World · दिवस 28 · आठवडा 4
आठवड्यांचा एक पूर्ण चंद्र

तेनझिन आणि पेमा सिक्कीममधील त्सोमगो तलावाच्या वर एका दगडी घरात राहतात आणि आपल्या बाळाची वाट पाहत आहेत. पेमाला काळजी वाटते, म्हणून तेनझिन तिला म्हाताऱ्या सोनमची चंद्र आणि तलावाची गोष्ट सांगतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: चंद्रासारखेच आपणही धीर धरू शकतो आणि जीवनाच्या हळुवार लयीवर विश्वास ठेवू शकतो.
या गोष्टीत
- पात्रे
- पेमा, तेनझिन, सोनम
- मूळ ग्रंथ
- सिक्कीमच्या डोंगरी परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 28 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 4 · ७ पैकी दिवस 7
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 4: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- आठवड्यांचा एक पूर्ण चंद्र
- मंत्र
- ॐ
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
हिमालयातील बौद्ध कुटुंबे पौर्णिमेला शांत प्रार्थनेचा आणि नव्या सुरुवातीचा काळ मानतात. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की सुरुवातीच्या काळज्या मनात ठेवण्याऐवजी विश्वासू वडीलधाऱ्यांशी किंवा जोडीदाराशी बोलल्याने गर्भारपणाचे पहिले आठवडे हलके वाटू शकतात.
तुझे शरीर हा तलाव आहे, बाळा. तुझे मन हा चंद्र आहे. दोघांनाही काय करायचे ते माहीत आहे.
तेनझिनने शेवटचा ओंडका शेकोटीजवळ ठेवला आणि तलावाच्या काठावर एकटी उभ्या असलेल्या आपल्या पत्नीकडे, पेमाकडे पाहिले.
ते सिक्कीमच्या उंच डोंगरांत, त्सोमगो तलावाच्या वर एका छोट्या दगडी घरात राहत होते. दोन खांबांमध्ये बांधलेल्या दोरीवर प्रार्थनेचे झेंडे फडफडत होते. खालच्या उतारावर याक चरत होते. संध्याकाळी तलाव स्थिर आणि गडद होई, आणि भोवतालची बर्फाळ शिखरे आधी गुलाबी आणि मग करडी होत.
आजची रात्र खास होती. पेमाने त्याला ती बातमी सांगून बरोबर चार आठवडे झाले होते. चंद्राची एक पूर्ण फेरी. त्यांचे बाळ अजूनही एक गुपित होते, नव्या चंद्राच्या पहिल्या बारीक कोरीसारखे छोटे आणि नवे.
पण पेमाच्या मनात काहीतरी चालले आहे, हे तेनझिनला जाणवत होते. ती दिवसभर गप्प होती.
तो गुळगुळीत करड्या दगडांवरून खाली गेला आणि तिच्या खांद्यावर हात ठेवला. तो ताठ झाल्याचे त्याला जाणवले.
"आज रात्री तलाव शांत आहे," तो म्हणाला.
पेमाने मान हलवली पण ती वळली नाही. "सूर्य मावळल्यावर तो नेहमीच शांत असतो."
त्याला गडद पाण्यात तिचे प्रतिबिंब दिसत होते, थोडेसे हलणारे. तिच्या मनात अनेक प्रश्न आहेत, हे त्याला माहीत होते. त्याच्याही मनात होते. मी चांगला पालक होईन का? बाळ बरे असेल ना? आपण तयार आहोत का?
तेनझिन लहान असताना गावातल्या म्हाताऱ्या सोनमने त्याला तलावाच्या गोष्टी शिकवल्या होत्या. तेनझिनला आता त्यातली एक आठवली.
"सोनम म्हणतात," त्याने सुरुवात केली, "की जेव्हा एक नवा जीव सुरू होतो, तेव्हा पहिली पौर्णिमा तलावाला आशीर्वाद घेऊन येते."
पेमाने मान वळवली.
"ते म्हणतात चंद्र आणि तलाव जुने मित्र आहेत," तेनझिन पुढे म्हणाला. "चंद्र कधीच घाई करत नाही. तो पूर्ण होतो, मग बारीक होतो, मग पुन्हा पूर्ण होतो, नेहमी आपल्या वेळेनुसार. आणि तो तलावाला धीर धरायला शिकवतो."
तेवढ्यात त्यांना गावाकडून वाटेवरून खाली येणारा एक छोटा प्रकाश दिसला. ते स्वतः सोनमच होते, हातात कंदील घेऊन, काठी टेकत हळूहळू चालत. त्यांचा चेहरा तपकिरी आणि सुरकुत्यांनी भरलेला होता, आणि डोळे प्रेमळ होते.
"आज रात्री चंद्र उदार आहे," त्यांच्या शेजारी थांबत ते म्हणाले. "तो आपला प्रकाश सगळ्यांना वाटतो आणि काहीच मागत नाही."
पेमाने एक लांब श्वास सोडला. "मला खूप काही वाटतंय," ती हळूच म्हणाली. "आणि मला खूप छोटंही वाटतंय. सगळं एकाच वेळी. ही एक विचित्र भावना आहे."
"हीच तर आश्चर्याची भावना," सोनम हसून म्हणाले. "तू एका खूप खूप लांबच्या प्रवासाच्या सुरुवातीला उभी आहेस. ते मोठेच वाटणार."
त्यांनी कंदील तलावाच्या दिशेने उचलला. आता पाणी काळेभोर आणि गुळगुळीत झाले होते, आणि त्यात पहिल्या चांदण्या दिसू लागल्या होत्या.
"या तलावातल्या पाण्याच्या प्रत्येक थेंबाने खूप लांबचा प्रवास केला आहे," ते म्हणाले. "ढगांपासून बर्फापर्यंत, बर्फापासून ओढ्यांपर्यंत, आणि मग इथे, जिथे तो विसावतो. हे सगळे एक मोठे वर्तुळ आहे. अगदी तुझ्या आतल्या त्या इवल्याशा जिवासारखे."
पेमाचे डोळे भरून आले. ते दुःखाचे अश्रू नव्हते. आतली एखादी घट्ट गाठ शेवटी सैल होते, तेव्हा येतात तसे ते अश्रू होते.
"पण मी तयार नसले तर?" तिने अगदी हळू विचारले.
सोनमचे हसू आणखी रुंद झाले. "तलाव काळजी करत नाही," ते म्हणाले. "तो चंद्रावर विश्वास ठेवतो. अगदी अंधाऱ्या रात्रीसुद्धा त्याला माहीत असते की प्रकाश परत यायची तयारी करतो आहे. तुझे शरीर हा तलाव आहे, बाळा. तुझे मन हा चंद्र आहे. दोघांनाही काय करायचे ते माहीत आहे."
पेमाने त्या म्हाताऱ्याच्या चेहऱ्याकडे पाहिले, मग तेनझिनच्या, आणि मग पोटावर विसावलेल्या आपल्या हातांकडे. चार आठवडे. एक चंद्र. हे फक्त वेळेचे माप नव्हते. ही एक सुरुवात होती.
तिने एक खोल श्वास घेतला. या वेळी डोंगरावरची थंड हवा काळजीने भरलेली वाटली नाही. ती स्वच्छ आणि शांत वाटली, आणि त्यात वरच्या घरांमधून येणाऱ्या जुनिपरच्या धुराचा वास होता.
पूर्वेकडच्या कड्यावरून मोठा, पांढरा पूर्ण चंद्र वर आला. त्याने दूरच्या काठापासून अगदी त्यांच्या पायांपर्यंत तलावावर एक लांब चंदेरी वाट पसरली.
पेमाने आपले डोके तेनझिनच्या खांद्यावर टेकवले. त्याने तिच्याभोवती हात टाकला. सोनम कंदील घेऊन त्यांच्या शेजारी उभे राहिले, आणि बराच वेळ कुणीच काही बोलले नाही.
त्यांच्या मागच्या उतारावर प्रार्थनेचे झेंडे रात्रीच्या वाऱ्यात फडफडत होते, आणि चंद्र डोंगरांवरून हळूहळू वर चढत राहिला.
एकेका चंद्राने, माझ्या बाळा, आम्ही तुझ्यासाठी तयार होत आहोत.
जगभरातील मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण
स्रोत: जागतिक परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा
या गोष्टीमागे
सिक्कीममधील त्सोमगो तलावाच्या वर उंचावर, प्रार्थनेचे झेंडे आणि पौर्णिमा हे रोजच्या जीवनाचा भाग आहेत, आणि ही मूळ कथा कोणत्याही एका जुन्या ग्रंथातून नव्हे, तर त्या हिमालयीन डोंगरी परंपरेतून उगवली आहे. तिचे शिक्षक आहेत सोनम नावाचे एक वडीलधारे, जे जलचक्राला विसावा आणि परतीचे वर्तुळ म्हणून समजावतात: ढगापासून बर्फ, बर्फापासून ओढा, ओढ्यापासून तलाव. फार थोड्या गर्भावस्थेच्या कथा आपला दिलासा अशा थंड, चांदण्यांनी भरलेल्या निसर्गात ठेवतात, किंवा शरीराची तुलना तलावाशी आणि मनाची चंद्राशी करतात. पहिल्या महिन्याच्या शेवटी वाचल्यास ही कथा धीराचे आणि निसर्गाच्या लयीवरील विश्वासाचे एक शांत चित्र देते.
बाळासोबत विचार करा
कोणते नैसर्गिक चक्र किंवा दृश्य तुम्हाला शांती देते? तुमच्या गर्भारपणाच्या प्रवासाची लय त्या दृश्याशी जोडून तुम्हाला शांतता आणि दिलासा कसा मिळवता येईल?
संकल्प: माझ्या शरीराच्या नैसर्गिक लयीवर आणि माझ्या आत वाढणाऱ्या जिवावर माझा विश्वास आहे. मी शांत आहे, मी समर्पित आहे, मी आश्चर्याने भरलेली आहे.
आशीर्वाद: तुमचे मन पौर्णिमेच्या चंद्राखालच्या स्थिर तलावासारखे शांत असो, आणि त्यात तुमच्या शांत, समर्पित आणि आश्चर्याने भरलेल्या प्रवासाचे प्रतिबिंब दिसो.
पात्रे
- पेमा
- — शांत वाटायला शिकणारी एक होणारी आई.
- तेनझिन
- — एका गोष्टीने दिलासा देणारा प्रेमळ पती.
- सोनम
- — चंद्राचा धीर जाणणारे एक शहाणे वडीलधारे.
बोध
चंद्रासारखेच आपणही धीर धरू शकतो आणि जीवनाच्या हळुवार लयीवर विश्वास ठेवू शकतो.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या छोट्या चंद्रा, तू हळूहळू आणि सुंदरपणे वाढत आहेस. मी धीराने आणि आनंदाने तुझी वाट पाहत आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
चंद्राने तलावाला काय शिकवले?
स्रोत: सिक्कीमच्या डोंगरी परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 4व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- नदीशी बोलणारी मुलगी · दिवस 19
अशीच गोष्ट
भारतीय परंपरेने गंगेला न मागता देणारी आई मानले आहे, आणि वाहत्या पाण्याजवळ बसणे हा शांतता मिळवण्याचा जुना मार्ग आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की निसर्गातले स्थिर आवाज लक्षपूर्वक ऐकल्याने श्वास संथ होऊ शकतो आणि धावपळीचे मन निवू शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
आठवड्यांचा एक पूर्ण चंद्र ही गोष्ट काय शिकवते?
हिमालयातील बौद्ध कुटुंबे पौर्णिमेला शांत प्रार्थनेचा आणि नव्या सुरुवातीचा काळ मानतात. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की सुरुवातीच्या काळज्या मनात ठेवण्याऐवजी विश्वासू वडीलधाऱ्यांशी किंवा जोडीदाराशी बोलल्याने गर्भारपणाचे पहिले आठवडे हलके वाटू शकतात.
आठवड्यांचा एक पूर्ण चंद्र गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 4 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.