World · गोष्ट संग्रह
दावीदाच्या वीणेने राजा शौलाला शांती
मेंढपाळ मुलगा दावीद आपल्या मेंढ्यांसाठी वीणेवर मंद गाणी वाजवतो. राजा शौलाचे मन जड आहे, म्हणून दावीदाला त्याच्यासाठी वाजवायला राजवाड्यात आणले जाते.
गोष्टीचे तात्पर्य: सौम्य संगीत आणि प्रेमळपणा अस्वस्थ मनाला शांती देऊ शकतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- दावीद, राजा शौल
- मूळ ग्रंथ
- हिब्रू बायबल, 1 शमुवेल 16:14–23; स्तोत्र 23
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
तरुण दावीद राजा शौलासाठी वीणा वाजवतो हा प्रसंग हिब्रू बायबलमधील शमुवेलच्या पहिल्या पुस्तकाच्या सोळाव्या अध्यायातून आला आहे, आणि दावीदाला परंपरेने स्तोत्रांचा गायक म्हणून आठवले जाते, ज्यात स्तोत्र 23, 'परमेश्वर माझा मेंढपाळ आहे', हेही आहे. शतकानुशतके कलाकारांनी अस्वस्थ राजाशेजारी बसलेल्या मेंढपाळ संगीतकाराचे चित्र रंगवले आहे. दावीदाच्या अधिक प्रसिद्ध साहसांप्रमाणे या प्रसंगात कोणतीही स्पर्धा नाही; त्याची सारी शक्ती संगीतात आहे. बेथलेहेमच्या टेकड्यांवर कोकरांना शांत करणारे तेच सौम्य सूर जड मनाच्या राजाला विश्रांती देतात. हे पुनर्कथन कुरणापासून राजवाड्यापर्यंतचा तो शांत धागा जपते. होणाऱ्या आईसाठी ही गोष्ट गाणे आणि गुणगुणणे यांची सहज सोबती आहे, जे बाळ ऐकू आणि ओळखू लागते.
ही गोष्ट सौम्य संगीताच्या आणि शांत सोबतीच्या बरे करणाऱ्या शक्तीचा सन्मान करते. ती दाखवते की राजालाही आतून जड वाटू शकते, आणि अस्वस्थ मनाला विश्रांती बळाने नव्हे तर प्रेमळपणाने मिळते.
ते उन्हाळ्याच्या दिवशी गार पाण्यासारखे होते, उघड्या खिडकीतून येणाऱ्या झुळुकीसारखे, थकलेल्या कपाळावर आईच्या हातासारखे.
फार पूर्वी, बेथलेहेम नावाच्या छोट्या गावाजवळच्या टेकड्यांवर दावीद नावाचा एक मेंढपाळ मुलगा आपल्या वडिलांच्या मेंढ्या राखायचा.
तो आठ भावांमध्ये सर्वात धाकटा होता. बाकीचे मोठ्यांच्या कामात गुंतलेले असताना दावीद आपले दिवस मोकळ्या माळरानावर कळपासोबत घालवायचा.
तो प्रत्येक मेंढीला तिच्या चेहऱ्यावरून ओळखायचा. तो त्यांना हिरव्या गवताकडे आणि शांत पाण्याच्या डोहांकडे घेऊन जायचा, आणि रात्री त्या ताऱ्यांखाली झोपलेल्या असताना जागून पहारा द्यायचा.
आणि दावीदाकडे एक वीणा होती. ती लाकडाची एक छोटी वीणा होती, जिच्या तारा तो बोटांनी छेडायचा. मेंढ्या अस्वस्थ झाल्या की तो एका दगडावर बसून वाजवायचा.
आपण कल्पना करू शकतो तो आवाज टेकडीवरून तरंगत जाताना: पडणाऱ्या पाण्यासारखे मंद सूर, संथ आणि गोड, कोकरे खाली बसेपर्यंत आणि संध्याकाळचा वारा स्थिर होईपर्यंत.
दूर, राजाच्या घरी, मात्र इतकी शांतता नव्हती. राजा शौल इस्राएलचा पहिला राजा होता. तो उंच आणि बळकट होता, पण त्याचे मन जड झाले होते.
बायबल सांगते की त्याच्यावर एक अस्वस्थ करणारा आत्मा आला. काही दिवस त्याला आतून अंधारलेले आणि बेचैन वाटायचे, आणि त्याचा बिछाना कितीही मऊ असो किंवा जेवण कितीही उत्तम असो, त्याला विश्रांती मिळत नसे.
त्याच्या सेवकांना त्याची काळजी वाटायची. त्यांचे आपल्या राजावर प्रेम होते, आणि त्यांना मदत करायची होती. "आपण वीणा चांगली वाजवणारा कुणीतरी शोधूया," ते म्हणाले. "जेव्हा मन जड होईल, तेव्हा तो वाजवेल, आणि तुम्हाला बरे वाटेल."
शौल तयार झाला. "चांगले वाजवणारा कुणीतरी शोधा, आणि त्याला माझ्याकडे घेऊन या," तो म्हणाला.
एक तरुण सेवक पुढे आला. "मी बेथलेहेममध्ये इशायाचा एक मुलगा पाहिला आहे," तो म्हणाला. "तो कुशलतेने वाजवतो. तो धाडसी आहे, शहाणपणाने बोलतो, दिसायला सुरेख आहे, आणि परमेश्वर त्याच्यासोबत आहे."
म्हणून शौलाने दावीदाचे वडील इशाय यांच्याकडे निरोप पाठवला. "मेंढ्यांसोबत असणारा तुमचा मुलगा दावीद याला माझ्याकडे पाठवा."
इशायाने राजासाठी एका गाढवावर भेटी लादल्या: भाकरी, दुधाची एक पखाल आणि एक करडू. मग त्याने आपल्या धाकट्या मुलाला निरोप दिला.
दावीद मोकळ्या टेकड्या सोडून राजाच्या घराकडे लांबच्या वाटेने चालत गेला, आपली वीणा नीट गुंडाळून छातीशी धरून. तो जैतुनाच्या बागा आणि दगडी भिंती पार करत गेला, आणि राजा कसा असेल याचा विचार करत राहिला.
तो पोहोचला तेव्हा शौलाने त्या तरुण मेंढपाळाकडे पाहिले आणि त्याला आनंद झाला. बायबल सांगते की शौलाचे दावीदावर खूप प्रेम होते, आणि दावीद राजाचे चिलखत वाहणाऱ्या त्याच्या मदतनिसांपैकी एक झाला.
मग एके दिवशी शौलाचे मन पुन्हा जड झाले. त्याचा चेहरा उदास झाला, आणि तो विश्रांतीशिवाय आपल्या दालनात बसून राहिला.
दावीदाने आपली वीणा काढली. तो शांतपणे जवळ बसला आणि वाजवू लागला, तीच मंद गाणी जी तो टेकडीवर आपल्या मेंढ्यांसाठी वाजवायचा.
सुरांनी खोली भरून गेली, सौम्य आणि संथ. ते उन्हाळ्याच्या दिवशी गार पाण्यासारखे होते, उघड्या खिडकीतून येणाऱ्या झुळुकीसारखे, थकलेल्या कपाळावर आईच्या हातासारखे.
हळूहळू राजाचे खांदे सैल झाले. त्याचा श्वास मंद झाला. आवळलेल्या मुठी उघडून गुडघ्यांवर शांत विसावल्या. त्याच्या चेहऱ्यावरचे ढग दूर होऊ लागले.
बायबल सांगते की शौल ताजातवाना झाला आणि त्याला बरे वाटले, आणि तो अस्वस्थ करणारा आत्मा त्याला सोडून गेला.
शौलाने इशायाला निरोप पाठवला: "कृपा करून दावीदाला माझ्याजवळ राहू द्या, कारण मी त्याच्यावर प्रसन्न आहे."
म्हणून दावीद तिथेच राहिला. आणि जेव्हा जेव्हा ते जडपण परत यायचे, तेव्हा तो पुन्हा वीणा हाती घ्यायचा आणि खोलीत शांती परत येईपर्यंत वाजवायचा.
मोठा झाल्यावर दावीद स्वतः एक दिवस राजा झाला, आणि लोक म्हणतात की त्याने अनेक गीते, म्हणजे स्तोत्रे, लिहिली, जी आजही जगभर गायली जातात आणि प्रार्थनेत म्हटली जातात.
त्यातले एक सुरू होते, "परमेश्वर माझा मेंढपाळ आहे." ते हिरव्या कुरणांबद्दल, शांत पाण्याबद्दल आणि नव्याने ताजेतवाने झालेल्या मनाबद्दल बोलते, अगदी त्या शांत टेकड्यांसारखे जिथे दावीद पहिल्यांदा वाजवायला शिकला.
बाळा, तुझे मन जड वाटेल तेव्हा तुला शांत करायला नेहमी एखादे गाणे असो. आणि एक दिवस तुझा स्वतःचा सौम्य आवाज तुझ्या प्रिय व्यक्तीला शांती देवो.
जगभरातील मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
कोणते गाणे किंवा आवाज तुम्हाला शांती देतो, आणि आज रात्री तो तुम्ही बाळासोबत वाटून घ्याल का?
संकल्प: माझे मन जड वाटते तेव्हा मी सौम्य आवाजांना आणि प्रेमळ माणसांना मला शांत करू देते.
आशीर्वाद: सौम्य संगीत आयुष्यभर तुझ्यासोबत राहो, आणि तू इतरांसाठी शांतीचे गाणे होवोस.
पात्रे
- दावीद
- — वीणा असलेला एक धाडसी, सौम्य मेंढपाळ मुलगा.
- राजा शौल
- — ज्याचे जड मन संगीताने शांत होते असा राजा.
बोध
सौम्य संगीत आणि प्रेमळपणा अस्वस्थ मनाला शांती देऊ शकतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तुझे मन जड वाटेल तेव्हा तेव्हा मी तुला गाणे म्हणेन.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
राजा शौलाला बरे वाटावे म्हणून दावीदाने कशी मदत केली?
स्रोत: हिब्रू बायबल, 1 शमुवेल 16:14–23; स्तोत्र 23
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- उबदार पाव वाटणारा बेकरीवाला · दिवस 65
तेच मूल्य
लंगरपासून अन्नदानापर्यंत भारतीय परंपरा सांगतात की शांतपणे अन्न वाटणं ही सगळ्यात मोठी दयाळूपणा आहे. आईच्या मनःशांतीवरील अभ्यास सुचवतात की देणाऱ्या, एकमेकांशी जोडलेल्या समाजाचा भाग असल्याने कठीण काळात कुटुंबांना अधिक सुरक्षित वाटू शकतं.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
दावीदाच्या वीणेने राजा शौलाला शांती ही गोष्ट काय शिकवते?
ही गोष्ट सौम्य संगीताच्या आणि शांत सोबतीच्या बरे करणाऱ्या शक्तीचा सन्मान करते. ती दाखवते की राजालाही आतून जड वाटू शकते, आणि अस्वस्थ मनाला विश्रांती बळाने नव्हे तर प्रेमळपणाने मिळते.