Women of India · દિવસ 225 · અઠવાડિયું 33
સાવિત્રીબાઈની પાટી
સાવિત્રીબાઈ ફુલે દરરોજ સવારે પાટી અને વધારાની સાડી લઈને છોકરીઓની શાળાએ ચાલીને જાય છે. કડવા શબ્દો તેમને ડગાવી શકતા નથી, કારણ કે તેમનું હૃદય વિદ્યાર્થિનીઓમાં પરોવાયેલું છે.
વાર્તાની શીખ: બીજા કઠોર બને ત્યારે પણ ધીરજ અને દયા આપણું હૃદય ચોખ્ખું રાખે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- સાવિત્રીબાઈ ફુલે, મુક્તા, જ્યોતિરાવ ફુલે
- સ્રોત ગ્રંથ
- સાવિત્રીબાઈ ફુલેનું જીવન, પુણે (૧૯મી સદીનો ભારતીય ઇતિહાસ)
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 225 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 33 · 7 માંથી દિવસ 1
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 3
- આ અઠવાડિયે બાળક
- હાડકાં મજબૂત થાય છે, જ્યારે જન્મ માટે ખોપરી લવચીક રહે છે. બાળક તમારો અવાજ ઓળખે છે. અઠવાડિયું 33: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- સાવિત્રીબાઈની પાટી
- મંત્ર
- મહામૃત્યુંજય મંત્ર
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
ઘણી વાર ભારતનાં પહેલાં મહિલા શિક્ષિકા કહેવાતાં સાવિત્રીબાઈ ફુલેને એ માટે યાદ કરાય છે કે લોકો તેમના પર કાદવ ફેંકતા એટલે તેઓ શાળાએ વધારાની સાડી લઈ જતાં. તેમની શાંત લગન માતા-પિતાને મુશ્કેલી સામે ધીરજનું ચિત્ર આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે તણાવ સામે સ્થિર, ઉતાવળ વગરનો પ્રતિભાવ શરીર અને મન બંને માટે વધુ સારો છે.
કાદવ તો ફક્ત મારી સાડી પર છે. તે મારા હૃદય સુધી પહોંચી શકતો નથી
પુણેમાં દરેક સવાર મંદિરના ઘંટ અને લાકડાના ધુમાડાની સુગંધથી શરૂ થતી. બજાર પાસેના એક નાના ઘરમાં સાવિત્રીબાઈ નામની એક યુવાન સ્ત્રી ખૂબ કાળજીથી પોતાની કપડાની થેલી ભરતી.
થેલીમાં જતી એક પાટી, ચોકના થોડા ટુકડા, અક્ષરોની એક નાની ચોપડી, અને એક નવાઈ પમાડે તેવી વસ્તુ: એક વધારાની સાડી, સરસ ચોરસમાં વાળેલી.
એક સવારે તેમના પતિ જ્યોતિરાવ તેમને જોતા હતા. "તું હંમેશાં એ વધારાની સાડી સાથે રાખે છે," તેમણે કહ્યું. "તમને ખબર છે શા માટે," તેમણે જવાબ આપ્યો, અને હસ્યાં.
એ દિવસોમાં લગભગ કોઈ છોકરીને વાંચતાં શીખવાડાતું નહીં. ઘણા લોકો માનતા કે અક્ષરો દીકરીઓ માટે નથી. પણ સાવિત્રીબાઈ માનતાં કે દરેક બાળકની અંદર એક દીવો હોય છે, જે પ્રગટવાની રાહ જુએ છે. ૧૮૪૮માં તેમણે અને જ્યોતિરાવે ભિડે વાડામાં છોકરીઓ માટે એક નાની શાળા ખોલી હતી, અને તેઓ તેનાં શિક્ષિકા હતાં.
દરરોજ સવારે ત્યાં પહોંચવા તેઓ એ જ ગલીઓમાંથી ચાલતાં. બધા તેમને જોઈને ખુશ નહોતા. કેટલાક લોકો બારણામાં ઊભા રહીને ભવાં ચડાવતા. કેટલાક કડવા શબ્દો બોલતા. થોડાક તો કાદવ પણ ફેંકતા, અને તે તેમની સાડી પર ઊડતો.
સાવિત્રીબાઈ સામે બૂમો ન પાડતાં. તેઓ ન ઉતાવળ કરતાં, ન પાછું વળીને જોતાં. તેઓ થેલી છાતીસરસી રાખીને ધીમે, સ્થિર પગલે ચાલતાં રહેતાં. શાંતિ કોઈ પણ ગલીમાંથી ચાલી શકે છે.
"તમે તેમને જવાબ કેમ નથી આપતાં?" એક સવારે મુક્તા નામની નાની છોકરીએ પૂછ્યું. મુક્તા તેમની એક વિદ્યાર્થિની હતી, અને તેણે બારીમાંથી કાદવ ઊડતો જોયો હતો.
સાવિત્રીબાઈ તેની પાસે ઘૂંટણિયે બેઠાં. "કારણ કે કાદવ તો ફક્ત મારી સાડી પર છે. તે મારા હૃદય સુધી પહોંચી શકતો નથી," તેમણે કહ્યું. "અને મારું હૃદય કંઈક વધુ મહત્ત્વની વાતમાં પરોવાયેલું છે."
"શેમાં પરોવાયેલું છે?"
"તારામાં," સાવિત્રીબાઈએ મુક્તાના નાક પર હળવેથી ટપલી મારતાં કહ્યું. "તારામાં, તારા અક્ષરોમાં, અને એ બધી વાર્તાઓમાં જે તું એક દિવસ વાંચીશ."
શાળાએ પહોંચીને તેઓ એક પડદા પાછળ ગયાં અને થેલીમાંથી ચોખ્ખી સાડી પહેરી લીધી. પછી તાજાં અને શાંત થઈને બહાર આવ્યાં, જાણે રસ્તો ફક્ત એક મીઠી લહેરખી હોય.
શાળાનો ઓરડો નાનો અને સાદો હતો. જમીન પર સાદડીઓ હતી અને એક બારી હતી જેમાંથી તડકાનો એક ચોરસ ટુકડો અંદર આવતો. છોકરીઓ હારમાં બેસતી, દરેકના ખોળામાં પાટી. કેટલીક શરમાળ હતી. કેટલીક ખીખી હસતી. એક-બેએ તો પહેલાં ક્યારેય ચોક હાથમાં પકડ્યો નહોતો.
"આજે," સાવિત્રીબાઈએ કહ્યું, "આપણે આપણો પહેલો અક્ષર લખીશું. મારો હાથ જુઓ."
તેમણે પોતાની પાટી પર એક કોમળ વળાંક દોર્યો. છોકરીઓએ તેની નકલ કરી. કેટલાક વળાંક વાંકાચૂકા હતા. કેટલાક બહુ મોટા હતા. એક તો જરા સૂતેલી બિલાડી જેવો દેખાતો હતો. સાવિત્રીબાઈ એ જોઈને પ્રેમથી હસ્યાં.
"સૂતેલી બિલાડી તો સરસ શરૂઆત છે," તેમણે કહ્યું. "કાલે બિલાડી જાગશે અને અક્ષર બની જશે."
એ જ તેમની રીત હતી. તેઓ ક્યારેય વાંકી લીટી માટે ઠપકો ન આપતાં. ધીમે શીખનારને ક્યારેય ઉતાવળ ન કરાવતાં. કોઈ છોકરી થાકે, તો તેને આરામ કરવા દેતાં. કોઈ અકળાય, તો તેની પાસે બેસીને તેની નાની આંગળીઓને દિશા બતાવતાં.
"ધીરજ," તેમણે કહ્યું, "પથ્થર પરના પાણી જેવી છે. તે નરમ છે, પણ ધીમે ધીમે બધું ઘડે છે. ધીરજ ધીમે ધીમે બધું ઘડે છે."
દિવસો અઠવાડિયાં બન્યા. અઠવાડિયાં મહિના બન્યા. શાળાનો રસ્તો એનો એ જ રહ્યો. કોઈ સવારે ભવાં ચડેલા ચહેરા હતા. કોઈ સવારે કડવા શબ્દો. પણ ધીમે ધીમે કંઈક બદલાવા લાગ્યું.
એક સવારે ભવાં ચડાવતાં એક ઘરડાં માજીએ બસ માથું હલાવ્યું. બીજી સવારે એક દુકાનદારે સાવરણી નીચે મૂકીને કહ્યું, "નમસ્કાર, બહેનજી." અને એક ઉજળી સવારે, એક વાર કડવા શબ્દો બોલનારી એક મા પોતાની દીકરીનો હાથ પકડીને શાળાના બારણે આવી.
"શું તમે તેને પણ ભણાવશો?" માએ ધીમેથી પૂછ્યું.
સાવિત્રીબાઈ હંમેશાંની જેમ જ હસ્યાં. "જરૂર. સાદડી પર હંમેશાં જગ્યા હોય છે."
એ સાંજે મુક્તાએ પહેલી વાર એક આખું વાક્ય મોટેથી વાંચ્યું. તેનો અવાજ પહેલાં થોડો ધ્રૂજ્યો, પછી મજબૂત બન્યો. બીજી છોકરીઓએ તાળીઓ પાડી. સાવિત્રીબાઈની આંખો ચમકી ઊઠી.
"જોયું?" તેમણે કહ્યું. "પ્રકાશ તો હંમેશાં તારી અંદર જ હતો. આપણે બસ તેની રાહ જોવાની હતી."
એ રાત્રે ઘરે સાવિત્રીબાઈએ કાદવવાળી સાડી ધોઈ અને સુકાવા દોરી પર લટકાવી. પુણે પર ચંદ્ર ઊગ્યો, ગોળ અને શાંત. તેઓ ખોળામાં પાટી લઈને બારી પાસે બેઠાં અને ધીમે, કાળજીથી એક શબ્દ લખ્યો.
એ શબ્દ હતો "આવતીકાલ."
પછી તેમણે ચોખ્ખી સાડી ચોરસમાં વાળીને થેલીમાં મૂકી, સવારે ફરી ગલીઓમાં જવા તૈયાર.
મારા નાનકડા, તારી અંદર પણ એક દીવો છે, અને અમે ધીરજથી તેના પ્રગટવાની રાહ જોઈશું.
ભારતની નારીઓ માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: ભારતની નારીઓ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
સાવિત્રીબાઈ ફુલે અને તેમના પતિ જ્યોતિરાવે ૧૮૪૮માં પુણેમાં છોકરીઓ માટેની પહેલી શાળાઓમાંની એક ખોલી, અને તેમને વ્યાપક રીતે ભારતનાં પહેલાં મહિલા શિક્ષિકા તરીકે સન્માનવામાં આવે છે; મહારાષ્ટ્ર ૩ જાન્યુઆરીએ તેમની જન્મજયંતી ઊજવે છે. તેમના વિશે વારંવાર કહેવાતી એક વાત એ વધારાની સાડીની છે જે તેઓ સાથે રાખતાં, કારણ કે વર્ગમાં જતાં રસ્તે લોકો તેમના પર કાદવ ફેંકતા. આ પુનઃકથન એ યાદને ચોક, પાટી અને સૂતેલી બિલાડી જેવા વાંકાચૂકા પહેલા અક્ષરવાળા વર્ગખંડના દૃશ્યમાં ફેરવે છે. તેને જુદું પાડે છે તેમનું શાંત હાસ્ય: કાદવ સાડી પર રહે છે, ક્યારેય હૃદયમાં નહીં. ગર્ભાવસ્થામાં તે ધીરજની અને દરેક બાળકમાં રહેલા જ્ઞાનના દીવાની યાદ અપાવે છે.
સાવિત્રીબાઈ ફુલે કવયિત્રી પણ હતાં — 1854માં પ્રકાશિત તેમનો સંગ્રહ 'કાવ્ય ફુલે' આધુનિક મરાઠી કવિતાની શરૂઆતની રચનાઓમાં ગણાય છે. જ્યોતિરાવ સાથે તેમણે અનેક સમુદાયોનાં બાળકો માટે શાળાઓ ખોલી, અને એક એવું સંભાળ-ગૃહ પણ, જ્યાં મુશ્કેલ સંજોગોમાં ઘેરાયેલી સ્ત્રીઓ સુરક્ષિત રીતે પ્રસૂતિ કરી શકે અને તેમની સંભાળ રખાય. તેમની સાથે ભણાવનાર ફાતિમા શેખને પણ તેમની સાથે યાદ કરવામાં આવે છે. પુણેનો ભિડે વાડો, જ્યાં પહેલી કન્યા શાળા ખૂલી, સ્મારક તરીકે સન્માનિત છે, અને સાવિત્રીબાઈ ફુલે પુણે યુનિવર્સિટી તેમના નામે છે. મહારાષ્ટ્ર 3 જાન્યુઆરીએ તેમની જયંતી 'બાલિકા દિન' તરીકે ઊજવે છે. ભાવિ માતા માટે સાવિત્રીબાઈની પાટી એ શિક્ષણ અને હિંમતની કલ્પના કરવાનું આમંત્રણ છે જે બાળકને વારસામાં મળી શકે.
બાળક સાથે વિચારો
દિવસ અઘરો લાગે ત્યારે તમને શાંત અને સ્થિર રહેવામાં શું મદદ કરે છે?
સંકલ્પ: હું શાંતિ અને ધીરજ સાથે રાખું છું, અને મારો પ્રેમ દિવસે દિવસે સ્થિરતાથી વધે છે.
આશીર્વાદ: તમને અને તમારા બાળકને આગળ વધતાં રહેવાની શાંત તાકાત, અને બીજામાં જ્ઞાનનો દીવો પ્રગટાવવાનો આનંદ મળે.
પાત્રો
- સાવિત્રીબાઈ ફુલે
- — દરેક છોકરીમાં જ્ઞાનનો દીવો પ્રગટાવતાં એક ધીરજવાળાં શિક્ષિકા.
- મુક્તા
- — એક જિજ્ઞાસુ વિદ્યાર્થિની જે પૂછે છે કે તેનાં શિક્ષિકા આટલાં શાંત કેમ રહે છે.
- જ્યોતિરાવ ફુલે
- — સાવિત્રીબાઈના પતિ, જે તેમની સાથે શાળા ખોલે છે.
બોધ
બીજા કઠોર બને ત્યારે પણ ધીરજ અને દયા આપણું હૃદય ચોખ્ખું રાખે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, તારી અંદર જ્ઞાનનો એક દીવો છે. હું તેને એક એક અક્ષરે પ્રગટાવવામાં મદદ કરીશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
તને શું લાગે છે, સાવિત્રીબાઈ દરરોજ શાળાએ કેમ ચાલીને જતાં રહ્યાં?
સ્રોત: સાવિત્રીબાઈ ફુલેનું જીવન, પુણે (૧૯મી સદીનો ભારતીય ઇતિહાસ)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 33મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
સાવિત્રીબાઈની પાટી વાર્તા શું શીખવે છે?
ઘણી વાર ભારતનાં પહેલાં મહિલા શિક્ષિકા કહેવાતાં સાવિત્રીબાઈ ફુલેને એ માટે યાદ કરાય છે કે લોકો તેમના પર કાદવ ફેંકતા એટલે તેઓ શાળાએ વધારાની સાડી લઈ જતાં. તેમની શાંત લગન માતા-પિતાને મુશ્કેલી સામે ધીરજનું ચિત્ર આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે તણાવ સામે સ્થિર, ઉતાવળ વગરનો પ્રતિભાવ શરીર…
સાવિત્રીબાઈની પાટી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 33 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.