Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Mahabharata · દિવસ 182 · અઠવાડિયું 26

વિદુરના રસોડામાં કેળાની છાલ

કૃષ્ણ દુર્યોધનનું ભવ્ય ભોજન નકારે છે કારણ કે તેમાં પ્રેમ નથી. તે વિદુર અને સુલભાના નાના ઘરે જાય છે, જેમની પાસે ફક્ત થોડાં કેળાં છે.

વાર્તાની શીખ: આપણે કેટલું આપીએ છીએ તેના કરતાં પ્રેમથી આપીએ છીએ તે વધુ મહત્ત્વનું છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
કૃષ્ણ, સુલભા, વિદુર
સ્રોત ગ્રંથ
મહાભારત
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 182 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 26 · 7 માંથી દિવસ 7
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
આંખો ખૂલવા લાગે છે. મોટા અવાજથી બાળક ચોંકી શકે છે. અઠવાડિયું 26: બાળકનો વિકાસ

પરંપરા કહે છે કે કૃષ્ણે એક અભિમાની રાજકુમારના ભોજન કરતાં વિદુરના સાદા ઘર અને દિલથી ધરેલી ભેટને વધુ મૂલ્ય આપ્યું. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે જેવાં છીએ તેવાં જ પ્રેમ અને સ્વીકાર મળે એવો અનુભવ માને નિરાંત આપી શકે છે.

જે પ્રેમ સાથે તે આવ્યું, તેના કારણે જ તે મીઠું હતું

હસ્તિનાપુરમાં મહેલના મેદાનની કિનારીએ આવેલા એક નાના ઘરના નાનકડા બગીચામાં તુલસી અને થોડાં લીલાં શાકભાજી ઊગતાં. ત્યાં રાજાના સાવકા ભાઈ અને સૌથી સમજદાર મંત્રી વિદુર, પોતાની પત્ની સુલભા સાથે રહેતા.

તેમની પાસે ધન કે ઘરેણાં નહોતાં. એક નાનું રસોડું અને એક નાનો ખાટલો હતો. પણ વિદુર એક વાતે ધનવાન હતા: તે આખા હૃદયથી ભગવાનને પ્રેમ કરતા, અને ભગવાનનું જે રૂપ તેમને સૌથી વહાલું હતું તે કૃષ્ણ હતા.

એક દિવસ કૃષ્ણ શાંતિના કામે હસ્તિનાપુર આવ્યા. રાજકુમાર દુર્યોધને રાજદરબારમાં ભવ્ય ભોજન ગોઠવ્યું હતું. રસોઇયાઓએ દિવસો સુધી કામ કર્યું હતું. ચાંદીની થાળીઓ હતી, દૂધમાં રાંધેલા ચોખા હતા અને દૂર-દૂરના દેશોનાં ફળ હતાં.

કૃષ્ણ દરબારમાં આવ્યા. દુર્યોધન મોટા સ્મિત સાથે ઊભો થયો.

"પધારો, કૃષ્ણ. બેસો. જમો. અમને માન આપો."

કૃષ્ણે ચાંદીની થાળીઓ અને સોનાના પ્યાલા તરફ જોયું. તેમણે દુર્યોધનના સ્મિત તરફ જોયું, જે તેની આંખો સુધી પહોંચતું ન હતું.

"આભાર, રાજકુમાર," તેમણે નરમાશથી કહ્યું. "પણ આજે હું અહીં જમી નહીં શકું."

દરબારમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો.

"કેમ નહીં?" દુર્યોધને ફિક્કા પડતાં પૂછ્યું.

"મહેમાન કોઈ ઘરમાં બે જ કારણે જમે છે," કૃષ્ણે કહ્યું. "કાં તો તે ભૂખ્યો હોય, કાં ત્યાં પ્રેમ હોય. હું ફક્ત પ્રેમનો ભૂખ્યો છું. આજે આ થાળીમાં પ્રેમ નથી."

તે પાછા ફર્યા અને દરબારમાંથી, બગીચાઓમાંથી પસાર થઈને કિનારીના એ નાના ઘરે ગયા. તેમણે લાકડાના બારણે ધીમેથી ટકોરા માર્યા.

સુલભાએ બારણું ખોલ્યું. ત્યાં કોણ ઊભું છે એ જોતાં જ તેના હાથમાંનું કપડું પડી ગયું. તેના ઘૂંટણ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તે કંઈ બોલી ન શકી.

"બહેન," કૃષ્ણે હૂંફાળા સ્મિત સાથે કહ્યું, "હું જમવા આવ્યો છું."

"પ્રભુ," તે થોથવાઈ, "અમારી પાસે કંઈ નથી! ફક્ત થોડાં કેળાં છે. ન ચોખા, ન મસાલા. મહેરબાની કરીને મહેલમાં જાઓ, ત્યાં ભોજન તૈયાર છે..."

કૃષ્ણ નાના રસોડામાં આવ્યા અને લાકડાના સાદા પાટલા પર બેસી ગયા.

"હું મહેલ છોડીને આવી ગયો છું," તેમણે કહ્યું. "હવે હું અહીં છું. તું મને જમાડીશ?"

સુલભાના ગાલ પર આંસુ વહેવા લાગ્યાં. તેને ખબર પણ ન પડી કે તે રડી રહી છે.

તેણે કેળાં ઉપાડ્યાં. તેના હાથ એટલા ધ્રૂજતા હતા કે તે માંડ છાલ ઉતારી શકી. તે પ્રેમ, અચરજ અને ગભરાટથી એટલી ભરાઈ ગઈ હતી કે તેણે કેળું પોતાના ખોળામાં નાખ્યું અને છાલ કૃષ્ણ તરફ ધરી.

કૃષ્ણે કેળાની છાલ હળવેથી લીધી. અને તે ખાઈ ગયા.

તે આંખો બંધ કરીને ધીમે-ધીમે ખાતા રહ્યા, જાણે કોઈ રાજાના રસોડામાં બનેલી સૌથી મીઠી વસ્તુ હોય.

"બહેન," તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "બધા મોટા રાજાઓના બધા મોટા દરબારોમાં મેં ક્યારેય આટલું મીઠું કંઈ નથી ચાખ્યું."

સુલભાએ નીચે જોયું અને પોતાના ખોળામાં સફેદ કેળું જોયું. તે ચોંકી ગઈ.

"મને માફ કરો, પ્રભુ! મેં તમને છાલ આપી દીધી! હું કેટલી ગાંડી છું..."

કૃષ્ણ હળવેથી હસ્યા. તેમણે તેની ધ્રૂજતી આંગળીઓ કેળા ફરતે વાળી દીધી.

"જે પ્રેમ સાથે તે આવ્યું, તેના કારણે જ તે મીઠું હતું," તેમણે કહ્યું. "હવે ફળ તું ખા. મારા કરતાં તને મીઠાશની વધુ જરૂર છે."

સુલભાનો હાથ પોતાના પેટ પર ગયો. તે જ સવારે તેને ત્યાં પહેલી વાર નાનકડી હલચલ અનુભવાઈ હતી. તેણે કોઈને કહ્યું ન હતું, વિદુરને પણ નહીં.

"પ્રભુ, તમને કેવી રીતે ખબર પડી?"

"જે હૃદયો મને પ્રેમ કરે છે તે મારાથી છુપાઈ શકતાં નથી," કૃષ્ણે કહ્યું. "ખાસ કરીને સૌથી નાનાં."

ત્યાં જ વિદુર મહેલમાંથી ઘરે આવ્યા, દુર્યોધનની જીદની ચિંતાથી તેમનો ચહેરો ભારે હતો. તે બારણે અટકી ગયા. તેમણે કૃષ્ણને પોતાના નાના રસોડામાં સુલભાનો હાથ પકડીને બેઠેલા જોયા. તે ઘૂંટણિયે પડી ગયા.

"મારા પ્રભુ, તમે અહીં આવ્યા?"

"અલબત્ત હું અહીં આવ્યો," કૃષ્ણે કહ્યું. "આ રાજ્યના કોઈ પણ મહેલ કરતાં આ રસોડામાં વધુ પ્રેમ છે. અને અહીં એક નવો નાનકડો શ્રોતા પણ છે."

વિદુરે પોતાની પત્ની તરફ જોયું. તેની આંખો ચમકતી હતી. તેમની પણ.

એ રાત્રે ત્રણેય સાથે જમ્યા, નાના રસોડાની ભોંય પર બેસીને. તેમણે કેળાં ખાધાં, આ વખતે સાચી રીતે, અને માટીના માટલામાંથી ઠંડું પાણી પીધું. તેઓ હસ્યા. ચૂપ રહ્યા. તેમનાં મન ભરાઈ ગયાં.

બહાર મહેલની દીવાલો પર સાંજનો તારો ઊગ્યો. નાના ઘરની અંદર સુલભા એક હાથ પેટ પર રાખીને બેઠી હતી, અને બીજા હાથમાં કેળાની એ છાલ હતી જે ફેંકવાનું તેનું મન ન થયું.

મારા નાનકડા, આ ઘરમાં પ્રેમથી અપાયેલી સૌથી સાદી વસ્તુઓ હંમેશાં સૌથી મીઠી રહેશે.

આગળની વાર્તા વાંચો →વિદુર અને બે છોડ

મહાભારત માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: મહાભારત, Udyoga પર્વ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

મહાભારતના ઉદ્યોગ પર્વમાં કૃષ્ણ શાંતિદૂત બનીને હસ્તિનાપુર જાય છે ત્યારે તે દુર્યોધનનું આતિથ્ય નકારીને નમ્ર વિદુરને ત્યાં રહે છે. લોકપ્રિય ભક્તિ પરંપરા તેમાં એક વહાલી ઘરેલુ વિગત ઉમેરે છે: પ્રેમમાં ડૂબેલી વિદુરની પત્ની કૃષ્ણને કેળાને બદલે છાલ આપી દે છે, અને તે આનંદથી ખાય છે. આ દૃશ્ય ઉત્તર ભારતના કીર્તનકારો અને કથાકારોનું પ્રિય છે, અને સાથે ઘણી વાર કહેવાય છે કે કૃષ્ણ ભોજનના નહીં, પ્રેમના ભૂખ્યા છે. આ કથન પોતાનો એક કોમળ સ્પર્શ ઉમેરે છે: તે જ સવારે સુલભાને ગર્ભમાં પહેલી હલચલ અનુભવાય છે, અને કૃષ્ણ મીઠું ફળ તેની પાસે જ રહેવા દે છે. સગર્ભા મા માટે તે આનંદભરી યાદ છે કે પ્રેમથી અપાયેલી સૌથી સાદી વસ્તુઓ સૌથી ઊંડું પોષણ આપે છે.

બાળક સાથે વિચારો

આજે મારી કઈ નાની, સાધારણ ભેટને પ્રેમે પવિત્ર બનાવી? દિવસ પૂરો થાય તે પહેલાં શું હું તેની નોંધ લઈ શકું?

સંકલ્પ: મારી પાસે જે છે તે પૂરતું છે. હું જે છું તે પૂરતું છે. મારું નાનકડું પહેલેથી જ ઓળખાયેલું અને પ્રેમ પામેલું છે.

આશીર્વાદ: આજે તમારા જીવનની નાની-નાની વાતો પવિત્ર લાગે. તમારું નાનકડું તમારા દરેક સાધારણ શ્વાસમાં મીઠાશ ચાખે.

પાત્રો

કૃષ્ણ
— તે ભવ્ય ભોજનને બદલે પ્રેમને પસંદ કરે છે.
સુલભા
— પ્રેમમાં એટલી ડૂબેલી કે ફળ જ ભૂલી જાય છે.
વિદુર
— એક સમજદાર, નમ્ર ભક્ત.

બોધ

આપણે કેટલું આપીએ છીએ તેના કરતાં પ્રેમથી આપીએ છીએ તે વધુ મહત્ત્વનું છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, હું તને જે કંઈ આપીશ, તે મારા પૂરા પ્રેમથી આપીશ.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

કૃષ્ણ ભોજનને બદલે વિદુરના ઘરે કેમ ગયા?

સ્રોત: મહાભારત, ઉદ્યોગ પર્વ (કૃષ્ણનું શાંતિદૂત બનવું) સાથે જોડાયેલી ભક્તિ પરંપરા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 26મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • કુંતીની અનોખી પ્રાર્થના · દિવસ 268

    મળતી આવતી વાર્તા

    ભાગવત પુરાણ કુંતીની પ્રાર્થનાને કુંતી સ્તુતિ તરીકે સાચવે છે, અને પરંપરા તેને એવો બોધ માને છે કે અઘરો સમય આપણને જે પ્રેમ કરીએ છીએ તેની વધુ નજીક લાવી શકે છે. તે માતા-પિતાને શરૂઆતના વાલીપણાના પડકારો વિશે વિશ્વાસથી વિચારવાનો રસ્તો આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે મુશ્કેલીમાં અર્થ શોધવાથી તણાવ ઓછો થઈ શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

વિદુરના રસોડામાં કેળાની છાલ વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા કહે છે કે કૃષ્ણે એક અભિમાની રાજકુમારના ભોજન કરતાં વિદુરના સાદા ઘર અને દિલથી ધરેલી ભેટને વધુ મૂલ્ય આપ્યું. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે જેવાં છીએ તેવાં જ પ્રેમ અને સ્વીકાર મળે એવો અનુભવ માને નિરાંત આપી શકે છે.

વિદુરના રસોડામાં કેળાની છાલ ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 26 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો