Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Mahabharata · દિવસ 109 · અઠવાડિયું 16

અર્જુન અને મૌન ગુરુ

વનવાસ દરમિયાન બેચેન અર્જુનને તળાવ પાસે એક મૌન વૃદ્ધ મળે છે. વૃદ્ધ પાણી ડહોળું થાય ત્યાં સુધી હલાવે છે, પછી બસ બેસી રહે છે.

વાર્તાની શીખ: બેચેન મનને ઠરવા દઈએ ત્યારે તે સ્પષ્ટ થાય છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
અર્જુન, મૌન ગુરુ
સ્રોત ગ્રંથ
મહાભારત
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 109 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 16 · 7 માંથી દિવસ 4
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
કાનનાં નાનકડાં હાડકાં પોતાની જગ્યાએ છે — બાળક અવાજનાં કંપન અનુભવવાનું શરૂ કરી શકે છે. અઠવાડિયું 16: બાળકનો વિકાસ

અર્જુનને પછીથી મળેલી ભગવદ્ ગીતા ઘણી વાર સ્થિર મનને શાંત પાણી સાથે સરખાવે છે, અને પરંપરા સ્થિરતાને સ્પષ્ટ કર્મનું મૂળ માને છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે વિચારોને જબરદસ્તી દૂર કર્યા વગર બસ બેસવું અને શ્વાસ લેવો ચિંતિત મનને ઠરવામાં મદદ કરી શકે છે.

તેની સાથે લડીશ નહીં. બેસ. શ્વાસ લે. રાહ જો. તે ઠરી જશે, અને તને ફરી સ્પષ્ટ દેખાશે.

એક સ્થિર તળાવ પાસેના સપાટ પથ્થર પર એક નાનું પક્ષી કૂદતું હતું, બરાબર એક વૃદ્ધ માણસની બાજુમાં, જે એટલા શાંત બેઠા હતા કે પક્ષીને તેમની જરાય પરવા નહોતી.

અર્જુને ટેકરી ચડતાં આ જોયું. પાંડવ ભાઈઓ જંગલમાં રહ્યા તે લાંબાં વર્ષોમાં તે ઘણી વાર વહેલી સવારે એકલા ફરવા જતા. તે દેશના સૌથી ઉત્તમ ધનુર્ધર હતા. તેમનાં બાણ સીધાં અને દૂર જતાં. છતાં, એ વનના દિવસોમાં, ક્યારેક તેમને અંદરથી બેચેની લાગતી, જાણે તેમની અંદર કંઈક હંમેશાં ઉતાવળ કરતું હોય.

તે સવારે તે એક ઝરણાની પાછળ પાછળ ટેકરીઓમાં ઉપર ચડ્યા અને આ સ્વચ્છ તળાવ સુધી પહોંચ્યા. પથ્થર પર બેઠેલા વૃદ્ધના વાળ સફેદ હતા. તેમની આંખો બંધ હતી, અને હાથ ઘૂંટણ પર ટેકવેલા હતા.

અર્જુને નમન કર્યું. "આદરણીય મહાશય, હું પાંડુપુત્ર અર્જુન છું. શું હું આપની સાથે બેસી શકું?"

વૃદ્ધે આંખો ખોલી, હસ્યા, અને પોતાની બાજુના પથ્થર તરફ માથું હલાવ્યું. પણ કંઈ બોલ્યા નહીં.

અર્જુન બેઠા અને વૃદ્ધ બોલે તેની રાહ જોઈ. તે બોલ્યા નહીં. તેમણે ફરી આંખો બંધ કરી અને બસ બેઠા રહ્યા.

થોડી વાર પછી અર્જુન બેચેન થયા. "મહાશય," તેમણે કહ્યું, "લોકો કહે છે કે આપ મહાન ગુરુ છો. શું આપ મને કંઈક શીખવશો?"

વૃદ્ધે આંખો ખોલી અને તળાવ તરફ આંગળી ચીંધી.

અર્જુને જોયું. પાણી સ્વચ્છ હતું. તળિયા પાસે નાની ભૂરી માછલીઓ, સુંવાળા કાંકરા અને લહેરાતી લીલી વનસ્પતિ દેખાતી હતી. તે બહુ સુંદર હતું.

પછી વૃદ્ધે એક લાકડી લીધી અને કિનારી પાસે પાણી હલાવ્યું. તળિયેથી કાદવ ભૂરા વાદળની જેમ ઊંચે આવ્યો. ક્ષણમાં અર્જુનને માછલીઓ, કાંકરા, કંઈ જ દેખાતું ન હતું.

અર્જુને ભવાં ચડાવ્યાં. "હવે તે ડહોળું થઈ ગયું. હું તેને સાફ કરું?"

તેમણે કાદવ દૂર ખસેડવા લાકડી તરફ હાથ લંબાવ્યો. વૃદ્ધે હળવેથી તેમનું કાંડું પકડ્યું અને માથું ધુણાવ્યું. પછી ફરી હાથ ખોળામાં જોડ્યા, આંખો બંધ કરી અને બેઠા.

અર્જુનને સમજાયું નહીં. પણ તે પણ બેઠા.

પહેલાં તેમનું મન મધમાખીની જેમ ગણગણતું રહ્યું. તે પોતાના ભાઈઓ વિશે, હજી બાકી વનવાસનાં લાંબાં વર્ષો વિશે, કદાચ એક દિવસ લડવાં પડે તેવાં યુદ્ધો વિશે વિચારતા. તે પથ્થર પર સળવળ્યા. તેમણે સાવ સ્થિર વૃદ્ધ તરફ જોયું. તેમણે પાણી તરફ જોયું, જે હજી ભૂરું હતું.

ધીમે ધીમે, ઇચ્છા વગર જ, અર્જુન વધુ ઊંડા શ્વાસ લેવા લાગ્યા. તેમણે ઝરણાનો ખળખળ અવાજ સાંભળ્યો. પથ્થર પર કૂદતું પક્ષી સાંભળ્યું. પીઠ પર સૂરજની ગરમી અનુભવી. તેમના ભીંસેલા હાથ ઘૂંટણ પર ખૂલી ગયા.

તેમણે ફરી તળાવ તરફ જોયું ત્યારે તેમણે આંખો પટપટાવી.

પાણી સ્વચ્છ હતું. કાદવ શાંતિથી પાછો તળિયે બેસી ગયો હતો. માછલીઓ, કાંકરા અને લહેરાતી વનસ્પતિ ફરી દેખાતાં હતાં, જાણે કંઈ થયું જ ન હોય. કોઈએ કંઈ ધકેલ્યું કે ઉલેચ્યું નહોતું. પાણીને બસ એકલું છોડી દેવાયું હતું, અને તે ઠરી ગયું હતું.

અર્જુને વૃદ્ધ તરફ ફરીને જોયું, જે હવે તેજસ્વી, પ્રેમાળ આંખોથી તેમને જોઈ રહ્યા હતા.

"હું સમજ્યો," અર્જુને કહ્યું. "પાણી હલાવાય ત્યારે કંઈ દેખાતું નથી. હું તેને જબરદસ્તી સાફ કરવા જાઉં તો તે વધુ ડહોળાય. પણ હું ધીરજ રાખું અને સ્થિર રહું, તો તે આપોઆપ સાફ થાય છે. સ્થિર છોડેલું ડહોળું પાણી સાફ થઈ જાય છે."

વૃદ્ધ હસ્યા, અને પહેલી વાર બોલ્યા. તેમનો અવાજ સૂકાં પાંદડાં જેવો નરમ હતો.

"મન પણ એવું જ છે," તેમણે કહ્યું. "તે હલી ઊઠે ત્યારે તને તારું લક્ષ્ય, તારો માર્ગ કે તારું પોતાનું હૃદય દેખાતું નથી. તેની સાથે લડીશ નહીં. બેસ. શ્વાસ લે. રાહ જો. તે ઠરી જશે, અને તને ફરી સ્પષ્ટ દેખાશે. ધીરજ પણ એક પ્રકારનું જ્ઞાન છે."

પછી તેમણે ફરી એક વાર આંખો બંધ કરી અને બીજું કંઈ ન બોલ્યા.

સૂરજ ઊંચે ચડ્યો ત્યાં સુધી અર્જુન તેમની બાજુમાં બેઠા. જવા ઊઠ્યા ત્યારે તેમણે ઊંડું નમન કર્યું, અને વૃદ્ધે આશીર્વાદમાં એક હાથ ઊંચો કર્યો.

પછીનાં વર્ષોમાં અર્જુને ઘણી કઠિન ક્ષણોનો સામનો કર્યો. ચિંતા, ગુસ્સો કે ડરથી તેમનું મન ધૂંધળું થતું, ત્યારે તેમને ટેકરીઓનું સ્થિર તળાવ યાદ આવતું. તે અટકતા, શ્વાસ લેતા અને રાહ જોતા. અને વહેલું કે મોડું, પાણીની જેમ, તેમનું મન ઠરી જતું, અને તેમને શું કરવું તે દેખાતું.

તેમને વૃદ્ધનું નામ ક્યારેય ખબર ન પડ્યું. આખી જિંદગી તેમણે તેમને પોતાના મૌન ગુરુ કહ્યા. કેટલાક ગુરુ શબ્દો વગર શીખવે છે.

ટેકરીઓનું તળાવ આજ રાતે ફરી સ્વચ્છ છે, અને માછલીઓ કાંકરા વચ્ચે આરામ કરે છે. તમારા વિચારોને એ કાદવની જેમ ઠરવા દો, હળવેથી નીચે બેસતા, જ્યારે તમારું નાનકડું પણ સ્થિર પાણીમાં આરામ કરે છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →અર્જુન અને શાંત સવાર

મહાભારત માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: મહાભારત, Vana પર્વ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

પાંડવોના વનવાસનાં વર્ષોમાં, મહાભારતના વન પર્વના સમયગાળામાં રચાયેલી આ વાર્તા મહાકાવ્યમાંથી સીધું લીધેલું દૃશ્ય નહીં પણ એ પરંપરાની ભાવનામાં કોમળ પુનઃકથન છે. અર્જુન સામાન્ય રીતે પોતાની ધનુર્વિદ્યા અને કૃષ્ણ સાથેના મહાન સંવાદ માટે યાદ કરાય છે; અહીં એ પ્રખ્યાત યોદ્ધા બસ બેચેન છે, અને તેમના ગુરુ શબ્દોમાં ક્યારેય પાઠ આપતા નથી. લાકડીથી તળાવ હલાવાય છે, અર્જુન તેને ઠીક કરવા હાથ લંબાવે છે, અને વૃદ્ધ તેમનો હાથ રોકે છે. ફક્ત સ્થિર બેસવાથી જ કાદવ ઠરે છે અને પાણી સાફ થાય છે. આ ચિત્ર એ વ્યાપક ભારતીય ઉપદેશને પડઘાવે છે કે શાંત મન સાચું જુએ છે. ગર્ભાવસ્થા દરમિયાન આ અટકવા, શ્વાસ લેવા અને વ્યસ્ત વિચારોને આપોઆપ ઠરવા દેવાની સુંદર યાદ છે.

વન પર્વ મહાભારતનો વનવાસ-વર્ષોનો વિશાળ ખંડ છે, અને તે શાંત શીખથી ભરેલો છે — ઋષિઓ પાંડવોને મળવા આવે છે, યુધિષ્ઠિર નળ-દમયંતીની કથા સાંભળે છે, અને અર્જુન કિરાત પ્રસંગમાં શિવના આશીર્વાદ માટે હિમાલય જાય છે — આ દૃશ્ય ભારવિના સંસ્કૃત કાવ્ય 'કિરાતાર્જુનીયમ્'માં અને તમિલનાડુના મહાબલીપુરમના એ વિશાળ શિલા-કોતરકામમાં ઊજવાયું છે જેને ઘણી વાર 'અર્જુનની તપસ્યા' કહેવાય છે. ઘણી ભારતીય પરંપરાઓ માને છે કે સૌથી ઊંડું શિક્ષણ શબ્દો વિના પણ થઈ શકે; દક્ષિણામૂર્તિ સ્વરૂપે શિવ વડ નીચે મૌન રહીને શીખવતા દેખાય છે. ભાવિ માતા માટે આ વાર્તા જોઈને અને સ્થિરતાથી શીખવાનું સન્માન કરે છે — બરાબર એ રીતે જેમ બાળક સૌથી પહેલાં તેની પાસેથી શીખશે.

બાળક સાથે વિચારો

તમારું મન હલી ઊઠે અને ધૂંધળું લાગે ત્યારે તેને ઠરવામાં શું મદદ કરે છે?

સંકલ્પ: મારું મન હલી ઊઠે ત્યારે હું શ્વાસ લઉં છું અને તેને ઠરવા દઉં છું, અને મને સ્પષ્ટ દેખાય છે.

આશીર્વાદ: તમારું હૃદય શાંત રહે, તમારી યાત્રા આનંદભરી રહે, અને તમારું બાળક સુંદર ગુણોથી આશીર્વાદિત થાય.

પાત્રો

અર્જુન
— સ્થિર રહેતાં શીખતા એક મહાન ધનુર્ધર.
મૌન ગુરુ
— એક વૃદ્ધ જે એક શબ્દ વગર શીખવે છે.

બોધ

બેચેન મનને ઠરવા દઈએ ત્યારે તે સ્પષ્ટ થાય છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, ચાલ આપણે સાથે ધીમે ધીમે શ્વાસ લઈએ, ત્યાં સુધી કે બધું શાંત અને સ્પષ્ટ લાગે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

અર્જુને રાહ જોઈ ત્યારે ડહોળા પાણીનું શું થયું?

સ્રોત: મહાભારતના વનવાસ પર આધારિત પુનઃકથિત વાર્તા (વન પર્વ પરંપરા)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગાયત્રી મંત્રનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 16મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • અભિમન્યુ, સાંભળતો · દિવસ 18

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા કહે છે કે અભિમન્યુ ગર્ભમાં હતો ત્યારે જ પિતાના અવાજમાંથી શીખ્યો, અને આ કથા ગર્ભ સંસ્કારના સૌથી જૂના ચિત્રોમાંની એક છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગર્ભાવસ્થામાં આરામ પોતે જ મહત્વનો છે, એટલે કોઈ પ્રિયજનનો અવાજ સાંભળતાં ઊંઘી જવામાં અપરાધભાવ અનુભવવાની જરૂર નથી.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

અર્જુન અને મૌન ગુરુ વાર્તા શું શીખવે છે?

અર્જુનને પછીથી મળેલી ભગવદ્ ગીતા ઘણી વાર સ્થિર મનને શાંત પાણી સાથે સરખાવે છે, અને પરંપરા સ્થિરતાને સ્પષ્ટ કર્મનું મૂળ માને છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે વિચારોને જબરદસ્તી દૂર કર્યા વગર બસ બેસવું અને શ્વાસ લેવો ચિંતિત મનને ઠરવામાં મદદ કરી શકે છે.

અર્જુન અને મૌન ગુરુ ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 16 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો