Panchatantra · વાર્તા સંગ્રહ
બ્રહ્મદત્ત અને નાનો કરચલો
બ્રહ્મદત્તની મા તેને એકલો મુસાફરી ન કરવા કહે છે. માને રાજી કરવા, તે એક નાના કરચલાને નાની ડબ્બીમાં સાથે લઈ જાય છે.
વાર્તાની શીખ: પ્રેમભરી સલાહ સાંભળો, અને સૌથી નાના મિત્રની પણ કદર કરો.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- બ્રહ્મદત્ત, નાનો કરચલો, તેની મા
- સ્રોત ગ્રંથ
- પંચતંત્ર
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પંચતંત્ર, ખંડ 5 · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
પંચતંત્રના પાંચમા તંત્ર, અપરીક્ષિતકારકમ્માં સમાયેલી આ નાની બોધકથા સાંભળનારને યાદ અપાવવા કહેવાતી કે કોઈએ સાથી વગર લાંબા રસ્તે ન નીકળવું. પંચતંત્રની મોટા ભાગની કથાઓમાં ચતુર શિયાળ, કાગડા કે વાંદરા એકબીજાને છેતરે છે; અહીં નાયક કલ્પી શકાય તેવો સૌથી નાનો જીવ છે, તળાવનો એક કરચલો, જેને ફક્ત એટલા માટે કપૂરની ડબ્બીમાં લઈ જવાયો કારણ કે માએ કહ્યું હતું. એ જ વાત કથાને હૂંફ આપે છે: માની પ્રેમભરી વિનંતી, અડધી હસીમાં ઉડાવેલી, ચુપચાપ સાચી સાબિત થાય છે. આ પુનઃકથનમાં કરચલો બસ મક્કમ રહે છે ત્યાં સુધી કે આવનાર સરકી જાય, અને બ્રહ્મદત્ત પોતાના મિત્રને મુક્ત કરીને ઉપકાર વાળે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે, તેમાં એક મીઠો વિચાર છે: માની સંભાળ બાળકની સાથે બધે જાય છે.
માની એક સાદી ઇચ્છા દીકરાની રક્ષા બની જાય છે, અને સૌથી નાનો સાથી સૌથી બહાદુર નીકળે છે. આ વાર્તા આપણને પ્રેમ કરનારાનું સાંભળવાને માન આપે છે.
પ્રેમભર્યા શબ્દને ક્યારેય હસીને ઉડાવી ન દેવો જોઈએ.
આંબાનાં ઝાડની છાયાવાળા એક ગામમાં બ્રહ્મદત્ત નામનો એક યુવાન બ્રાહ્મણ અને તેની વૃદ્ધ મા રહેતાં હતાં.
એક દિવસ બ્રહ્મદત્તને દૂરના એક નગરે જવાનું હતું. તેણે કપડાની થેલીમાં ચોખાની ભાખરીઓ અને પાણીનો લોટો ભર્યો, અને ચંપલ કસીને બાંધ્યાં.
તેની મા હાથ જોડીને દરવાજે ઊભી રહી. "દીકરા," તેણે કહ્યું, "રસ્તો લાંબો છે. મને વચન આપ કે તું એકલો મુસાફરી નહીં કરે. કોઈને સાથે લઈ જજે."
બ્રહ્મદત્તે પ્રેમથી સ્મિત કર્યું. "મા, રસ્તો સલામત છે. મારી દિશામાં કોઈ જતું નથી."
પણ માની આંખો પ્રેમ અને ચિંતાથી ભરેલી હતી, એટલે તેણે માના પગે લાગીને કહ્યું, "ભલે. હું કોઈ સાથી શોધી લઈશ."
મા તેની સાથે ગામની સીમ સુધી ચાલી, જ્યાં એક નાનું તળાવ હતું. તેની કિનારીના પથ્થરો વચ્ચે, એક નાનો કરચલો કાદવમાં આડો આડો દોડતો હતો.
માએ નીચે વળીને હળવેથી તેને ઉપાડ્યો. "લે," તેણે ધીમું હસીને કહ્યું. "આ નાનકડાને સાથે લઈ જા. તો ઓછામાં ઓછું તું એકલો તો નહીં રહે."
બ્રહ્મદત્ત માનું દિલ દુભાવવા માગતો ન હતો. તેણે થેલીમાંથી કપૂરની નાની ડબ્બી કાઢી, ભીનાં પાંદડાંની પથારી પર કરચલાને અંદર મૂક્યો, અને ઢાંકણું હળવેથી બંધ કર્યું જેથી તે શ્વાસ લઈ શકે.
"હવે મારી પાસે સાથી છે," તેણે કહ્યું, અને માએ આશીર્વાદ આપ્યા અને તે દેખાતો બંધ થયો ત્યાં સુધી હાથ હલાવતી રહી.
આખી સવાર તે ચાલ્યો. સૂરજ ઊંચે ચડ્યો, રસ્તા પરથી ધૂળ ઊડી, અને ગરમીથી હવા ઝળહળવા લાગી.
બપોરે તે એક મોટા ઝાડ પાસે આવ્યો, જેની છાયા પહોળી અને ઠંડી હતી. તેનાં મૂળ આરામ કરતા હાથની જેમ ફેલાયેલાં હતાં, અને તેનાં પાંદડાંમાંથી હળવો પવન વહેતો હતો.
"હું અહીં થોડી વાર આરામ કરીશ," બ્રહ્મદત્તે કહ્યું. તેણે થેલી માથા પાસે મૂકી, ઘાસ પર સૂતો અને જલદી ઊંઘી ગયો.
હવે એ ઝાડની એક બખોલમાં એક કાળો સાપ રહેતો હતો. જૂના વાર્તાકારો કહે છે કે સાપને કપૂરની મીઠી સુગંધ બહુ ગમે, અને પવન એ સુગંધ ડાળીઓમાં લઈ ગયો ત્યારે સાપ જાગી ગયો.
તે પડછાયા જેવો શાંત થડ પરથી નીચે સરક્યો, અને સૂતેલા મુસાફર અને તેની થેલી તરફ સરકતો આવ્યો.
પણ નાના કરચલાને પણ સાપની ગંધ આવી ગઈ હતી. તેની નાની આંખો દાંડી પર ઊંચી થઈ. તેણે ડબ્બીનું ઢાંકણું ધકેલીને ખોલ્યું અને ઘાસ પર બહાર આવ્યો.
કરચલો બહુ નાનો હતો અને સાપ બહુ લાંબો. પણ કરચલો અચકાયો નહીં. સાપ સૂતેલા માણસની નજીક આવ્યો ત્યારે કરચલાએ પોતાના બે આંકડા ઊંચા કર્યા અને સાપને જોરથી પકડી લીધો, અને પૂરા જોરથી પકડી રાખ્યો.
સાપ વળ્યો, આમતેમ ફર્યો અને ફૂંફાડા માર્યા, પણ બહાદુર નાના કરચલાએ એક ક્ષણ માટે પણ છોડ્યો નહીં.
છેવટે સાપે હાર માની. તે છૂટીને જેટલું ઝડપથી જઈ શકે તેટલું ઝડપથી લાંબા ઘાસમાં સરકી ગયો, અને પાછો ન આવ્યો.
કરચલો આડો આડો દોડીને પાછો થેલી પાસે આવ્યો અને આંકડા વાળીને છાયામાં બેસી ગયો, જાણે કંઈ થયું જ ન હોય.
બ્રહ્મદત્ત જાગ્યો ત્યારે સૂરજ ખસી ગયો હતો અને પડછાયા લાંબા થઈ ગયા હતા. તેણે આળસ મરડી અને બેઠો થયો, અને પછી તેણે ધૂળમાં સાપ આવ્યો હતો તેનો લિસોટો જોયો, અને તે ભાગ્યો હતો તેનાં નિશાન.
તેણે થેલી પાસે આટલી શાંતિથી બેઠેલા નાના કરચલા સામે જોયું, અને અચાનક તેને બધું સમજાઈ ગયું.
"નાના મિત્ર, હું સૂતો હતો ત્યારે તેં ચોકી કરી," તેણે ધીમેથી કહ્યું. તેણે કરચલાને ખૂબ હળવેથી હથેળીમાં ઉપાડ્યો.
પછી તેને દરવાજે ઊભેલી મા યાદ આવી. "મારી મા સાચી હતી," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "પ્રેમભર્યા શબ્દને ક્યારેય હસીને ઉડાવી ન દેવો જોઈએ. એકલા મુસાફરી ન કરવી જોઈએ, ભલે સાથી તારા જેવો નાનો હોય."
ઘરે પાછા ફરતાં, બ્રહ્મદત્ત એક નિર્મળ ઝરણા પાસે રોકાયો અને ફરી એક વાર આભાર માનીને કરચલાને ઠંડા પથ્થરો વચ્ચે છોડી દીધો.
અને પોતાના ગામ પહોંચીને તે માને કસીને ભેટી પડ્યો અને બધું કહ્યું, અને મા એક સાથે હસી પણ પડી અને રડી પણ પડી.
હવે મીઠી નીંદર કર, નાનકડા. પ્રેમ તારી પડખે ચાલે છે, સૌથી લાંબા રસ્તે પણ.
પંચતંત્ર માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
તમારી પોતાની મા કે વડીલોની કઈ પ્રેમભરી સલાહ તમે આજે પણ સાથે રાખો છો?
સંકલ્પ: રસ્તો ગમે ત્યાં લઈ જાય, મારો પ્રેમ મારા બાળકની સાથે જાય છે.
આશીર્વાદ: નાનકડા, તું ક્યારેય એકલું ન ચાલે, અને નાના મિત્રો પણ તને સુરક્ષિત રાખે.
પાત્રો
- બ્રહ્મદત્ત
- — માનું સાંભળતો એક યુવાન મુસાફર.
- નાનો કરચલો
- — મોટા બહાદુર દિલવાળો નાનકડો મિત્ર.
- તેની મા
- — તે સુરક્ષિત રહે એમ ઇચ્છતી પ્રેમાળ મા.
બોધ
પ્રેમભરી સલાહ સાંભળો, અને સૌથી નાના મિત્રની પણ કદર કરો.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, તું ક્યારેય એકલું મુસાફરી નહીં કરે; હું હંમેશાં તારી સાથે છું. નાના મિત્રો પણ મોટા મદદગાર બની શકે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
બ્રહ્મદત્ત નાના કરચલાને સાથે કેમ લઈ ગયો?
સ્રોત: પંચતંત્ર, પાંચમું તંત્ર (અપરીક્ષિતકારકમ્)
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
બ્રહ્મદત્ત અને નાનો કરચલો વાર્તા શું શીખવે છે?
માની એક સાદી ઇચ્છા દીકરાની રક્ષા બની જાય છે, અને સૌથી નાનો સાથી સૌથી બહાદુર નીકળે છે. આ વાર્તા આપણને પ્રેમ કરનારાનું સાંભળવાને માન આપે છે.