Puranas · વાર્તા સંગ્રહ
અશ્વિનીકુમારો ભુજ્યુને બચાવે છે
અશ્વિનીકુમારો પરોઢના જોડિયા વૈદ્ય છે, જે બોલાવનાર દરેક પાસે આવે છે. મહાસાગરની વચ્ચે એકલો જુવાન ભુજ્યુ તેમને યાદ કરીને બૂમ પાડે છે.
વાર્તાની શીખ: ખુલ્લા દિલથી બોલાવનાર પાસે મદદ આવે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- અશ્વિનીકુમારો, ભુજ્યુ
- સ્રોત ગ્રંથ
- પુરાણો
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પુરાણો · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
બહુ ઓછી વૈદિક કથાઓ આટલી જૂની છે. ઋગ્વેદનાં કેટલાંક સ્તોત્રો, જેમાં 1.116 અને 1.117 પણ છે, તુગ્રના દીકરા ભુજ્યુને પોતાની મેળે ચાલતાં પાંખવાળાં વહાણોમાં ત્રણ રાત અને ત્રણ દિવસ સાગર પાર લઈ જવા બદલ જોડિયા અશ્વિનીકુમારોની સ્તુતિ કરે છે. શ્લોકો ક્યારેય કહેતા નથી કે તે કેમ એકલો રહી ગયો, અને અમારું પુનઃકથન એ મૌન સાચવે છે, જેથી ધ્યાન બચાવ પર જ રહે. ઘણી બચાવ કથાઓ નાયકની લડાઈ પર ટકેલી હોય છે, પણ અહીં વૈદ્યો બસ બોલાવનો જવાબ આપે છે, કોઈ સવાલ પૂછતા નથી અને જુવાનને દરિયા અને આકાશ પરથી ઘરે લાવે છે. ગર્ભાવસ્થામાં મા માટે તેમાં ઊંડી ધરપત છે: ખુલ્લા દિલથી કરેલો સાદ સંભળાય છે.
ભુજ્યુનો બચાવ ઋગ્વેદનાં સૌથી પ્રિય ચિત્રોમાંનું એક છે: દોષ વગર આવતી મદદ, અને હળવેથી કરેલી ઘર તરફની લાંબી સફર. તે એ વિશ્વાસની વાત કરે છે કે આપણે ક્યારેય સંભાળની પહોંચથી બહાર નથી.
આ વાર્તા એક યાદ બની ગઈ કે કોઈ દરિયો એટલો વિશાળ નથી કે મદદ તેને પાર ન કરી શકે, અને કોઈ રાત એટલી લાંબી નથી કે પરોઢ ન આવે.
ભારતનાં સૌથી જૂનાં ગીતોમાં બે તેજસ્વી ભાઈઓ છે, અશ્વિનીકુમારો. તેઓ જોડિયા છે, સવારના ઝાકળનાં બે ટીપાં જેવા એકસરખા.
તેઓ ઝડપી ઘોડા અને પંખીઓથી ખેંચાતા સોનેરી રથમાં ફરે છે. તેઓ પરોઢે આવે છે, સૂરજની બરાબર પહેલાં, જ્યારે આકાશ ગુલાબી થાય અને પંખીઓ ગાવા લાગે.
અશ્વિનીકુમારો વૈદ્ય અને મદદગાર છે. ગીતો કહે છે કે જ્યારે પણ કોઈ મુશ્કેલીમાં હોય અને ખુલ્લા દિલથી તેમને બોલાવે, ત્યારે તેઓ વિચાર કરતાંય વધુ ઝડપથી તરત આવી પહોંચે છે.
આ તેમના સૌથી જાણીતા બચાવની વાર્તા છે, ભુજ્યુ નામના એક જુવાનના બચાવની.
ભુજ્યુ તુગ્ર નામના રાજાનો દીકરો હતો. એક દિવસ તે મહાસાગર પાર કરવા નીકળ્યો. પાણી દરેક દિશામાં ફેલાયેલું હતું, રાખોડી, ભૂરું અને અનંત.
પણ સફર ધાર્યા પ્રમાણે ન ગઈ. ભુજ્યુ દરિયાની વચ્ચે એકલો રહી ગયો. જે વહાણ તેને લઈ આવ્યું હતું તે જતું રહ્યું હતું, અને ક્યાંય કિનારો દેખાતો ન હતો.
જૂનું સ્તોત્ર એ જગ્યાનું બહુ સાદું વર્ણન કરે છે. એ એવો સાગર હતો જેની કોઈ શરૂઆત ન હતી, જ્યાં ઊભા રહેવા કંઈ ન હતું, પકડવા કંઈ ન હતું, ઝાલવા કંઈ ન હતું.
મોજાં ઊછળતાં અને બેસતાં. ઠંડો પવન વાતો. તેની ઉપર આકાશ અંધારું થયું, અને તારા એક પછી એક નીકળ્યા, દૂર અને શાંત.
ભુજ્યુ ડરી ગયો હતો. ટકી રહેવાથી તે થાકી ગયો હતો. ઘર કઈ દિશામાં છે તે તેને ખબર ન હતી. તેને દૂર રહેતો પોતાનો પરિવાર યાદ આવ્યો, અને પિતાના ઘરના હૂંફાળા દીવા.
પણ ભુજ્યુને પરોઢના જોડિયા ભાઈઓ યાદ આવ્યા. તેને યાદ આવ્યું કે સાચા દિલથી બોલાવનાર દરેકનું તેઓ સાંભળે છે.
તો એ વિશાળ અંધારા પાણીની વચ્ચે તેણે અવાજ ઊંચો કર્યો. "અશ્વિનીકુમારો, દયાળુ ભાઈઓ, ભૂલા પડેલા સૌના મદદગાર, મહેરબાની કરીને મારી પાસે આવો."
દૂર, આકાશમાં જ્યાં રાત સવારમાં ફેરવાય છે, ત્યાં અશ્વિનીકુમારોએ તેનો અવાજ સાંભળ્યો. તેઓએ કોનો વાંક હતો એ પૂછવા રોકાયા નહીં. તેઓએ રાહ ન જોઈ. તેઓ બસ આવી ગયા.
તેઓ એવાં વહાણ લાવ્યા જે ધરતી પરનાં કોઈ વહાણ જેવાં ન હતાં. એ વહાણ તરી પણ શકતાં અને ઊડી પણ શકતાં. તેમને મોટાં પંખીઓ જેવી પાંખો હતી, અને તેઓ ભીના થયા વગર હવામાં અને મોજાં પર ચાલતાં.
એક સ્તોત્ર કહે છે કે બચાવનાર વહાણને સો હલેસાં હતાં. બીજું કહે છે કે ભાઈઓ ચાર હોડીઓ લઈને આવ્યા. વળી બીજું કહે છે કે તેઓ ત્રણ રથ અને છ ઘોડા સાથે ઊડીને આવ્યા.
ગાયકોએ એને ગમે તે રીતે યાદ રાખ્યું હોય, એક વાત પર સૌ સહમત હતા: અશ્વિનીકુમારો આવ્યા, અને તેમણે ભુજ્યુને એકલો ન છોડ્યો.
તેમણે હળવેથી તેને ઠંડા પાણીમાંથી ઊંચક્યો. તેને વહાલથી લપેટ્યો અને પોતાના ચમકતા વહાણની વચ્ચે બેસાડ્યો, જ્યાં છેવટે તે આરામ કરી શક્યો.
પછી તેમણે ઘર તરફની લાંબી સફર શરૂ કરી. ત્રણ રાત અને ત્રણ દિવસ તેઓ ઊંડા દરિયા પરથી, હવામાંથી, વાદળો અને તારાઓની પાસેથી પસાર થયા.
રાતે ભુજ્યુ જાગતો ત્યારે જોડિયા ભાઈઓને પોતાની પાસે સ્થિર અને શાંત જોતો. સવારે જાગતો ત્યારે ચારે તરફ ગુલાબી અને સોનેરી પરોઢ હોતી.
હવે તેને ડર લાગતો ન હતો. મોજાં ઊછળી શકે અને પવન વાઈ શકે, પણ તેને કોઈએ સાચવી રાખ્યો હતો, અને તે ઘરે જઈ રહ્યો હતો.
છેવટે, ત્રીજા દિવસે, તેઓ સૂકા કિનારે પહોંચ્યા. ભુજ્યુએ નક્કર જમીન પર પગ મૂક્યો. તેના પગ નીચે રેતી ગરમ હતી, અને તેને ઓળખીતા લોકોના અવાજ સંભળાતા હતા.
તે ભાઈઓનો આભાર માનવા ફર્યો, પણ તેઓ તો ઊજળા થતા આકાશમાં ઊંચે જઈ રહ્યા હતા, બોલાવનાર બીજા કોઈની મદદ કરવા તૈયાર.
પછી પેઢીઓ સુધી, જ્યારે પણ લોકો અશ્વિનીકુમારોનાં ગીત ગાતા, ત્યારે ભુજ્યુને યાદ કરતા. "તમે જેમણે ભુજ્યુને સાગર પાર ઘરે પહોંચાડ્યો," તેઓ ગાતા, "અમને પણ પહોંચાડજો."
આ વાર્તા એક યાદ બની ગઈ કે કોઈ દરિયો એટલો વિશાળ નથી કે મદદ તેને પાર ન કરી શકે, અને કોઈ રાત એટલી લાંબી નથી કે પરોઢ ન આવે.
તો હવે સૂઈ જા, નાનકડા. દુનિયા વિશાળ અને ઊંડી લાગે ત્યારે પણ પ્રેમાળ હાથ તારી તરફ આવી રહ્યા છે, અને તે તને સુરક્ષિત ઘરે લઈ જશે.
પુરાણ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમે ક્યારે મદદ માગી અને દોષ વગર જવાબ મળ્યો? આવતાં અઠવાડિયાંમાં તમે કોને બોલાવી શકો?
સંકલ્પ: સૌથી વિશાળ પાણી પર પણ મને સાચવવામાં આવે છે, અને મને સુરક્ષિત ઘરે લઈ જવાય છે.
આશીર્વાદ: નાનકડા, મદદ હંમેશાં તારી પાસે ઝડપથી પહોંચે, અને દરેક રાત એક મીઠી પરોઢમાં પૂરી થાય.
પાત્રો
- અશ્વિનીકુમારો
- — કેમ એ પૂછ્યા વગર મદદ કરતા પરોઢના જોડિયા ભાઈઓ.
- ભુજ્યુ
- — મદદ માટે બોલાવવાનું યાદ રાખતો એક જુવાન રાજકુમાર.
બોધ
ખુલ્લા દિલથી બોલાવનાર પાસે મદદ આવે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તું જ્યારે પણ બોલાવીશ, હું આવીશ — જેમ પરોઢ હંમેશાં આવે છે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
અશ્વિનીકુમારો ભુજ્યુને ઘરે કેવી રીતે લઈ ગયા?
સ્રોત: ઋગ્વેદ 1.116.3–5 (તેમજ 1.117.14, 1.182.5–7, 7.68.7)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- જુહા અને દીવાલનો ખીલો
એ જ મૂલ્ય
જુહાનો ખીલો બતાવે છે કે કોમળ, ચતુર મન ગુસ્સા વગર દબાણ સામે ટકી શકે છે. તે એ પણ યાદ અપાવે છે કે ધક્કો મારીને લીધેલું ક્યારેય શાંતિ નથી લાવતું, જ્યારે ન્યાય અને સારો પાડોશી-ધર્મ લાવે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
અશ્વિનીકુમારો ભુજ્યુને બચાવે છે વાર્તા શું શીખવે છે?
ભુજ્યુનો બચાવ ઋગ્વેદનાં સૌથી પ્રિય ચિત્રોમાંનું એક છે: દોષ વગર આવતી મદદ, અને હળવેથી કરેલી ઘર તરફની લાંબી સફર. તે એ વિશ્વાસની વાત કરે છે કે આપણે ક્યારેય સંભાળની પહોંચથી બહાર નથી.