Krishna Leela · गोष्ट संग्रह
बलराम वृंदावनला परततो
अनेक वर्षे दूर राहिल्यानंतर बलराम रथातून वृंदावनला परत येतो. नंद, यशोदा आणि जुने मित्र आनंदाश्रूंनी त्याला मिठी मारतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: घर आणि जुने मित्र नेहमी आपल्या मनात राहतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- बलराम, नंद आणि यशोदा, यमुना
- मूळ ग्रंथ
- भागवत पुराण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भागवत पुराण, खंड 10 · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
बलरामाचे घरी परतणे भागवत पुराणाच्या दशम स्कंधात (अध्याय ६५) आणि विष्णु पुराणात सांगितले आहे, आणि ब्रजमध्ये हा एक लाडका प्रसंग आहे — तिथे यात्रेकरूंना ती जागा दाखवली जाते, जिथे यमुना त्याच्या नांगराकडे वळली असे म्हणतात. वृंदावनच्या बहुतेक गोष्टी कृष्णाच्या असतात, म्हणून त्याच्या मोठ्या भावाला केंद्रस्थानी पाहणे दुर्मीळ आणि गोड आहे — तो मोठा होऊन फक्त नंद-यशोदेची मिठी घ्यायला आणि जुन्या मित्रांसोबत वसंत घालवायला परत येतो. नदीदेवीसोबतचा खेळकर क्षण गोष्टीत हलकेपणा आणतो. होणाऱ्या आई-वडिलांसाठी ही उबदार आठवण आहे की जिथे प्रेमळ हात वाट पाहतात, तेच घर असते.
बलरामाचे घरी परतणे दाखवते की मोठे होऊन दूर गेलो म्हणजे विसरायलाच हवे असे नाही. कुटुंबाचे आणि मैत्रीचे जुने नाते उबदार राहते, आपले पुन्हा स्वागत करायला तयार असते.
"मी तुम्हाला कसा विसरेन?" बलराम हसत म्हणाला. "वृंदावन नेहमी माझ्या मनात आहे."
कृष्ण आणि बलराम लहानपणी वृंदावन सोडून गेले, त्याला अनेक वर्षे झाली होती. आता ते मोठे झाले होते आणि समुद्रकाठच्या द्वारका या मोठ्या नगरीत राहत होते.
पण बलरामाला आपण जिथे लहानाचे मोठे झालो, त्या गावाची अनेकदा आठवण यायची: संध्याकाळच्या धुळीत घरी परतणाऱ्या गायी, ताज्या लोण्याचा वास, आणि आपल्याला हाक मारणारा यशोदेचा आवाज.
एके दिवशी तो म्हणाला, "मला त्यांना भेटायला जायलाच हवे." तो रथात बसला आणि थेट वृंदावनपर्यंत गेला. ओळखीची शेते दिसू लागली, तसे त्याचे हृदय जोरात धडधडू लागले.
गवळ्यांनी रथ येताना पाहिला आणि ते धावत भेटायला आले. "बलराम आहे! बलराम घरी आला आहे!" ही बातमी आनंदी पक्ष्यासारखी घराघरांत उडत गेली.
नंद आणि यशोदा घाईघाईने बाहेर आले. बलरामाने रथातून उडी मारली आणि त्यांच्या पायांशी नमस्कार केला, आणि त्यांनी त्याला उठवून जवळ घेतले.
यशोदा आनंदाने रडू लागली आणि लहानपणी करायची तसा त्याच्या चेहऱ्यावरून हात फिरवू लागली. नंदांनी त्याला घट्ट धरले आणि सोडायलाच तयार नव्हते. "आमचा मुलगा," ते म्हणाले. "आमचा मुलगा परत आला."
मग बलरामाचे सगळे जुने मित्र भोवती गोळा झाले. मोठ्या गवळ्यांनी त्याला मिठी मारली. लहानांनी त्याच्या पायांना स्पर्श केला. बालपणीचे मित्र हसले आणि त्यांनी त्याच्या खांद्यावर थाप मारली.
ते सगळे झाडांखाली एकत्र बसले, आणि प्रत्येकजण एकाच वेळी प्रश्न विचारू लागला. "तू बरा आहेस ना? द्वारकेत सगळे आनंदात आहेत ना? तुला अजून आमची आठवण आहे का?"
"मी तुम्हाला कसा विसरेन?" बलराम हसत म्हणाला. "वृंदावन नेहमी माझ्या मनात आहे."
गोपीही आल्या, लाजत आणि हसत. त्यांनी कृष्णाबद्दल विचारले. "तो बरा आहे ना? त्याला वन, नदी, आमची गाणी आठवतात का?" बलरामाने त्यांना हळुवारपणे सांगितले की कृष्ण त्यांच्यावर नेहमी प्रेम करतो आणि त्याने नमस्कार पाठवला आहे.
बलराम वसंत ऋतूचे पूर्ण दोन महिने वृंदावनात राहिला. ते चैत्र आणि वैशाख हे महिने होते, जेव्हा आंब्यांना मोहोर येतो आणि कोकिळा दिवसभर गातात.
संध्याकाळी तो मित्रांसोबत यमुनेकाठच्या कुंजांमध्ये फिरायचा. चंद्र मंद चमकायचा, वारा रात्री फुलणाऱ्या फुलांचा सुगंध घेऊन यायचा, आणि पाण्यावर कमळे तरंगायची.
एका उबदार रात्री बलरामाला थंड नदीत डुंबावे, खेळावे असे वाटले. "यमुने!" त्याने खेळकरपणे हाक मारली. "इकडे ये, आमच्या जवळ, म्हणजे आम्ही तुझ्या पाण्यात स्नान करू."
पण नदी आपल्याच वाटेने वाहण्यात गुंग होती, आणि ती आली नाही.
बलराम हसला आणि त्याने आपला मोठा नांगर उचलला. त्याने त्याचे टोक हळूच नदीच्या काठाशी टेकवले आणि तिला आपल्याकडे ओढू लागला — जसा एखादा हट्टी छोटा ओढा नव्या पाटात वळवावा तसा.
यमुनेला ती ओढ जाणवली आणि ती हसली. ती आपल्या खऱ्या रूपात, एका सुंदर नदीदेवीच्या रूपात त्याच्यापाशी आली आणि तिने नमस्कार केला. "मला क्षमा कर, बलरामा," ती म्हणाली. "मला तुझ्या शक्तीची कल्पना नव्हती. तू म्हणशील तिथे मी येईन."
बलरामही हसला आणि त्याने तिला सोडले. तो आणि त्याचे मित्र चांदण्यात तिच्या गार, स्वच्छ पाण्यात मन भरेपर्यंत डुंबले, पाणी उडवत आणि गाणी गात राहिले.
आणि लोक म्हणतात की आजही वृंदावनाजवळ त्या ठिकाणी यमुना वळण घेते, बलरामाने तिला जवळ बोलावलेली ती रात्र आठवत.
दिवस एखाद्या आनंदी स्वप्नासारखे गेले. बलरामाने जुन्या मित्रांसोबत गायींचे दूध काढले, यशोदेच्या चुलीजवळ बसला आणि लहानपणीसारखेच तिने घुसळून दिलेले लोणी खाल्ले.
शेवटी द्वारकेला परत जायची वेळ आली. सगळे गाव हार, मिठाई आणि अश्रू घेऊन निरोप द्यायला जमले.
यशोदेने त्याचा रथ लोणी आणि फळांनी भरला. "लवकर परत ये, आणि कृष्णालाही सोबत घेऊन ये," ती त्याचे हात धरून म्हणाली.
"मी तुझे प्रेम त्याच्यापर्यंत पोहोचवेन," बलराम म्हणाला. रथ दूर जाईपर्यंत, वृंदावन मागे फक्त एक हिरवी रेघ होईपर्यंत तो हात हलवत राहिला.
बाळा, आपल्यावर प्रेम करणारे लोक आपल्यासाठी नेहमी जागा ठेवतात, आणि जिथे प्रेमळ हात वाट पाहतात, तेच घर असते.
कृष्ण लीला मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
तुमच्या बालपणीची कोणती जागा किंवा कोणती माणसे तुमच्या बाळाने ओळखावीत, असे तुम्हाला वाटते?
संकल्प: मला खूप काळापासून ओळखणाऱ्या प्रेमाने मी वेढलेली आहे.
आशीर्वाद: जवळचे आणि दूरचे प्रेमळ चेहरे असलेले घर तुला नेहमी लाभो.
पात्रे
- बलराम
- — कृष्णाचा बलवान, प्रेमळ मोठा भाऊ.
- नंद आणि यशोदा
- — त्याचे घरी स्वागत करणारे प्रेमळ आई-वडील.
- यमुना
- — त्याच्या हाकेने जवळ येणारी नदीदेवी.
बोध
घर आणि जुने मित्र नेहमी आपल्या मनात राहतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, आयुष्य तुला कुठेही घेऊन जावो, आपले घर नेहमी उघड्या हातांनी तुझी वाट पाहील.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
बलराम घरी आल्यावर कोणाला आनंद झाला?
स्रोत: भागवत पुराण, दशम स्कंध, अध्याय ६५; तसेच विष्णु पुराण, अंश ५
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- मथुरेचा माळी · दिवस 227
अशीच गोष्ट
भागवत पुराण सुदामा माळ्याची गोष्ट सांगते, आणि परंपरा मानते की भरल्या मनाने दिलेल्या भेटीचे मोल तिच्या किमतीपेक्षा जास्त असते. ही कथा पालकांना त्यांच्या घरात भरून राहणाऱ्या साध्या, प्रेमळ भेटींचा विचार करायला लावते. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की कृतज्ञता आणि उदारपणा मन अधिक शांत ठेवायला मदत करू शकतात.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
बलराम वृंदावनला परततो ही गोष्ट काय शिकवते?
बलरामाचे घरी परतणे दाखवते की मोठे होऊन दूर गेलो म्हणजे विसरायलाच हवे असे नाही. कुटुंबाचे आणि मैत्रीचे जुने नाते उबदार राहते, आपले पुन्हा स्वागत करायला तयार असते.