડ? ઉંદરો ખાઈ ગયા? તેની છાતીમાં ગુસ્સો ઊકળી ઊઠ્યો. પણ તેણે તેને દબાવી દીધો. તે મિત્રના દુઃખી ચહેરા પાછળનો લોભ જોઈ શકતો હતો. બૂમો પાડવાથી કંઈ નહીં વળે. તેને બીજો રસ્તો જોઈતો હતો.
એટલે તેણે ધીમેથી માથું હલાવ્યું અને ચહેરો શાંત રાખ્યો. "અરે, ઉંદરો," તેણે કહ્યું. "આ વરસે તેઓ બહુ હેરાન કરે છે. ચિંતા ન કર. એમાં તારો વાંક નથી."
વેપારી નવાઈ પામ્યો, પછી હળવો થયો. તેણે ઝઘડાની ધારણા રાખી હતી.
"ઘરે જતાં પહેલાં," જીર્ણધને કહ્યું, "મને તારા દીકરાને નદીએ નહાવા અને પ્રાર્થના કરવા લઈ જવા દે, જેમ આપણે નાના હતા ત્યારે કરતા."
વાત પતી ગઈ તેની ખુશીમાં વેપારી તરત માની ગયો. "હા, હા! બેટા, કાકા સાથે જા."
જીર્ણધને છોકરાનો હાથ પકડ્યો. તેઓ મંદિરે ગયા અને પછી નદી તરફ ચાલ્યા. રસ્તામાં, ખડકો વચ્ચે, એક નાની ઠંડી ગુફા હતી.
"ચાલ, એક રમત રમીએ," જીર્ણધને પ્રેમથી કહ્યું. "હું તને લેવા ન આવું ત્યાં સુધી તું આ ગુપ્ત ગુફામાં સંતાઈ રહે. રાહ જોતાં ખાવા માટે આ મીઠાઈ લે."
સાહસથી ખુશ થયેલો છોકરો મીઠાઈ લઈને આનંદથી અંદર બેસી ગયો. જીર્ણધન ખૂબ ઉદાસ ચહેરો કરીને મિત્રના ઘરે પાછો ગયો.
"કંઈક ભયંકર થઈ ગયું!" તેણે બૂમ પાડી.
વેપારી દોડતો બહાર આવ્યો. "મારો દીકરો ક્યાં છે?"
જીર્ણધને માથું નમાવ્યું. "અમે નદી કિનારે ઊભા હતા ત્યારે આકાશમાંથી એક મોટું બાજ નીચે આવ્યું, તેને પંજામાં પકડ્યો અને ઉડાડી ગયું!"
વેપારી પહેલાં ફિક્કો પડ્યો, પછી લાલ થઈ ગયો. "બકવાસ!" તેણે બૂમ પાડી. "બાજ આવડા મોટા છોકરાને કેવી રીતે ઉપાડી જાય? મને સાચું કહે!"
જીર્ણધને માથું ઊંચું કર્યું. તેની આંખો સ્વચ્છ અને સ્થિર હતી.
"મારા મિત્ર," તેણે શાંતિથી કહ્યું, "જે નગરમાં ઉંદરો આખું લોખંડનું ત્રાજવું ખાઈ શકે, ત્યાં બાજ છોકરાને ઉપાડી જાય એ માનવું કેમ આટલું અઘરું છે?"
એ શબ્દો હવામાં લટકી રહ્યા. વેપારીનો ગુસ્સો ઓગળી ગયો, અને તેની જગ્યાએ શરમ આવી. તે મિત્રની આંખોમાં જોઈ શક્યો નહીં. તેને પોતાનું જૂઠ કેટલું મૂર્ખામીભર્યું હતું તે દેખાયું.
"મેં તે સંતાડ્યું હતું," તેણે માથું નીચું કરીને ધીમા અવાજે કહ્યું. "ત્રાજવું મારા ઘરમાં છે. હું લોભી બની ગયો હતો. મને માફ કર."
"તારો દીકરો સલામત છે," જીર્ણધને નરમાશથી કહ્યું. "તે નદી કિનારે ગુફામાં મીઠાઈ ખાય છે. મારું ત્રાજવું લઈ આવ, અને આપણે સાથે જઈને તેને લઈ આવીએ."
થોડી વારમાં ભારે લોખંડનું ત્રાજવું બહાર લવાયું, તેની કાળી ધાતુ બપોરના તડકામાં ચમકતી હતી. ગાડામાં ચડાવવામાં મદદ કરતી વખતે વેપારીના હાથ ધ્રૂજતા હતા. પછી બંને નદીએ ગયા અને જોયું તો છોકરો ગુફામાં બેઠો હતો, મીઠાઈથી ચીકણો અને પોતાની જાત પર ખૂબ ખુશ.
તે સાંજે બંને જૂના મિત્રો આંગણામાં મોટા ત્રાજવાની બંને બાજુ બેઠા. જીર્ણધને ઠંડા લોખંડ પર હાથ મૂક્યો.
"સત્ય જ એક એવું વજન છે જે મિત્રતાને સમતોલ રાખે છે," તેણે કહ્યું.
વેપારીએ માથું હલાવ્યું, શરમાયેલો પણ આભારી. તેણે લગભગ એક મિત્ર ગુમાવી દીધો હતો, અને મિત્રે તેને પાછા આવવાનો રસ્તો આપ્યો હતો.
આખો ઝઘડો ચૂકી ગયેલો છોકરો ત્રાજવાના મોટા લોખંડના પલ્લામાં ચડીને પગ ઝુલાવતો બેઠો અને પોતાને તોલવાનું કહેવા લાગ્યો, જ્યારે તમરાંએ સાંજનું ગીત શરૂ કર્યું.
નાનકડા, આપણા ઘરમાં સત્યનું વજન હંમેશાં સૌથી વધુ રહેશે.
પંચતંત્ર માંથી વધુ
4 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પંચતંત્ર, ખંડ 1 · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
પંચતંત્રના પહેલા પુસ્તક, મિત્રભેદમાંથી, વેપારી જીર્ણધન અને તેના લોખંડના ત્રાજવાની આ વાર્તા આવે છે, જે વિશે મિત્ર કહે છે કે ઉંદરો ખાઈ ગયા. આ વાર્તા આખા ભારતમાં તેના જવાબ માટે જાણીતી છે: જે નગરમાં ઉંદરો લોખંડ ખાય ત્યાં બાજ છોકરો ઉપાડી જાય તો શું નવાઈ, અને આ વાક્ય ઘણી વાર કોઈ વાહિયાત બહાનાના જવાબમાં બોલાય છે. આ રજૂઆતમાં બધું નરમ રખાયું છે: મિત્રનો દીકરો ઠંડી ગુફામાં મીઠાઈ સાથે આનંદથી રાહ જુએ છે, જૂઠ ગુસ્સાથી નહીં પણ હોશિયારીથી ખૂલે છે, અને અંતે બંને મિત્રો પાછા મળેલા ત્રાજવા પાસે સાથે બેસે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે આ હળવી, ચતુર વાર્તા શાંત વિચાર અને પ્રામાણિક મિત્રતાનો ઉત્સવ છે.
બાળક સાથે વિચારો
આજે હું અકળાયા વગર, ધીરજથી કોઈ મુશ્કેલીનો સામનો કેવી રીતે કરી શકું?
સંકલ્પ: મારું મન શાંત છે, મારું હૃદય ધીરજવાળું છે, અને હું સમજદાર ઉકેલ શોધી લઉં છું.
આશીર્વાદ: તને હંમેશાં સત્ય જોવાની સમજ અને તેને વળગી રહેવાની ધીરજ મળે.
પાત્રો
- જીર્ણધન
- — એક શાંત વેપારી, જે જૂઠનો જવાબ હોશિયારીથી આપે છે.
- લોભી મિત્ર
- — તે ગપ્પું મારે છે અને શીખે છે કે પ્રામાણિકતા જ શ્રેષ્ઠ છે.
- મિત્રનો દીકરો
- — તે ઠંડી ગુફામાં સલામત અને ખુશ રહીને મીઠાઈ ખાય છે.
બોધ
ગુસ્સા કરતાં શાંત, સમજદાર વિચાર વસ્તુઓને વધુ સારી રીતે સરખી કરે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તું હંમેશાં શાંત રહે અને સ્પષ્ટ વિચારે. પ્રામાણિકતા તારા હૃદયને હળવું રાખશે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
શું ઉંદરો સાચે લોખંડ ખાઈ શકે? મિત્રે એવું કેમ કહ્યું?
સ્રોત: પંચતંત્ર, પહેલું પુસ્તક (મિત્રભેદ)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગાયત્રી મંત્રનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 29મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- ચાણક્ય અને રાજા બનીને રમતો છોકરો
એ જ મૂલ્ય
સાચું નેતૃત્વ સાંભળવાથી, ન્યાયથી અને વહેંચવાથી શરૂ થાય છે, બાળકની રમતમાં પણ. આ વાર્તા એ ગુરુને પણ માન આપે છે જે બાળકમાં ભલાઈ જુએ છે અને તેને ખીલવામાં મદદ કરે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
લોખંડ ખાઈ ગયેલા ઉંદરો વાર્તા શું શીખવે છે?
પંચતંત્રની પરંપરા કહે છે કે શાંત અને સમજદાર જવાબ ઝઘડા વગર સત્ય બહાર લાવી શકે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે અકળામણનો જવાબ સ્થિર મનથી આપવાથી માતાને પોતાની શાંતિ અને સંબંધો સાચવવામાં મદદ મળી શકે છે.
લોખંડ ખાઈ ગયેલા ઉંદરો ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 29 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.