Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Ramayana · દિવસ 140 · અઠવાડિયું 20

રામ અને જંગલનો દીવો

જંગલમાં રામ અને સીતા ભટકેલા મુસાફરો માટે દરરોજ રાતે ઝૂંપડી બહાર દીવો કરે છે. એક વરસાદી રાતે, રસ્તો ભૂલેલો છોકરો સુમતિ ધીમે શ્વાસ લઈને અજવાળું શોધે છે.

વાર્તાની શીખ: રોજ ચુપચાપ કરેલી દયા કોઈ જરૂરિયાતવાળા માટે અજવાળું બની જાય છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
રામ, સીતા, સુમતિ, લક્ષ્મણ
સ્રોત ગ્રંથ
રામાયણ
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 140 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 20 · 7 માંથી દિવસ 7
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
અડધી સફર પૂરી. બાળક એમ્નિયોટિક પ્રવાહી ગળે ઉતારે છે અને વધુ સક્રિય થતું જાય છે. અઠવાડિયું 20: બાળકનો વિકાસ

સંધ્યાકાળે દીવો કરવો, એટલે કે સંધ્યા દીપમ, આવકાર અને સ્મરણની જૂની ભારતીય પરંપરા છે, અને આ વાર્તા રામના જંગલના ઘરમાં એ ભાવની કલ્પના કરે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે બીક લાગે ત્યારે અટકીને ધીમે શ્વાસ લેવાથી શરીર સ્થિર થઈ શકે છે, જેમ સુમતિના પિતાએ તેને શીખવ્યું હતું.

આપણે ક્યારેય જાણતા નથી કે અંધારામાં કોણ ભટકી ગયું છે, એટલે આપણે દરરોજ રાતે દીવો સળગતો રાખીએ છીએ, ભલે કોઈ ન આવે

દરરોજ સાંજે, પંચવટી પર સૂરજ આથમતો ત્યારે, સીતા માટીના નાના દીવામાં તેલ ભરતાં અને ઝૂંપડી બહાર એક સપાટ પથ્થર પર મૂકતાં, અને રામ તેને પ્રગટાવતા.

ઝૂંપડી પાંદડાં અને ડાળીઓની બનેલી હતી, શાંત ગોદાવરી નદીના કિનારે, જ્યાં વનવાસનાં વર્ષોમાં રામ, સીતા અને લક્ષ્મણ રહેતાં. બારણા પાસે હરણાં ચરતાં. ખુલ્લી જગ્યામાં મોર નાચતા. રાતે જંગલ ઊંડું અને અંધારું થઈ જતું, તમરાંના અવાજ અને નદીના ખળખળથી ભરેલું. અને આખી રાત નાનકડી જ્યોત બળતી, મોટા અંધારામાં એક નાનું સોનેરી ટપકું.

એક સાંજે લક્ષ્મણે પૂછ્યું, "મોટાભાઈ, આપણે બહાર દીવો કેમ કરીએ છીએ? આપણે તો અંદર સૂઈએ છીએ. આપણને તેની જરૂર નથી."

રામે ઝાડ તરફ જોયું. "આ જંગલ બહુ મોટું છે," તેમણે કહ્યું. "મુસાફરો ક્યારેક રસ્તો ભૂલી જાય છે. ઋષિઓ એક આશ્રમથી બીજા આશ્રમે ચાલીને જાય છે. આજે રાતે કોઈ ભટકી ગયું હોય, તો કદાચ તે આ અજવાળું જોશે અને જાણશે કે અહીં એક ઘર છે, અને આવકાર છે."

લક્ષ્મણે માથું હલાવ્યું, પણ તેમને નવાઈ લાગી કે કોઈ ક્યારેય આવશે ખરું.

ઘણી રાતો વીતી. દીવો બળતો રહ્યો, અને કોઈ ન આવ્યું. પણ સીતા દરરોજ સાંજે તેમાં તેલ ભરતાં, અને રામ પ્રગટાવતા, અને તેમને કંઈ વાંધો નહોતો. ધીરજથી રાહ જોતી દયા પણ દયા જ છે.

પછી એક રાતે વાદળો ઘેરાયાં, અને ઝીણો વરસાદ પડવા લાગ્યો. જંગલ પહેલાં કરતાં પણ વધુ અંધારું થઈ ગયું. દીવો ઓલવાઈ ન જાય એટલે સીતાએ તેને એક પહોળા પાંદડાથી ઢાંક્યો.

જંગલની અંદર ઊંડે, સુમતિ નામનો એક નાનો છોકરો ઘરનો રસ્તો શોધતો હતો. તે નદી પારના આશ્રમમાં રહેતા એક ઋષિનો દીકરો હતો. બપોરે તે પિતાની પૂજા માટે ફૂલ વીણવા ગયો હતો અને એક ભૂરા પતંગિયાની પાછળ ઝાડીએ ઝાડીએ ફરતાં બહુ દૂર નીકળી ગયો હતો. હવે સૂરજ આથમી ગયો હતો, વરસાદ પડતો હતો, અને દરેક રસ્તો એકસરખો લાગતો હતો.

સુમતિ ફૂલોની ટોપલી છાતીએ વળગાડીને એક ઝાડ નીચે ઊભો રહ્યો. તેને પોતે બહુ નાનો લાગ્યો. તેને રડવું આવતું હતું. પણ પિતાએ તેને કંઈક શીખવ્યું હતું. "જ્યારે તને બીક લાગે," પિતાએ કહ્યું હતું, "ત્યારે સ્થિર ઊભો રહે, ધીમે શ્વાસ લે, અને અજવાળું શોધ."

એટલે સુમતિ સ્થિર ઊભો રહ્યો. તેણે શ્વાસ અંદર લીધો. શ્વાસ બહાર કાઢ્યો. ટપકતાં પાંદડાં વચ્ચેથી તેણે ચારે બાજુ જોયું.

અને ત્યાં, ઝાડની વચ્ચે ઘણે દૂર, તેણે તે જોયું. એક નાનકડી સોનેરી ઝાંખી.

તે સંભાળીને એક એક પગલું ભરતો તેની તરફ ચાલ્યો. ક્યારેક ઝાડ તેને ઢાંકી દેતાં, ત્યારે તે અટકતો, શ્વાસ લેતો, અને ફરી દેખાય ત્યાં સુધી રાહ જોતો. ધીમે ધીમે ઝાંખી મોટી અને તેજસ્વી થતી ગઈ. છેવટે તે એક ખુલ્લી જગ્યામાં આવ્યો અને તેણે એક નાની ઝૂંપડી જોઈ, અને તેની પાસે, સપાટ પથ્થર પર, પાંદડાથી ઢંકાયેલો માટીનો નાનો દીવો.

બારણું ખૂલ્યું, અને દયાળુ આંખોવાળો એક ઊંચો પુરુષ બહાર આવ્યો. એ રામ હતા.

"નાનકડા," રામે ઘૂંટણિયે બેસીને કહ્યું, "તું ભીનો અને થાકેલો છે. અંદર આવ."

સીતાએ છોકરાને ગરમ શાલ ઓઢાડી અને મધવાળું ગરમ દૂધ આપ્યું. લક્ષ્મણ ફળ લાવ્યા. સુમતિએ કહ્યું કે તે કેવી રીતે પતંગિયાની પાછળ ગયો અને રસ્તો ભૂલી ગયો.

"તેં અમને કેવી રીતે શોધ્યા?" સીતાએ પૂછ્યું.

"પિતાજીએ મને અજવાળું શોધવાનું કહ્યું હતું," સુમતિએ કહ્યું. "અને મેં તમારો દીવો જોયો."

લક્ષ્મણે રામ સામે જોયું. રામ બસ હસ્યા.

વરસાદ અટક્યો ત્યારે રામે મશાલ ઉપાડી, છોકરાનો હાથ પકડ્યો અને તેની સાથે જંગલમાં ચાલ્યા. લક્ષ્મણ રસ્તા પર નજર રાખતા પાછળ ચાલ્યા. તેમણે છીછરા પાણીમાંથી નદી પાર કરી, અને થોડી વારમાં આશ્રમ દેખાયો, જ્યાં એક ચિંતાતુર ઋષિ દરવાજે ઊભા રહીને દીકરાનું નામ પોકારતા હતા.

સુમતિને જોઈને ઋષિનો ચહેરો આનંદથી ભરાઈ ગયો. તેમણે દીકરાને જોરથી ભેટી લીધો. પછી તેમણે જોયું કે તેને કોણ ઘરે લાવ્યું છે, અને નમીને પ્રણામ કર્યાં. "રામ, હું તમારો આભાર કેવી રીતે માનું?"

"દીવાનો આભાર માનો," રામે હસીને કહ્યું. "અને તમારા પોતાના જ્ઞાનભર્યા શબ્દોનો આભાર માનો. તમે તેને અજવાળું શોધતાં શીખવ્યું. અમે તો બસ એક દીવો સળગતો રાખ્યો."

પાછા ફરતાં લક્ષ્મણ થોડી વાર ચૂપ રહ્યા. પછી તેમણે કહ્યું, "મોટાભાઈ, હવે મને દીવો સમજાયો."

રામે માથું હલાવ્યું. "આપણે ક્યારેય જાણતા નથી કે અંધારામાં કોણ ભટકી ગયું છે, એટલે આપણે દરરોજ રાતે દીવો સળગતો રાખીએ છીએ, ભલે કોઈ ન આવે," તેમણે કહ્યું.

એ રાતથી, લક્ષ્મણ જ સીતાને દીવો ભરવાનું યાદ કરાવતા, અને લક્ષ્મણ જ ધ્યાન રાખતા કે તે ક્યારેય ઓલવાય નહીં.

આજે રાતે પણ નાનકડો દીવો પોતાના સપાટ પથ્થર પર, ટપકતા પાંદડા નીચે ઝળહળે છે. મારા નાનકડા, જો તને ક્યારેય ભટકી ગયા જેવું લાગે, તો સ્થિર ઊભો રહે, ધીમે શ્વાસ લે, અને અજવાળું શોધ. અમે તારા માટે હંમેશાં એક દીવો સળગતો રાખીશું.

આગળની વાર્તા વાંચો →રામ અને મુસાફર

રામાયણ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: રામાયણ, Aranya કાંડ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

રામાયણમાં વનવાસ દરમિયાન રામ, સીતા અને લક્ષ્મણના જંગલના ઘર પંચવટીમાં રચાયેલી આ વાર્તા મહાકાવ્યનો પ્રસંગ નથી, પણ એક કોમળ પુનઃકથન છે. તેનું હૃદય એક ટેવ છે: દરરોજ સાંજે સીતા માટીનો દીવો ભરે છે અને રામ તેને ઝૂંપડી બહાર પ્રગટાવે છે, ફક્ત એટલા માટે કે ભટકેલું કોઈ આવકાર પામી શકે. જ્યાં નાયકો ભટકેલાને બચાવે છે તેવી વાર્તાઓથી જુદી, અહીં નાનો છોકરો સુમતિ પિતાની શીખ યાદ કરીને પોતે જ રસ્તો શોધે છે: સ્થિર ઊભા રહો, ધીમે શ્વાસ લો અને અજવાળું શોધો. રામ શ્રેય પાછો પિતાના શબ્દોને આપે છે. ગર્ભાવસ્થામાં તે વાંચવી સુંદર છે, માતા-પિતા જે સ્થિર પ્રેમ અને શાંત માર્ગદર્શન આપે છે તેના ચિત્ર તરીકે.

બાળક સાથે વિચારો

જ્યારે હું ભટકી ગઈ હોઉં એવું લાગે, ત્યારે મને શાંતિ તરફ પાછો રસ્તો બતાવતો મારો 'દીવો' કયો છે?

સંકલ્પ: જ્યારે મને અનિશ્ચિતતા લાગે, ત્યારે હું સ્થિર ઊભી રહું છું, ધીમે શ્વાસ લઉં છું, અને મારી અંદરનું અજવાળું શોધું છું.

આશીર્વાદ: તમારું હૃદય શાંત રહે, તમારી યાત્રા આનંદમય રહે, અને તમારું બાળક સુંદર ગુણોથી આશીર્વાદિત થાય.

પાત્રો

રામ
— કોઈ ન આવે તો પણ તેઓ આવકારનો દીવો સળગતો રાખે છે.
સીતા
— તેઓ દીવાને વરસાદથી બચાવે છે અને છોકરાને શાલ ઓઢાડે છે.
સુમતિ
— ઋષિનો દીકરો, જે શાંત રહીને અજવાળું શોધવાનું યાદ રાખે છે.
લક્ષ્મણ
— તેઓ પ્રશ્ન પૂછે છે અને સુમતિને ઘરે પહોંચાડવામાં મદદ કરે છે.

બોધ

રોજ ચુપચાપ કરેલી દયા કોઈ જરૂરિયાતવાળા માટે અજવાળું બની જાય છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, જ્યારે પણ મૂંઝવણ થાય, ધીમે શ્વાસ લેજે અને અજવાળું શોધજે. હું તારા માટે હંમેશાં દીવો સળગતો રાખીશ.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

રસ્તો શોધવા સુમતિએ શું કર્યું?

સ્રોત: રામાયણ પરંપરા; પંચવટીમાં રચાયેલું પુનઃકથન (અરણ્યકાંડની પૃષ્ઠભૂમિ)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 20મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • હનુમાન અને મોતીની માળા · દિવસ 205

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા કહે છે કે હનુમાને દરેક રત્ન કરતાં પ્રેમને વધુ મૂલ્યવાન માન્યો, અને રામ-સીતાને હૃદયમાં રાખ્યાં. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે વસ્તુઓને બદલે પ્રેમભર્યા સંબંધો પર ધ્યાન આપવાથી માતાને સંતોષનો અનુભવ થઈ શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

રામ અને જંગલનો દીવો વાર્તા શું શીખવે છે?

સંધ્યાકાળે દીવો કરવો, એટલે કે સંધ્યા દીપમ, આવકાર અને સ્મરણની જૂની ભારતીય પરંપરા છે, અને આ વાર્તા રામના જંગલના ઘરમાં એ ભાવની કલ્પના કરે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે બીક લાગે ત્યારે અટકીને ધીમે શ્વાસ લેવાથી શરીર સ્થિર થઈ શકે છે, જેમ સુમતિના પિતાએ તેને શીખવ્યું હતું.

રામ અને જંગલનો દીવો ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 20 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો