Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Ramayana · गोष्ट संग्रह

अशोक वनातील रामाचे गाणे

लंकेच्या अशोक बागेत सीता दुःखी आणि एकटी बसली आहे. झाडात लपलेला हनुमान ती घाबरू नये म्हणून हळूच रामाची गोष्ट सांगतो.

गोष्टीचे तात्पर्य: हळुवारपणे दिलेली चांगली बातमी सर्वात मोठा दिलासा देते.

या गोष्टीत

पात्रे
हनुमान, सीता, राम
मूळ ग्रंथ
रामायण
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: रामायण, Sundara कांड · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

वाल्मीकींच्या रामायणातील सुंदरकांड, म्हणजे 'सुंदर कांड', लंकेच्या अशोक वनातील हा कोमल क्षण सांगते. भारतभर सुंदरकांड स्वतंत्रपणे आशेचा ग्रंथ म्हणून वाचले जाते, आणि अनेक कुटुंबे कठीण प्रतीक्षेच्या काळात ते वाचतात. हनुमानाच्या प्रसिद्ध उड्या आणि पराक्रमांपेक्षा हा प्रसंग वेगळा आहे तो त्याच्या शांततेमुळे: बलवान दूत लपतो, विचार करतो आणि सीता दचकू नये म्हणून रामाची गोष्ट हळुवारपणे गातो. चांगली बातमी शक्तीने नव्हे, तर कोमलतेने येते. गर्भवती आईसाठी ही एक सुंदर आठवण आहे की शांत आवाज आणि ओळखीची गोष्ट आत ऐकणाऱ्या बाळाला दिलासा देऊ शकते.

हनुमानाच्या शक्तीसोबतच त्याची कोमलताही मोठी आहे: सीतेला कसे वाटेल याचा तो आधी विचार करतो. ही गोष्ट सौम्य बोलणे, योग्य वेळ आणि प्रिय व्यक्तीचे नाव ऐकण्यातली दिलासा देणारी शक्ती यांचा सन्मान करते.

रामाचे नाव! ते कोरड्या जमिनीवर पडलेल्या थंड पावसासारखे होते.

दूर लंका बेटावर अशोकाच्या झाडांनी भरलेली एक बाग होती. पानांमध्ये त्यांची लाल फुले छोट्या ज्योतींसारखी चमकत होती.

त्यातल्याच एका झाडाखाली सीता बसली होती. तिला तिच्या घरापासून आणि जिच्यावर ती सर्वात जास्त प्रेम करायची त्या रामापासून खूप दूर आणले होते. तिचे कपडे साधे होते, केसांची एकच वेणी होती आणि डोळ्यांत शांत दुःख भरले होते.

तिच्या खूप वर, शिंशपा झाडाच्या दाट पानांमध्ये लपून हनुमान बसला होता. तिला शोधण्यासाठी त्याने मोठा समुद्र उडी मारून पार केला होता, आणि आता अखेर ती समोर होती.

हनुमानाचे मन आनंदाने भरून आले. पण तो लगेच खाली उडी मारून आला नाही. तो अगदी शांत बसून नीट विचार करू लागला. बागेतून मंद वारा वाहत होता आणि अशोकाची लाल फुले देठांवर थरथरत होती.

"मी अचानक तिच्यासमोर आलो," त्याने विचार केला, "या अनोळखी देशात एक वानर, तर ती घाबरेल. तिने आधीच खूप भीती सोसली आहे. ती सुरक्षित वाटेल असे मी कसे बोलू?"

तो विचार करत राहिला. मग त्याला एक कोमल कल्पना सुचली.

"मी तिला हाक मारणार नाही," त्याने ठरवले. "मी तिला एक गोष्ट सांगेन. मी तिला रामाची गोष्ट सांगेन, हळू आणि गोड आवाजात, म्हणजे तिचे स्वतःचे मन ती ओळखेल."

म्हणून पानांमध्ये लपलेला हनुमान हलक्या, मऊ आवाजात बोलू लागला, जणू कोणी स्वतःशीच गुणगुणत आहे.

"एकेकाळी दशरथ नावाचा एक राजा होता," तो म्हणाला, "इक्ष्वाकु वंशातील एक चांगला आणि उदार राजा, जो अयोध्या या तेजस्वी नगरीवर राज्य करायचा."

खाली सीतेने थोडेसे डोके वर केले.

"त्याचा थोरला मुलगा राम होता," हनुमान पुढे म्हणाला, "सर्व माणसांमध्ये श्रेष्ठ, सगळ्यांशी प्रेमळ, प्रत्येक शब्दात खरा आणि पर्वतासारखा बलवान."

"वडिलांचे वचन पाळण्यासाठी राम आपली प्रिय पत्नी सीता आणि निष्ठावान भाऊ लक्ष्मण यांच्यासोबत वनात राहायला गेला. ते झाडांमधल्या एका झोपडीत आनंदाने राहत होते."

सीता ताठ बसली. तिने श्वास रोखून धरला. या दूरच्या ठिकाणी या गोष्टी कोणाला माहीत असतील? रामाचे नाव इतक्या प्रेमाने कोण घेऊ शकेल?

"पण एके दिवशी सीतेला दूर नेले गेले," हनुमान हळूच म्हणाला. "आणि रामाने तिला सगळीकडे शोधले, जंगलांतून, डोंगरांतून, तिचे नाव घेत."

"त्याने वानरांचा राजा सुग्रीव याच्याशी मैत्री केली. आणि सुग्रीवाने तिला शोधण्यासाठी प्रत्येक दिशेला वानर पाठवले. मी त्यांच्यापैकी एक आहे. राजकुमारीला शोधण्यासाठी मी मोठा समुद्र पार केला, आणि इथे, या झाडाखाली, अखेर मला ती दिसते आहे, अगदी रामाने वर्णन केल्यासारखी."

मग हनुमान शांत झाला.

सीतेचे हृदय जोरात धडधडत होते. रामाचे नाव! ते कोरड्या जमिनीवर पडलेल्या थंड पावसासारखे होते. ती फांद्यांकडे इकडे-तिकडे बघू लागली, तिचे डोळे शोधत होते.

आणि तिथे, पानांमध्ये, तिला सौम्य डोळ्यांचा, हात जोडलेला एक छोटा वानर दिसला, सकाळच्या सूर्यासारखा तेजस्वी.

आधी तिला वाटले, "हे स्वप्न तर नाही?" पण तो आवाज इतका प्रेमळ होता आणि ती गोष्ट इतकी खरी होती की तिच्या मनात थोडी आशा उगवू लागली, अंधारात उमलणाऱ्या बीजासारखी.

तिला दचकवू नये म्हणून हनुमान हळूहळू, एकेक पाऊल टाकत खाली आला. त्याने डोके खाली वाकवून नमस्कार केला. "आई," तो म्हणाला, "मी हनुमान, रामाचा दूत. राम खुशाल आहेत आणि प्रत्येक क्षणी ते तुमची आठवण काढतात."

सीतेच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण या वेळी ते सुटकेचे अश्रू होते. "मला अजून सांग," ती हळूच म्हणाली. "त्यांच्याबद्दल सगळे सांग."

मग हनुमान आदराने थोड्या अंतरावर बसला आणि तिला रामाबद्दल सांगू लागला: ते कसे दिसतात, कसे बोलतात, आणि ते तिची आठवण काढणे कधीच थांबवत नाहीत. तो बोलत असताना, इतके दिवस फिका पडलेला सीतेचा चेहरा पुन्हा उजळू लागला.

नंतर हनुमानाने खूण म्हणून तिला रामाची अंगठी दिली. पण त्याने दिलेली पहिली भेट होती रामाच्या नावाचा आवाज, एकाकी बागेत हळुवारपणे घेतलेला.

बाळा, कधी कधी चांगली बातमी देण्याचा सर्वात प्रेमळ मार्ग म्हणजे ती हळुवारपणे देणे, म्हणजे थकलेले मन सकाळच्या फुलासारखे हळूहळू उमलू शकेल.

पुढची गोष्ट वाचा →हनुमान आणि रामाची अंगठी

रामायण मधील आणखी

बाळासोबत विचार करा

कोणाचे नाव ऐकल्यावर तुमच्या मनाला सुरक्षित आणि उबदार वाटते?

संकल्प: शांत, एकाकी क्षणांतही आशा माझ्यापर्यंत पोहोचू शकते.

आशीर्वाद: सौम्य आवाज तुला नेहमी चांगली बातमी आणोत, आणि तुझा स्वतःचा आवाजही इतरांशी सौम्य राहो.

पात्रे

हनुमान
— सौम्य शब्द निवडणारा विनम्र दूत.
सीता
— धीराची आणि प्रेमळ, रामाचे नाव ऐकून उजळते.
राम
— दूर असूनही प्रत्येक क्षणी सीतेची आठवण काढतात.

बोध

हळुवारपणे दिलेली चांगली बातमी सर्वात मोठा दिलासा देते.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, मी तुझ्याशी नेहमी हळू आणि प्रेमाने बोलेन. तू कधीच एकटा नाहीस; प्रेम नेहमी तुझ्या जवळ आहे.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

हनुमानाने लगेच खाली उडी न मारता हळू आवाजात गाणे का म्हटले?

स्रोत: वाल्मीकि रामायण, सुंदरकांड, सर्ग ३०–३६

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गायत्री मंत्र जप करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

अशोक वनातील रामाचे गाणे ही गोष्ट काय शिकवते?

हनुमानाच्या शक्तीसोबतच त्याची कोमलताही मोठी आहे: सीतेला कसे वाटेल याचा तो आधी विचार करतो. ही गोष्ट सौम्य बोलणे, योग्य वेळ आणि प्रिय व्यक्तीचे नाव ऐकण्यातली दिलासा देणारी शक्ती यांचा सन्मान करते.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा