Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 40 · आठवडा 6

गाणे गायची इच्छा असलेला मोर

एक सुंदर मोर कोकिळेचे गाणे ऐकतो आणि आपल्या कर्कश आवाजामुळे दुःखी होतो. तो देवांची राणी जुनो हिच्याकडे तक्रार करतो, आणि ती त्याच्या चमकदार पिसांवरून हात फिरवते.

गोष्टीचे तात्पर्य: इतरांच्या देणग्यांचा मत्सर करण्याऐवजी आपल्या स्वतःच्या देणग्यांत आनंद माना.

या गोष्टीत

पात्रे
मोर, कोकिळा, जुनो
मूळ ग्रंथ
इसापनीती
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 40 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 6 · ७ पैकी दिवस 5
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 6: बाळाची वाढ
मंत्र
ॐ

ही इसापनीतीतील बोधकथा मत्सराचे हळुवारपणे समाधानात रूपांतर करते: दुसऱ्याच्या देणगीची इच्छा करण्याऐवजी मोर आपली स्वतःची देणगी पाहायला आणि तिचा आनंद घ्यायला शिकतो, आणि इतरांच्या देणग्यांतही आनंद मानतो. ती आईला तुलना न करता आपल्या बाळाच्या अनोख्या स्वभावाचे स्वागत करायला मदत करते.

प्रत्येकजण आपल्या देणगीत आनंदी असेल, तर सारी बाग आश्चर्यांनी भरून जाते.

फार पूर्वी, इसापने सांगितलेल्या गोष्टींमध्ये, देवांची राणी जुनो हिची एक मोठी बाग होती. मोर तिचे सर्वात आवडते पक्षी होते, आणि ते तिथे मोकळेपणाने फिरायचे.

एक मोर विशेष सुंदर होता. त्याची मान खोल पाण्यासारखी निळी-हिरवी चमकायची. त्याचा लांब पिसारा पिसांनी जड होऊन मागे लोळायचा, आणि प्रत्येक पिसावर सोनेरी आणि पाचूच्या रंगाचा एक चमकदार डोळा होता.

रोज सकाळी तो बागेतल्या वाटांवरून फिरायचा, आणि त्याचा पिसारा गवतावरून हळूच सळसळत जायचा. फुले जणू त्याच्याकडे झुकायची, आणि फुलपाखरे त्याच्या मागे मागे यायची.

कधी कधी तो कारंज्याजवळ थांबून आपले प्रतिबिंब पाहायचा. पण बहुतेक वेळा तो दुसऱ्याच विचारात त्याच्यापुढून घाईने निघून जायचा, जणू सकाळच्या प्रकाशात आपण किती तेजस्वी चमकतो हे त्याने कधी खरंच पाहिलेच नव्हते.

एका संध्याकाळी, आकाश गुलाबी आणि जांभळे होत असताना, त्याला कारंज्याजवळच्या एका छोट्या झुडपातून एक आवाज ऐकू आला. ती एक कोकिळा होती, एक छोटा तपकिरी पक्षी, गाणारी.

तिचे गाणे दगडांवरून वाहणाऱ्या पाण्यासारखे चढत-उतरत होते. ते लकेरी घेत, चमचमत, मग हळुवार होत गेले, इतके हळुवार की ऐकण्यासाठी सारी बाग जणू श्वास रोखून थांबली.

मोर स्तब्ध उभा राहिला. शेवटचा सूर विरेपर्यंत तो ऐकत राहिला. मग त्याने आपली चोच उघडली आणि तोही गायचा प्रयत्न करू लागला.

पण बाहेर आला तो फक्त एक मोठा, कर्कश आवाज, एखाद्या करकरणाऱ्या दारासारखा. "म्यांव! म्यांव!" एक पेंगुळलेले कबुतर दचकून फडफडले.

मोराने मान खाली घातली. त्याचा सुंदर पिसारा जमिनीवर लोंबला. "अरेरे," त्याने दुःखाने विचार केला, "तो छोटा तपकिरी पक्षी ताऱ्यांसारखे गाऊ शकतो, आणि मी फक्त किंचाळू शकतो."

तो हळूहळू बागेतून चालत, जिथे जुनो बहुतेक वेळा विसावा घ्यायची तिथे गेला, डाळिंबाच्या झाडाखालच्या पांढऱ्या संगमरवरी बाकावर. तिने प्रेमळ डोळ्यांनी वर पाहिले.

"महाराणी," मोर म्हणाला, "मी दुःखी आहे. कोकिळा इतके गोड गाते की सगळे तिच्यावर प्रेम करतात. पण मी चोच उघडली की लोक कान झाकतात. मला तिच्यासारखे गाता का येऊ नये?"

जुनो हसली. तिने हात पुढे करून त्याच्या मानेवरच्या चमकदार पिसांवरून हळुवार हात फिरवला.

"माझ्या लाडक्या मोरा," ती म्हणाली, "स्वतःकडे पाहा. तुझी मान पाचूसारखी झळाळते. तुझा पिसारा रत्नांच्या मोठ्या पंख्यासारखा उघडतो. उन्हात तू तो पसरतोस, तेव्हा सगळे थांबून आश्चर्याने पाहतात."

"प्रत्येक जिवाला त्याची स्वतःची देणगी मिळाली आहे," जुनो हळुवारपणे पुढे म्हणाली. "गरुडाकडे डोंगरांवरून उंच भरारी घेण्याची ताकद आहे. कोकिळेकडे तिचे गाणे आहे. आणि तुझ्याकडे, लाडक्या, तुझे सौंदर्य आहे."

"कोणाकडेच सगळ्या देणग्या नसतात," ती म्हणाली. "आणि कोणालाच सगळ्या देणग्यांची गरजही नसते. प्रत्येकजण आपल्या देणगीत आनंदी असेल, तर सारी बाग आश्चर्यांनी भरून जाते."

मोर बराच वेळ यावर विचार करत राहिला. त्याने संध्याकाळच्या शेवटच्या प्रकाशात झळाळणाऱ्या आपल्या पिसांकडे पाहिले. त्याने त्यांच्याकडे याआधी कधीच खरे पाहिले नव्हते, कारण तो इच्छा करण्यातच इतका गुंतला होता.

हळूहळू त्याने आपला पिसारा उचलला. तो त्याच्या मागे उभा राहिला आणि रुंद उघडला, शंभर सोनेरी डोळे चमचमत, सूर्यास्तासारखा तेजस्वी, सळसळणारा पंखा.

तेवढ्यात कोकिळा आपल्या छोट्या झुडपातून पुन्हा गाऊ लागली. आणि या वेळी मोराला दुःख वाटले नाही. तो फक्त ऐकत राहिला, आणि तिच्या गाण्याचा आनंद घेत राहिला, तर ती डोकावून त्याच्या पिसांचे कौतुक करत होती.

ते दोन्ही पक्षी एकत्र आनंदी होते, प्रत्येकजण आपल्या देणगीसह, प्रत्येकजण दुसऱ्याच्या देणगीने खूश.

त्या दिवसापासून मोर शांत, समाधानी मनाने जुनोच्या बागेतल्या वाटांवरून फिरू लागला. तो कधीच कोकिळेसारखा गायला नाही, पण त्याला त्याची कधी गरजच भासली नाही.

इसापने ही बोधकथा हे शिकवण्यासाठी सांगितली की आपण इतरांच्या देणग्यांचा मत्सर न करता आपल्या स्वतःच्या देणग्यांत आनंद मानावा.

बाळा, तुझ्याकडे तुझ्या स्वतःच्या देणग्या असतील, इतर कोणापेक्षाही वेगळ्या. कदाचित तू गाशील, कदाचित नाचशील, कदाचित जगाला हव्या असलेल्या पद्धतीने तू दयाळू असशील. तुझ्या देणग्या कोणत्याही असोत, मी त्यांच्यावर प्रेम करीन.

आता विसावा घे, बाळा, माझ्या प्रेमाच्या तेजस्वी बागेत.

पुढची गोष्ट वाचा →लपलेल्या खोलीतली आजी

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: इसापनीती · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

इसापच्या नावाने गोळा केलेल्या शेकडो बोधकथांपैकी मोर आणि देवांची राणी यांच्यातला हा छोटा संवाद ग्रीक, लॅटिन आणि नंतरच्या युरोपीय लेखकांनी पुन्हा पुन्हा सांगितला आहे, काही आवृत्त्यांत देवीचे नाव हेरा तर काहींत जुनो आहे. मोर तिचे पवित्र पक्षी होते, त्यामुळे या प्रसंगाला एक हळुवार जवळीक मिळते: पक्षी तक्रार करतो, आणि देवी त्याच्या पिसांवरून हात फिरवत उत्तर देते. मत्सराच्या अनेक बोधकथांप्रमाणे इथे कोणाचा अपमान होत नाही आणि काहीही हिरावून घेतले जात नाही. मोर फक्त आपल्याकडे आधीच जे आहे ते पाहायला शिकतो, आणि कोकिळेच्या गाण्याचाही आनंद घेऊ लागतो. गरोदरपणाच्या सुरुवातीला, जेव्हा तुलना सहज मनात शिरू शकते, तेव्हा ही एक मऊ आठवण आहे की प्रत्येक आई आणि प्रत्येक बाळ आपली स्वतःची देणगी घेऊन येते.

बाळासोबत विचार करा

तुमची स्वतःची अशी कोणती एक देणगी आहे, जी तुम्ही खरंच लक्षात घेतली नाही किंवा जिच्याबद्दल स्वतःचे आभार मानले नाहीत?

संकल्प: माझ्या बाळाच्या स्वतःच्या देणग्या असतील, आणि मी प्रत्येकीचे स्वागत करीन.

आशीर्वाद: तुला तुझ्या स्वतःच्या देणग्या कळोत, त्यांचा तुला आनंद वाटो, आणि इतरांच्या देणग्यांतही तू आनंद मानावास.

पात्रे

मोर
— आपल्या स्वतःच्या देणगीवर प्रेम करायला शिकणारा एक सुंदर पक्षी.
कोकिळा
— गोड गळ्याचा एक छोटा तपकिरी पक्षी.
जुनो
— त्याला त्याचे मोल दाखवणारी देवांची दयाळू राणी.

बोध

इतरांच्या देणग्यांचा मत्सर करण्याऐवजी आपल्या स्वतःच्या देणग्यांत आनंद माना.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, तुझ्याकडे तुझ्या स्वतःच्या देणग्या असतील. त्या कोणत्याही असोत, मी त्यांच्यावर प्रेम करीन.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

मोराची खास देणगी कोणती होती?

स्रोत: इसापनीती, 'मोर आणि जुनो'

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 6व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • सावित्रीचा सूर्योदय · दिवस 23

    तेच मूल्य

    परंपरा सावित्रीला शांत, स्वच्छ मनाच्या प्रेमाचे चित्र मानते, आणि तिच्या स्मरणार्थ आजही वटसावित्रीचे व्रत केले जाते. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की एखाद्या काळजीला एकदम झुंज देण्यापेक्षा स्थिरपणे, एकेक पाऊल टाकत सामोरे गेल्यास आईला परिस्थिती अधिक आपल्या हातात असल्यासारखी वाटू शकते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

गाणे गायची इच्छा असलेला मोर ही गोष्ट काय शिकवते?

ही इसापनीतीतील बोधकथा मत्सराचे हळुवारपणे समाधानात रूपांतर करते: दुसऱ्याच्या देणगीची इच्छा करण्याऐवजी मोर आपली स्वतःची देणगी पाहायला आणि तिचा आनंद घ्यायला शिकतो, आणि इतरांच्या देणग्यांतही आनंद मानतो. ती आईला तुलना न करता आपल्या बाळाच्या अनोख्या स्वभावाचे स्वागत करायला मदत करते.

गाणे गायची इच्छा असलेला मोर गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 6 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा