World · વાર્તા સંગ્રહ
પહેલો પત્ર કેવી રીતે લખાયો
નદીકિનારે માછલી પકડતાં ટેફીના પપ્પાનો ભાલો તૂટી જાય છે. તે ભોજપત્રની છાલ પર ચિત્ર-સંદેશ દોરે છે, પણ ટોળી એને સાવ ખોટી રીતે વાંચે છે.
વાર્તાની શીખ: સ્પષ્ટ સંદેશ અને મજાનું હાસ્ય ગૂંચવણને પણ કંઈક અદ્ભુત બનાવી શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- ટેફી, તેગુમાઈ, અજાણ્યો માણસ
- સ્રોત ગ્રંથ
- રુડયાર્ડ કિપલિંગ, જસ્ટ સો સ્ટોરીઝ (1902), 'હાઉ ધ ફર્સ્ટ લેટર વૉઝ રિટન'
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
રુડયાર્ડ કિપલિંગે આ વાર્તા 1902ની પોતાની ‘જસ્ટ સો સ્ટોરીઝ’ માટે લખી હતી, એવું પુસ્તક જે એમણે પહેલાં પોતાની દીકરીને મોઢે કહી સંભળાવ્યું હતું, અને ટેફી એની જ પ્રેમભરી છબી છે. એ એમની રમતિયાળ "શરૂઆત કેવી રીતે થઈ" વાળી વાર્તાઓમાંની એક છે, પણ પ્રાણીની સૂંઢ કે ખૂંધને બદલે એ કંઈક માનવીય સમજાવે છે: લેખન. ખોવાયેલા ભાલા માટેનું ટેફીનું છાલ પરનું ચિત્ર સાવ ખોટી રીતે વંચાય છે, ટોળી નદીએ દોડી જાય છે, અને ગેરસમજ હાસ્ય, માફી અને મુખી દ્વારા એને મહાન શોધ કહેવામાં પૂરી થાય છે. કેન્દ્રમાં પિતા અને દીકરી હોવાથી એ વહેંચવામાં હૂંફાળી લાગે છે. ગર્ભાવસ્થામાં એ એક આનંદભરી યાદ છે કે નાનકડું બાળક એક દિવસ તમને પત્ર લખી શકે છે.
કિપલિંગની આ રમતિયાળ વાર્તા બાળકની કલ્પનાને એક મહાન માનવ ભેટ, લેખનના બીજ તરીકે ઉજવે છે. જ્યાં નીચે પ્રેમ હોય ત્યાં ગેરસમજ પણ હાસ્યમાં પૂરી થઈ શકે છે.
"કોઈ દિવસ, મારી હોશિયાર દીકરી," એમણે કહ્યું, "આપણે એવાં નિશાન બનાવીશું જે બધા સમજી શકે."
સાવ શરૂઆતના સમયમાં, તેગુમાઈ બોપસુલાઈ નામનો એક આદિમાનવ રહેતો હતો. તે એક ગુફામાં રહેતો, બહુ ઓછાં કપડાં પહેરતો, અને ખૂબ, ખૂબ ખુશ રહેતો.
એની નાનકડી દીકરીનું નામ તફીમાઈ મેતાલુમાઈ હતું, જેનો અર્થ થાય નાનકડી-તોફાની-જેને-રીતભાત-શીખવવી-પડે. પણ તે એને ટેફી કહેતો, એને પ્રેમ કરતો, અને ટેફી પણ એને ખૂબ પ્રેમ કરતી.
એક દિવસ તેગુમાઈ રાતના ભોજન માટે માછલી પકડવા વાગાઈ નદીએ ગયો, અને ટેફી પણ સાથે ગઈ, કિનારે બેસીને તડકામાં પગ હલાવતી.
તેગુમાઈનો ભાલો લાકડાનો હતો અને એના છેડે શાર્કના દાંત હતા. એક પણ માછલી પકડે તે પહેલાં એણે એ નદીના તળિયે બહુ જોરથી માર્યો, અને તે બે ટુકડા થઈ ગયો.
"લો, આ તો મોટી ગડબડ થઈ!" તેગુમાઈએ કહ્યું. "આને સાંધતાં મને આખો દિવસ લાગશે, અને મારા બીજા ભાલા તો ઘરે ગુફામાં છે."
"કાશ આપણે મમ્મીને બીજો મોકલવાનું કહી શકીએ," ટેફીએ કહ્યું. "પણ એ તો બહુ દૂર છે, અને તમારા પગ થાકી ગયા છે." તેગુમાઈએ ફક્ત નિસાસો નાખ્યો અને ભાલો સાંધવા લાગ્યો.
બરાબર ત્યારે નદીકિનારે એક અજાણ્યો માણસ આવ્યો. તે તેવારા નામની દૂરની એક ટોળીનો હતો, અને તેગુમાઈની ભાષાનો એક પણ શબ્દ સમજતો નહોતો.
ટેફીને એક વિચાર આવ્યો. એણે સફેદ ભોજપત્રની છાલનો ટુકડો અને શાર્કનો એક દાંત લીધો, અને નાનાં ઘસરકાવાળાં ચિત્રો દોરવા લાગી, જેમ પપ્પા ક્યારેક ગુફાની દીવાલ પર દોરતા.
"હું પપ્પાનો તૂટેલો ભાલો દોરીશ," એણે કહ્યું, "જેથી મમ્મીને ખબર પડે કે કાળા હાથાવાળો ભાલો મોકલવાનો છે. અને હું અજાણ્યા માણસને એ લાવતો દોરીશ, જેથી એમને ખબર પડે કે કોને આપવાનો છે."
એણે પપ્પાને ભાલા સાથે દોર્યા, બીવરનો બંધ દોર્યો, અજાણ્યા માણસને દોર્યો, અને ઘરના રસ્તા માટે થોડાં નાનાં નિશાન દોર્યાં. લીટીઓ થોડી વાંકીચૂકી હતી, છતાં એને પોતાના ચિત્ર પર બહુ ગર્વ હતો.
એણે છાલ અજાણ્યા માણસને આપી અને ગુફા તરફ આંગળી ચીંધી. અજાણ્યો માણસ હસ્યો, કારણ કે એને લાગ્યું કે આ હોશિયાર બાળકી ઇચ્છે છે કે તે સંદેશ લઈ જાય, અને તે નીકળી પડ્યો.
ગુફાએ પહોંચીને એણે ટેફીની મમ્મી, તેશુમાઈ તેવિન્દ્રોને ટોળીની બધી સ્ત્રીઓ સાથે જોયાં. એણે નમ્રતાથી નમીને છાલ એમને આપી.
તેશુમાઈએ ચિત્ર જોયું અને ચીસ પાડી. એમને વાંકીચૂકી લીટીઓ જોઈને એવું લાગ્યું કે તેગુમાઈને કંઈક થયું છે અને આ અજાણ્યા માણસે જ કર્યું છે! બીજી સ્ત્રીઓએ જોયું, અને એમણે પણ ચીસો પાડી.
એમણે બિચારા, ગભરાયેલા અજાણ્યા માણસને પકડ્યો અને એના વાળમાં આખો કાદવ ચોપડી દીધો, એટલે તે ભીના ખીર જેવો દેખાવા લાગ્યો, અને આખી ટોળી પાછળ પાછળ એને નદીએ લઈ ગઈ.
ત્યાં, વાગાઈ નદીએ, તેગુમાઈ શાંતિથી પોતાનો ભાલો સાંધતો બેઠો હતો, અને બાજુમાં ટેફી પાણીમાં પગ છબછબાવતી હતી. કોઈને જરાય કંઈ થયું નહોતું.
બધાં જોતાં જ રહી ગયાં. પછી ટેફી હસી, ખૂબ હસી. "અરે મમ્મી, એ તો ફક્ત મારો ચિત્ર-પત્ર હતો! હું પપ્પાનો બીજો ભાલો માંગતી હતી!"
ટોળીના મુખીએ છાલને ધ્યાનથી જોઈ અને ધીમેથી માથું હલાવ્યું. "હું સમજ્યો," એમણે કહ્યું. "બાળકીએ આ નિશાન ભાલા માટે અને આ અજાણ્યા માણસ માટે દોર્યું હતું. આ એક મહાન શોધ છે, જોકે આપણે એને બરાબર વાંચતાં શીખવું પડશે."
સ્ત્રીઓને ખૂબ દુઃખ થયું, અને એમણે અજાણ્યા માણસના વાળ ધોઈ આપ્યા અને એને ભેટો આપી, અને તે પણ હસ્યો, જોકે હજી એક પણ શબ્દ સમજતો નહોતો.
તેગુમાઈએ ટેફીને ઊંચકીને ભેટી લીધી. "કોઈ દિવસ, મારી હોશિયાર દીકરી," એમણે કહ્યું, "આપણે એવાં નિશાન બનાવીશું જે બધા સમજી શકે." "અને ગમે એટલે દૂર કોઈને પણ સંદેશ મોકલી શકીશું."
મુખીએ એ ભોજપત્રની છાલ ગુફામાં સાચવીને રાખી. એ અત્યાર સુધી લખાયેલો સૌથી પહેલો પત્ર હતો. અને ટોળી વર્ષો સુધી આ મજાની વાર્તા કહેતી રહી.
અને એ રાતે ટેફી હૂંફાળા તાપણા પાસે ઊંઘી ગઈ, એ નિશાનોનાં સપનાં જોતી જે તે અને પપ્પા એક દિવસ બનાવશે.
કોઈ દિવસ તું પણ તારા પોતાના પત્રો દોરીશ, મારા નાનકડા, અને દરેક લીટી પ્રેમનો સંદેશ હશે.
વિશ્વ માંથી વધુ
બાળક સાથે વિચારો
જો આજે રાતે તમે તમારા બાળકને ચિત્ર-પત્ર મોકલી શકો, તો તમે શું દોરશો?
સંકલ્પ: હું મારા બાળકની કલ્પનાને, એની બધી આડીઅવળી લીટીઓ સાથે, એક કીમતી ભેટ તરીકે આવકારું છું.
આશીર્વાદ: તારું મન વિચારોથી તેજસ્વી રહે, અને તારા સંદેશાને હંમેશાં હાસ્ય અને પ્રેમ મળે.
પાત્રો
- ટેફી
- — પહેલો ચિત્ર-પત્ર દોરનાર એક હોશિયાર નાનકડી છોકરી.
- તેગુમાઈ
- — ટેફીના પ્રેમાળ પિતા, જે બધા વાંચી શકે એવાં નિશાનોનું સપનું જુએ છે.
- અજાણ્યો માણસ
- — પત્ર લઈ જનાર એક દયાળુ મુસાફર, જેનો અંતે પ્રેમથી આભાર માનવામાં આવે છે.
બોધ
સ્પષ્ટ સંદેશ અને મજાનું હાસ્ય ગૂંચવણને પણ કંઈક અદ્ભુત બનાવી શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, કોઈ દિવસ તું તારા પોતાના પત્રો દોરીશ, અને હું દરેકને સાચવીને રાખીશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
તને શું જોઈએ છે એ મને કહેવા તું કેવું ચિત્ર દોરીશ?
સ્રોત: રુડયાર્ડ કિપલિંગ, જસ્ટ સો સ્ટોરીઝ (1902), 'હાઉ ધ ફર્સ્ટ લેટર વૉઝ રિટન'
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થા ડાયટ ચાર્ટ વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
પહેલો પત્ર કેવી રીતે લખાયો વાર્તા શું શીખવે છે?
કિપલિંગની આ રમતિયાળ વાર્તા બાળકની કલ્પનાને એક મહાન માનવ ભેટ, લેખનના બીજ તરીકે ઉજવે છે. જ્યાં નીચે પ્રેમ હોય ત્યાં ગેરસમજ પણ હાસ્યમાં પૂરી થઈ શકે છે.