Saints & Scientists · गोष्ट संग्रह
फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल आणि तिचा दिवा
फ्लॉरेन्स नाइटिंगेलला आजारी लोकांची काळजी घेण्याची ओढ आहे. ती परिचारिकांना घेऊन एका गर्दीच्या रुग्णालयात जाते आणि ते स्वच्छ, उबदार आणि प्रेमळ बनवते.
गोष्टीचे तात्पर्य: शांत, कोमल काळजी अनेक मनांत प्रकाश आणू शकते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल, तिच्या परिचारिका
- मूळ ग्रंथ
- फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल यांचे जीवन, स्कुटारी येथील बराक रुग्णालय (१८५४–५६)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 4–8 वर्षांची मुले
स्रोत: संत आणि वैज्ञानिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
१८५४ ते १८५६ या काळात स्कुटारीच्या बराक रुग्णालयातील फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल यांच्या कामाने जगाला दिव्यावाल्या बाईचे चित्र दिले, आणि पुढे त्यांनी लंडनमध्ये परिचारिकांसाठी शाळा स्थापन केली; आंतरराष्ट्रीय परिचारिका दिन त्यांच्या जन्मदिवशी साजरा होतो. हे छोटे कथन कक्षांमधले कष्ट टाळते आणि त्यांच्या रात्रीच्या फेऱ्यांवर रेंगाळते: पांघरुणे नीट करणे, झोप न येणाऱ्यांशी हळूच बोलणे, आणि घराची आठवण येणाऱ्या सैनिकांना आईला पत्र लिहायला मदत करणे. हे चरित्र कमी आणि सरकत्या प्रकाशाभोवती गुंफलेली अंगाई जास्त आहे. होणाऱ्या आईसाठी शेवटचे वचन, ‘मी नेहमी अंधारात तुझा दिवा असेन’, विशेष जवळचे वाटते.
फ्लॉरेन्सने दाखवले की काळजी म्हणजे छोट्या, निष्ठेने केलेल्या कृती: नीट गुंडाळलेले पांघरूण, एक पेलाभर पाणी, रात्रीचा एक प्रेमळ शब्द. शांत सोबत हाच सगळ्यात मोठा दिलासा असू शकतो.
ओसरीच्या टोकाला तो सरकताना दिसला की त्यांना शांत वाटायचे. कोणीतरी त्यांच्यावर लक्ष ठेवत होते. ते एकटे नव्हते.
खूप वर्षांपूर्वी इंग्लंडमध्ये फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल नावाची एक मुलगी राहत होती. तिचा जन्म इटलीतल्या सुंदर फ्लॉरेन्स शहरात झाला होता, म्हणून तिचे नाव तेच ठेवले होते.
फ्लॉरेन्स बागा आणि पुस्तकांनी भरलेल्या सुखी घरात मोठी झाली. तिने लग्न करावे आणि भेटीगाठी व नाचण्यात दिवस घालवावेत अशी तिच्या कुटुंबाची अपेक्षा होती. पण फ्लॉरेन्सचे मन दुसरीकडेच ओढ घेत होते.
लहानपणीसुद्धा ती आजारी प्राण्यांची काळजी घ्यायची आणि घराजवळच्या आजारी गावकऱ्यांची शुश्रूषा करायची. ती त्यांच्याजवळ बसायची, त्यांना सूप आणून द्यायची, आणि त्यांच्या काळज्या ऐकायची.
ती तरुण झाली तेव्हा फ्लॉरेन्सला खात्री वाटली की आजारी लोकांना मदत करण्यासाठीच तिचा जन्म झाला आहे. तिने कुटुंबाला सांगितले की तिला परिचारिका व्हायचे आहे.
त्या काळी परिचारिकेचे काम हे सभ्य स्त्रीसाठी योग्य काम मानले जात नसे. तिचे आई-वडील काळजीत पडले आणि नाराज झाले. पण फ्लॉरेन्स संयमी आणि ठाम होती, आणि शेवटी ती शिकायला आणि प्रशिक्षण घ्यायला दूर गेली.
काही वर्षांनी दूरवरच्या आजारी आणि जखमी सैनिकांची बातमी आली. ते समुद्रापलीकडे तुर्कस्तानात स्कुटारी नावाच्या ठिकाणी एका गर्दीच्या रुग्णालयात पडून होते, आणि त्यांची काळजी घ्यायला पुरेसे लोक नव्हते.
फ्लॉरेन्सने एकूण अडतीस परिचारिकांचा एक गट जमवला आणि लांबच्या प्रवासाला निघाली. समुद्र खवळलेला होता, आणि अनेक परिचारिकांना मळमळ वाटत होती. पण त्या पुढे जात राहिल्या.
त्या पोहोचल्या तेव्हा त्यांना रुग्णालय वाईट अवस्थेत दिसले. ते घाणेरडे आणि थंड होते. पुरेशी पांघरुणे नव्हती, पुरेसे स्वच्छ पाणी नव्हते, आणि पुरेसे चांगले अन्नही नव्हते.
फ्लॉरेन्सने बाह्या सरसावल्या. तिने घासायचे ब्रश मागवले, आणि परिचारिकांनी फरशी आणि भिंती स्वच्छ केल्या. सैनिकांना गरम, पौष्टिक जेवण मिळावे म्हणून तिने एक स्वयंपाकघर सुरू केले.
तिने स्वच्छ सदरे आणि अंथरुणांची सोय केली, आणि कपडे नीट धुतले जातील याची व्यवस्था केली. हळूहळू, हळूहळू रुग्णालय अधिक शांत, अधिक स्वच्छ, अधिक प्रेमळ जागा झाले.
दिवसभर फ्लॉरेन्स काम करायची. ती पत्रे लिहायची, सामान मागवायची, आणि सूचना द्यायची. पण सूर्य मावळला की तिचा दिवस संपत नसे.
रोज रात्री, बाकीच्या परिचारिका विश्रांतीला गेल्या की फ्लॉरेन्स एक छोटा दिवा घेऊन एकटीच कक्षांमधून फिरायची.
ओसऱ्या खूप लांब होत्या. लोक म्हणायचे की त्या सगळ्या एकत्र जोडल्या तर कित्येक मैल लांब होतील. मंद शांततेत खाटांच्या रांगाच रांगा होत्या, आणि प्रत्येकीवर एक सैनिक.
फ्लॉरेन्स त्यांच्यामधून हळूच चालायची. तिच्या दिव्यामुळे सोनेरी प्रकाशाचे एक छोटेसे तळे तयार व्हायचे, जे भिंतींवरून हळूहळू पुढे सरकायचे.
ज्याला झोप येत नव्हती अशा एका तरुणाजवळ ती थांबली. तिने त्याच्या खांद्यांभोवती पांघरूण नीट गुंडाळले आणि हळू, प्रेमळ आवाजात त्याच्याशी बोलली.
घराची आठवण येणाऱ्या दुसऱ्या एकाजवळ ती थांबली. त्याच्या आईला पत्र लिहायला मदत करायचे तिने त्याला वचन दिले, म्हणजे त्याच्या घरच्यांना कळेल की त्याची काळजी घेतली जात आहे.
प्रत्येकाकडे पाणी आहे ना हे तिने पाहिले. कुठे उशी नीट केली, कुठे गरम कपाळावर थंड कापड ठेवले. मग ती पुढे गेली, आणि तो मऊ प्रकाश तिच्याबरोबर गेला.
सैनिक त्या प्रकाशाची वाट पाहू लागले. ओसरीच्या टोकाला तो सरकताना दिसला की त्यांना शांत वाटायचे. कोणीतरी त्यांच्यावर लक्ष ठेवत होते. ते एकटे नव्हते.
एका सैनिकाने घरी लिहिले की ती जवळून जाताना सैनिक वळून तिची सावली पाहत, आणि फक्त ती जवळ आहे म्हणूनच त्यांना दिलासा मिळत असे.
एका वर्तमानपत्राने तिच्याबद्दल लिहिले, आणि सैनिक तिला दिव्यावाली बाई म्हणू लागले. पुढे कवी हेन्री वॅड्सवर्थ लॉंगफेलो यांनी दुःखाच्या दालनांतून जाणाऱ्या दिव्यावाल्या बाईवर एक कविता लिहिली.
फ्लॉरेन्स घरी परतली तेव्हाही ती थांबली नाही. तिच्या सन्मानार्थ लोकांनी दिलेल्या पैशांतून तिने लंडनमध्ये परिचारिकांसाठी एक शाळा सुरू केली, म्हणजे आणखी कितीतरी जणींना आजाऱ्यांची काळजी घ्यायला शिकता येईल.
तिने आकडे आणि तक्त्यांचाही अभ्यास केला, आणि स्वच्छ पाणी, ताजी हवा आणि चांगले अन्न लोकांना बरे व्हायला कशी मदत करतात हे काळजीपूर्वक दाखवले. तिच्या कामामुळे जगभरातली रुग्णालये बदलली.
पण तिला सगळ्यात जवळून ओळखणाऱ्या सैनिकांना नेहमी त्या शांत रात्री आठवायच्या, आणि लांब ओसरीतून उजळत येणारा तो छोटा दिवा, जो एका खाटेपासून दुसऱ्या खाटेपर्यंत प्रेम घेऊन जायचा.
आता हळूच झोप, बाळा. मी नेहमी अंधारात तुझा दिवा असेन, तुझ्याजवळ शांतपणे चालत, रात्रभर तुझ्यावर लक्ष ठेवत.
संत आणि वैज्ञानिक मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
कठीण काळात तुमच्यासाठी शांत दिवा कोण बनले होते?
संकल्प: माझी कोमल सोबत हा एक प्रकाश आहे, जो माझ्या बाळाला अंधारातही जाणवतो.
आशीर्वाद: कोणीतरी तुझ्यावर लक्ष ठेवत आहे हे तुला नेहमी जाणवू दे, आणि तू एका मनापासून दुसऱ्या मनापर्यंत प्रेम घेऊन जा.
पात्रे
- फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल
- — दिव्यावाली बाई, कोमल आणि निश्चयी.
- तिच्या परिचारिका
- — खांद्याला खांदा लावून काम करणारा काळजीवाहू गट.
बोध
शांत, कोमल काळजी अनेक मनांत प्रकाश आणू शकते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तू जिथे जाशील तिथे प्रेमाचा दिवा घेऊन जा.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
फ्लॉरेन्स रात्री दिवा का घेऊन फिरायची?
स्रोत: फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल यांचे जीवन, स्कुटारी येथील बराक रुग्णालय (१८५४–५६)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- बसवण्णा आणि रात्रीचा पाहुणा
अशीच गोष्ट
बसवण्णा आणि नीलांबिका चुकीच्या कृतीच्या पलीकडे जाऊन त्यामागची गरज पाहतात. त्यांची करुणा एका माणसाला त्याचा सन्मान परत देते आणि त्याची वाट बदलते — शिक्षा जे बरे करू शकत नाही, ते दयाळूपणा बरे करू शकतो, हे ती दाखवते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
फ्लॉरेन्स नाइटिंगेल आणि तिचा दिवा ही गोष्ट काय शिकवते?
फ्लॉरेन्सने दाखवले की काळजी म्हणजे छोट्या, निष्ठेने केलेल्या कृती: नीट गुंडाळलेले पांघरूण, एक पेलाभर पाणी, रात्रीचा एक प्रेमळ शब्द. शांत सोबत हाच सगळ्यात मोठा दिलासा असू शकतो.