Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Krishna Leela · દિવસ 220 · અઠવાડિયું 32

કૃષ્ણ નંદબાબાને નદીમાંથી ઘરે લાવે છે

એકાદશીના ઉપવાસ પછી નંદબાબા બહુ વહેલા યમુનામાં નાહવા જાય છે. વરુણનો એક સેવક તેમને હળવેથી નદી નીચેના મોતીના મહેલમાં લઈ જાય છે.

વાર્તાની શીખ: પરિવાર હંમેશાં એકબીજા સુધી પાછો પહોંચી જાય છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
કૃષ્ણ, નંદબાબા, વરુણ, યશોદા
સ્રોત ગ્રંથ
ભાગવત પુરાણ
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 220 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 32 · 7 માંથી દિવસ 3
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 3
આ અઠવાડિયે બાળક
બાળક શ્વાસ લેવાનો અભ્યાસ કરે છે. હાથ-પગના નખ પૂરા બની ગયા છે. અઠવાડિયું 32: બાળકનો વિકાસ

ભાગવત પુરાણ કહે છે કે કૃષ્ણ નંદબાબાને વરુણના લોકમાંથી પાછા લાવ્યા, અને પરંપરા તેને માતા-પિતા સુધી પહોંચતા બાળકના પ્રેમની કથા માને છે. તે માતા-પિતાને બંને તરફ વહેતા બંધનનું હૂંફાળું ચિત્ર આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે જોડાણ અને ભરોસાની લાગણી શરીરને શાંત થવામાં મદદ કરે છે.

દુનિયા માટે એ કોણ છે, એ હું નથી જાણતો. પણ જ્યારે હું ખોવાઈ ગયો, ત્યારે એ મને શોધવા આવ્યો.

વૃંદાવનના ગોવાળોના મુખી અને કૃષ્ણના પિતા નંદબાબાએ આખો દિવસ એકાદશીનો ઉપવાસ કર્યો હતો. તેમણે કશું ખાધું નહોતું અને શાંતિથી પ્રાર્થના કરી હતી. જૂના રિવાજ પ્રમાણે, બીજી સવારે ઉપવાસ છોડતાં પહેલાં તેઓ યમુનામાં સ્નાન કરવાના હતા.

એ રાત્રે નંદબાબા જાગ્યા ત્યારે આકાશ હજી અંધારું હતું. તારા ચમકતા હતા. ગામ સૂતું હતું. તેમને લાગ્યું કે સવાર થઈ ગઈ છે, એટલે તેઓ પોતાનું વસ્ત્ર લઈને એકલા નદીએ ગયા.

પણ હજી સવાર નહોતી થઈ. હજી મધરાત હતી, એ પહોર જે પાણીનાં પ્રાણીઓનો હોય છે.

નંદબાબા ઠંડી યમુનામાં ઊતર્યા અને ધીમે ધીમે પ્રાર્થના બોલતાં સ્નાન કરવા લાગ્યા. તારાઓ નીચે નદી ચાંદી જેવી ચમકતી હતી. નાનાં મોજાં તેમના ઘૂંટણને અડતાં હતાં.

નદીની ખૂબ નીચે મોતી અને પરવાળાનો એક ઝગમગતો મહેલ હતો. તે બધાં પાણીના સ્વામી વરુણનો હતો. વરુણનો એક સેવક, એક વ્યસ્ત અને ગંભીર દૂત, ત્યાંથી સરકતો જતો હતો. તેણે એક માણસને એવા સમયે નાહતો જોયો જ્યારે કોઈએ નાહવું ન જોઈએ.

"આ બરાબર નથી," દૂતે કહ્યું. "મારા સ્વામી વરુણે જ નક્કી કરવું પડશે કે શું કરવું." જેમ પ્રવાહ પાંદડાને ઊંચકે, તેમ ખૂબ હળવેથી તે નંદબાબાને પાણીમાંથી નીચે વરુણના મહેલમાં લઈ ગયો.

સવારે ગામ જાગ્યું. યશોદાએ પોતાના પતિને શોધ્યા પણ તેઓ ન મળ્યા. "બાબા આટલા વહેલા ક્યાં ગયા હશે?" તેમણે હસતાં હસતાં વિચાર્યું.

"કદાચ નદીએ નાહવા ગયા હશે," ગોવાળોએ કહ્યું. "તેઓ એકાદશી કેટલી શ્રદ્ધાથી પાળે છે."

સૌ સાથે મળીને કિનારે ગયા. યશોદાએ નાનકડી પ્રાર્થનામાં હાથ જોડ્યા, અને ગોવાળોએ પાણી પર નંદબાબાના નામની બૂમો પાડી.

પછી કૃષ્ણ નદી તરફ ચાલતા આવ્યા. તેઓ હજી નાના છોકરા હતા, વાળમાં મોરપીંછ અને કમરબંધમાં વાંસળી ખોસેલી. તેમણે રાહ જોતા ચહેરાઓ તરફ જોયું. નદીના રસ્તા તરફ જોયું. પછી પાણી તરફ એવી રીતે જોયું, જાણે તળિયા સુધી જોઈ શકતા હોય.

"ચિંતા ન કર, મા," યશોદાનો હાથ અડકીને તેમણે કહ્યું. "મને ખબર છે બાબા ક્યાં છે. હું તેમને ઘરે લઈ આવીશ."

કોઈ કશું બોલે તે પહેલાં તેઓ યમુનામાં ઊતર્યા અને ડૂબકી મારી. એક પણ લહેર વગર પાણી તેમની ઉપર બંધ થઈ ગયું.

નદીની નીચે બધું વાદળી અને લીલું હતું અને કોમળ પ્રકાશથી ભરેલું હતું. દરેક રંગની માછલીઓ બાજુએ ખસીને માથું નમાવતી. કમળનાં મૂળ પડદાની જેમ ઝૂલતાં. તળિયે છીપના દરવાજાવાળો વરુણનો મહેલ હતો.

અંદર, એક મોટા ખંડમાં, નંદબાબા ગાદી પર બેઠા હતા, ખૂબ મૂંઝાયેલા, અને વિવેકી સેવકો તેમને મીઠાઈ ધરતા અને વિચારતા કે તેમનું શું કરવું.

વરુણે જોયું કે તેમના મહેલમાં કોણ આવ્યું છે, ત્યારે તેઓ તરત પોતાના સિંહાસન પરથી ઊભા થયા. તેઓ જાણતા હતા કે આ છોકરો ખરેખર કોણ છે. તેઓ આગળ આવ્યા, નીચા નમ્યા, અને પોતાનો મોતીનો મુગટ કૃષ્ણના ચરણોમાં મૂક્યો.

"પ્રભુ," વરુણે કહ્યું, "આજે મારું ઘર ધન્ય થયું, કારણ કે આપ તેમાં પધાર્યા છો. કૃપા કરી મારા સેવકને માફ કરો. તેને ખબર નહોતી કે આ સજ્જન આપના પિતા છે. તેણે તો ફક્ત ખોટા સમયે કોઈને નાહતા જોયા."

કૃષ્ણ પ્રેમથી હસ્યા. "માફ કરવા જેવું કંઈ નથી. તમારો સેવક તો ફક્ત પોતાનું કામ કરતો હતો. દયા પ્રામાણિક ભૂલોને માફ કરી દે છે. પણ મારી મા કિનારે રાહ જુએ છે, અને તે ચિંતામાં છે. શું હું મારા પિતાને ઘરે લઈ જઈ શકું?"

"જરૂર, પ્રભુ," વરુણે કહ્યું. તેમણે નંદબાબાને મોતી અને પરવાળાની ભેટો આપી અને બંનેને નમન કર્યું.

નંદબાબાએ પહોળી આંખે પોતાના નાના દીકરા તરફ જોયું. તેમણે હમણાં જ પાણીના સ્વામીને પોતાના નાનકડા છોકરાને નમતા જોયા હતા. તેમને કંઈ સમજાયું નહીં. પણ તેમણે કૃષ્ણનો હાથ પકડ્યો, અને બંને સાથે મળીને ઝગમગતા પાણીમાંથી, માછલીઓ અને કમળનાં મૂળ પાસેથી, પ્રકાશ તરફ ઉપર ચાલ્યા.

કિનારે, બંને નદીમાંથી બહાર આવ્યા ત્યારે યશોદાએ આનંદની ચીસ પાડી. તેઓ છીછરા પાણીમાં દોડ્યાં અને બંનેને બાથ ભરી લીધી, એકસાથે હસતાં અને રડતાં. ગોવાળોએ હર્ષનાદ કર્યો. ગાયો ભાંભરી.

એ સાંજે નંદબાબા પોતાના મિત્રો સાથે બેઠા અને બધી વાત કરી: મોતીનો મહેલ, સ્વામી વરુણ, અને કેવી રીતે એ સ્વામી કૃષ્ણને નમ્યા.

"આપણો કાન્હો ખરેખર કોણ છે?" ગોવાળો અચરજથી એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા.

પણ કૃષ્ણ તો ક્યારના યશોદાના ખોળામાં વીંટળાઈ ગયા હતા, ઊંઘરેટા અને હૂંફાળા, દીવાના પ્રકાશમાં તેમના ભીના વાંકડિયા વાળ સુકાતા હતા. તેઓ મહેલો વિશે જરાય વિચારતા હોય એવું લાગતું નહોતું.

નંદબાબા ઘણી વાર સુધી તેમને જોતા રહ્યા. પછી હસીને ધીમેથી બોલ્યા, "દુનિયા માટે એ કોણ છે, એ હું નથી જાણતો. પણ જ્યારે હું ખોવાઈ ગયો, ત્યારે એ મને શોધવા આવ્યો. પ્રેમ આપણે ખોવાઈ જઈએ ત્યારે આપણને શોધતો આવે છે. હું આખી જિંદગી તેના પર ભરોસો રાખીશ. શાંત ભરોસો ચિંતા કરતાં વધુ મજબૂત છે."

દીવો ટમટમ્યો, અને કૃષ્ણનો નાનો હાથ પિતાની આંગળીની આસપાસ વીંટળાયેલો જ રહ્યો.

મારા નાનકડા, તું જ્યાં પણ હોય, અમે હંમેશાં તને શોધવા આવીશું.

આગળની વાર્તા વાંચો →કૃષ્ણ કાલિય પર નાચે છે

કૃષ્ણ લીલા માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

ભાગવત પુરાણના દસમા સ્કંધમાં, નંદબાબા એકાદશીના ઉપવાસ પછી યમુનામાં નાહવા જાય છે, રાતને સવાર સમજી બેસે છે, અને તેમને પાણીના સ્વામી વરુણના મહેલમાં લઈ જવાય છે. આ ઓછી જાણીતી કૃષ્ણ લીલા છે, માખણ અને ગોવર્ધનની વાર્તાઓ પાછળ ઢંકાયેલી, એટલે ઘણા વાચકો માટે તે નવી શોધ છે. તેની મીઠાશ ઊલટા ક્રમમાં છે: નાનો દીકરો પિતાને ઘરે લાવવા જાય છે, અને સમુદ્રના સ્વામી છોકરાના ચરણોમાં મોતીનો મુગટ મૂકે છે. નંદબાબાના અંતિમ શબ્દો, 'જ્યારે હું ખોવાઈ ગયો, ત્યારે એ મને શોધવા આવ્યો', વાર્તાને તેનું હૃદય આપે છે. ગર્ભાવસ્થામાં, આ વચન છે કે પરિવાર હંમેશાં શોધતો આવે છે.

આ વાર્તામાં નંદ જે એકાદશીનું વ્રત રાખે છે, તે ઘણા વૈષ્ણવ પરિવારોમાં મહિનામાં બે વાર રખાય છે, અને બીજી સવારે દ્વાદશીનું સ્નાન અને ભોજન તેનો પ્રિય ભાગ છે. જળના સ્વામી વરુણ વેદોના સૌથી પ્રાચીન દેવતાઓમાંના છે, અને દરિયાકાંઠાના સમુદાયો આજે પણ સમુદ્રનું સન્માન કરે છે — જેમ કે મહારાષ્ટ્રની નારળી પૂર્ણિમાએ, જ્યારે ચોમાસાના અંતે મોજાંને નાળિયેર અર્પાય છે. વ્રજમાં નંદગામનું નંદ ભવન અને યમુનાના ઘાટ નંદ બાબાના જીવનની યાદ અપાવે છે. આ કથા કૃષ્ણને એવા બાળક તરીકે બતાવે છે જે પોતાના પિતાને સુરક્ષિત ઘરે લાવે છે — ભૂમિકાઓની આ અદલાબદલી માતાપિતાના મનને સ્પર્શે છે. રાહ જોતા પરિવાર માટે આ ઘરે પાછા ફરવાની હૂંફાળી વાર્તા છે.

બાળક સાથે વિચારો

તમને ક્યારે લાગ્યું કે તમને જરૂર હતી ત્યારે જ કોઈ તમને શોધતું આવ્યું?

સંકલ્પ: મને ભરોસો છે કે મારો પરિવાર અને મારું બાળક પ્રેમથી સચવાયેલાં અને સુરક્ષિત છે.

આશીર્વાદ: તમે અને તમારો પરિવાર હંમેશાં એકબીજા સુધી પાછા પહોંચો, અને દરેક ચિંતાને કોમળ દિલાસો મળે.

પાત્રો

કૃષ્ણ
— એક શાંત દીકરો જે બરાબર જાણે છે કે પિતાને ક્યાં શોધવા.
નંદબાબા
— એકાદશીનો ઉપવાસ પાળનાર શ્રદ્ધાળુ પિતા.
વરુણ
— પાણીના સ્વામી, જે કૃષ્ણનું આદરથી સ્વાગત કરે છે.
યશોદા
— નંદબાબાના પાછા આવવા માટે તેઓ પૂરા દિલથી પ્રાર્થના કરે છે.

બોધ

પરિવાર હંમેશાં એકબીજા સુધી પાછો પહોંચી જાય છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, તું જ્યાં પણ જાય, અમારો પ્રેમ તને ઘરે લાવશે. તું અમારી સાથે હંમેશાં સુરક્ષિત છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

કૃષ્ણને નંદબાબા ક્યાં મળ્યા?

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ, દસમો સ્કંધ (વરુણ પાસેથી નંદબાબાની મુક્તિ)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા હળવો ગર્ભાવસ્થા યોગ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 32મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • ગમાણમાં ગુપ્ત નામકરણ · દિવસ 206

    મળતી આવતી વાર્તા

    ભાગવત પુરાણની પરંપરા કહે છે કે ગર્ગ મુનિએ શાંત ગમાણમાં કૃષ્ણ અને બલરામનું નામકરણ કર્યું, અને નામકરણ વિધિ આજે પણ કુટુંબની પ્રિય વિધિ છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ભવિષ્યની ચિંતાને બદલે સરળ, પ્રેમભરી સંભાળ માતાને આત્મવિશ્વાસ આપી શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

કૃષ્ણ નંદબાબાને નદીમાંથી ઘરે લાવે છે વાર્તા શું શીખવે છે?

ભાગવત પુરાણ કહે છે કે કૃષ્ણ નંદબાબાને વરુણના લોકમાંથી પાછા લાવ્યા, અને પરંપરા તેને માતા-પિતા સુધી પહોંચતા બાળકના પ્રેમની કથા માને છે. તે માતા-પિતાને બંને તરફ વહેતા બંધનનું હૂંફાળું ચિત્ર આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે જોડાણ અને ભરોસાની લાગણી શરીરને શાંત થવામાં મદદ કરે છે.

કૃષ્ણ નંદબાબાને નદીમાંથી ઘરે લાવે છે ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 32 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો