World · गोष्ट संग्रह
चांग'ए आणि चंद्रावरचा ससा
धनुर्धारी हौ यीला चिरकाल जीवनाचे अमृत मिळते आणि तो ते लपवून ठेवतो. ते सुरक्षित ठेवण्यासाठी त्याची पत्नी चांग'ए ते पिते आणि तरंगत चंद्रावर जाते.
गोष्टीचे तात्पर्य: खूप मोठ्या अंतरावरही प्रेम घट्ट टिकते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- चांग'ए, हौ यी, जेड ससा
- मूळ ग्रंथ
- हुआइनान्झीमध्ये नोंदवलेली चिनी आख्यायिका; मध्य-शरद उत्सवाशी जोडलेली
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
चांग'एचे चंद्रावर जाणे प्राचीन चिनी ग्रंथ 'हुआइनान्झी'मध्ये नोंदवले आहे, आणि नंतर लोकपरंपरेने ते मध्य-शरद उत्सवाशी जोडले — तेव्हा कुटुंबे चंद्र-केक वाटून खातात, कंदील लावतात आणि मिळून पूर्ण चंद्राकडे पाहतात. तिच्या शेजारी वनौषधी कुटणारा जेड ससा बौद्ध 'शशजातक'मधून आला आहे, म्हणून इथे भारतीय आणि चिनी चंद्रकथा एकत्र भेटतात. ही कोमल आवृत्ती अमृताला चांग'एने हिसकावलेली नव्हे, तर जपलेली गोष्ट म्हणून ठेवते, आणि धनुर्धारी हौ यी जास्तीच्या सूर्यांना फक्त दूर पाठवतो. आपल्या लाडक्या व्यक्तीला आपण तिची आठवण ठेवली आहे हे कळावे म्हणून केक आणि कंदील ठेवण्याचा तिचा शेवट होणाऱ्या आईसाठी एक कोमल, चांदण्यातले वाचन बनवतो.
एक शक्तिशाली देणगी लोभी हातांपासून वाचवण्यासाठी चांग'ए शांत धैर्याने वागते, आणि दूर असूनही ती मैत्रीने आणि आठवणींनी वेढलेली असते. ही आख्यायिका शिकवते की प्रेम आणि काळजी पूर्ण चंद्रासारखी तेजस्वी होऊन कितीही अंतर पार करू शकतात.
ती खिडकीतून बाहेर तरंगत गेली, छपरांच्या वर, ढगांच्याही वर.
खूप खूप पूर्वी, चीनमध्ये, जुने कथाकार सांगतात की आकाशात एक नव्हे, तर दहा सूर्य होते.
ते सूर्यमातेची मुले होते, आणि रोज त्यांच्यापैकी फक्त एकाने आकाश ओलांडायचे होते. पण एका सकाळी दहाही जण हसत, चमकत एकत्र उगवले, आणि पृथ्वी खूप तापली. नद्या आटल्या, आणि शेतांतली पिके कोमेजली.
तिथे हौ यी नावाचा एक महान धनुर्धारी राहत होता. त्याने आपले लाल धनुष्य आणि पांढरे बाण घेतले, आणि तो एका उंच डोंगराच्या शिखरावर चढला. एकेक करून त्याने नऊ सूर्यांना आकाशातून दूर पाठवले, आणि फक्त एकच सूर्य उरला — जसा असायला हवा तसा, उबदार आणि सौम्य चमकणारा.
नद्या पुन्हा वाहू लागल्या. भात हिरवागार झाला. लोकांनी जल्लोष केला आणि हौ यीला नायक म्हटले.
हौ यीच्या पत्नीचे नाव चांग'ए होते. ती सौम्य आणि दयाळू होती, तिचा आवाज झऱ्याच्या पाण्यासारखा होता, आणि तिला चंद्राकडे पाहायला खूप आवडायचे.
पृथ्वी वाचवल्याचे बक्षीस म्हणून पश्चिमेच्या राजमातेने हौ यीला चमकणाऱ्या अमृताची एक छोटीशी कुपी दिली. "जो हे पिईल," ती म्हणाली, "तो स्वर्गात वर जाईल आणि चिरकाल राहील."
पण हौ यीला चांग'एला सोडून जायचे नव्हते. "मी त्यापेक्षा इथे पृथ्वीवर तुझ्यासोबत राहणे पसंत करेन," तो तिला म्हणाला. म्हणून त्यांनी ती छोटी कुपी रेशमात गुंडाळून घराच्या मागच्या बाजूला एका पेटीत लपवून ठेवली.
आता, हौ यीच्या शिष्यांपैकी पेंग मेंग नावाच्या एका लोभी माणसाने ती भेट पाहिली होती. त्याला ते अमृत स्वतःसाठी हवे होते.
एका संध्याकाळी, आठव्या महिन्याच्या पंधराव्या दिवशी, चंद्र पूर्ण असताना, हौ यी शिकारीला गेला. पेंग मेंग घरी आला आणि त्याने चांग'एकडे अमृत मागितले.
ते अमृत लोभी हातांत पडता कामा नये, हे चांग'एला ठाऊक होते. म्हणून ते सुरक्षित ठेवण्यासाठी तिला करता येण्याजोगी एकच गोष्ट तिने केली. तिने ती छोटी कुपी घेतली आणि सगळे अमृत पिऊन टाकले.
लगेच तिला पिसासारखे हलके वाटू लागले, वाऱ्यावरच्या पाकळीसारखे हलके. तिचे पाय जमिनीवरून उचलले गेले. ती खिडकीतून बाहेर तरंगत गेली, छपरांच्या वर, ढगांच्याही वर.
तिला आपल्या पतीपासून फार दूर जायचे नव्हते. म्हणून तिने स्वर्गातली सगळ्यात जवळची जागा निवडली — तेजस्वी, चंदेरी चंद्र — आणि ती हळुवारपणे त्यावर उतरली.
चंद्र शांत, थंड आणि खूप सुंदर होता. तिथे एक महाल होता — महाशीत महाल — ज्याच्या भिंती मोत्यासारख्या चमकत होत्या, आणि गोड मसाल्याचा सुगंध असलेले दालचिनीचे एक उंच झाड होते.
सुरुवातीला चांग'एला थोडे एकटे वाटले. तेवढ्यात तिला एक मऊ आवाज ऐकू आला — ठक, ठक, ठक.
तिथे, दालचिनीच्या झाडाखाली, लांब कान आणि सौम्य गुलाबी डोळे असलेला एक छोटा पांढरा ससा होता. त्याच्या पंजांत एक मुसळ होते, आणि तो खलबत्त्यात वनौषधी कुटत होता.
हा होता जेड ससा. आणखी एका जुन्या कथेत, या सशाने एकदा एका भुकेल्या प्रवाशाला आपल्याकडचे सगळे काही प्रेमाने देऊ केले होते, आणि तो प्रवासी — जो खरे तर एक दिव्य जीव होता — इतका भारावला की त्याने सशाला कायम चमकत राहण्यासाठी चंद्रावर ठेवले.
"स्वागत आहे," सशाचे मऊ, लुकलुकणारे डोळे म्हणत होते. आणि त्या रात्रीपासून चांग'एला एक मित्र मिळाला. ती ताऱ्यांसाठी हळूच गात असताना जेड ससा तिच्या शेजारी बसून ठक, ठक, दीर्घायुष्याच्या औषधासाठी वनौषधी कुटत राहायचा.
हौ यी घरी आला आणि त्याला पत्नी दिसली नाही, तेव्हा त्याने रात्रीच्या आकाशाकडे पाहिले. तिथे, तेजस्वी पूर्ण चंद्रावर, एका झाडाशेजारी उभी असलेली, पायाशी छोटा ससा असलेली तिची आकृती त्याला दिसल्यासारखी वाटली.
तो बागेत गेला, जिथे चांग'एची आवडती फुले फुलायची. तिथे त्याने तिचे आवडते गोड केक आणि ताजी फळे मांडलेले एक मेज ठेवले, आणि धूप आणि कंदील लावले, म्हणजे आपण तिची आठवण ठेवली आहे, हे तिला कळेल.
आणि खूप वर, चंद्रावर, चांग'एने कंदील उजळताना पाहिले आणि ती हसली.
गावातल्या लोकांनी जे घडले ते ऐकले, आणि सौम्य चांग'एला शुभेच्छा देण्यासाठी त्यांनीही पूर्ण चंद्राखाली केक आणि फळे ठेवली.
असा सुरू झाला मध्य-शरद उत्सव. दर वर्षी आठव्या महिन्याच्या पंधराव्या दिवशी कुटुंबे गोल, सोनेरी चंद्राखाली एकत्र जमतात. ते गोल चंद्र-केक वाटून खातात, कागदी कंदील लावतात, आणि चांग'ए आणि जेड ससा शोधायला वर पाहतात.
तर आज रात्री, बाळा, तुला चंद्र दिसला, तर कदाचित तिथे एक छोटा ससा दिसेल — अजूनही वनौषधी कुटत, आपल्या मैत्रिणीला सोबत करत.
हळुवार झोप, माझ्या चंद्रबाळा. तिथे वर कोणीतरी नेहमी प्रेमाने तुझ्यावर लक्ष ठेवून आहे.
जगभरातील मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
जेड सशासारखे, एकट्या दिवसांत तुम्हाला शांतपणे सोबत करणारे सोबती कोण आहेत?
संकल्प: जे मौल्यवान आहे ते मी शांत शक्तीने जपते, आणि मी कोमल प्रेमाने वेढलेली आहे.
आशीर्वाद: बाळा, चंद्र नेहमी तुझी वाट उजळो, आणि तू जिथे जाशील तिथे कोमल मित्र तुझ्यासोबत असोत.
पात्रे
- चांग'ए
- — चंद्रावर राहणारी एक सौम्य स्त्री.
- हौ यी
- — पत्नीवर जिवापाड प्रेम करणारा महान धनुर्धारी.
- जेड ससा
- — तिला सोबत करणारा एक दयाळू पांढरा ससा.
बोध
खूप मोठ्या अंतरावरही प्रेम घट्ट टिकते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तुला चंद्र दिसला, की आठव — माझे प्रेम तुझ्यापर्यंत सगळीकडे पोहोचते.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
चंद्रावर चांग'एला कोण सोबत करतो?
स्रोत: हुआइनान्झीमध्ये नोंदवलेली चिनी आख्यायिका; मध्य-शरद उत्सवाशी जोडलेली
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- सावित्रीचा सूर्योदय · दिवस 23
तेच मूल्य
परंपरा सावित्रीला शांत, स्वच्छ मनाच्या प्रेमाचे चित्र मानते, आणि तिच्या स्मरणार्थ आजही वटसावित्रीचे व्रत केले जाते. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की एखाद्या काळजीला एकदम झुंज देण्यापेक्षा स्थिरपणे, एकेक पाऊल टाकत सामोरे गेल्यास आईला परिस्थिती अधिक आपल्या हातात असल्यासारखी वाटू शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
चांग'ए आणि चंद्रावरचा ससा ही गोष्ट काय शिकवते?
एक शक्तिशाली देणगी लोभी हातांपासून वाचवण्यासाठी चांग'ए शांत धैर्याने वागते, आणि दूर असूनही ती मैत्रीने आणि आठवणींनी वेढलेली असते. ही आख्यायिका शिकवते की प्रेम आणि काळजी पूर्ण चंद्रासारखी तेजस्वी होऊन कितीही अंतर पार करू शकतात.