Nature · દિવસ 121 · અઠવાડિયું 18
વરસાદની રાહ જોતો મોર
લાંબા, સૂકા ઉનાળામાં મયૂર મોર રોજ સવારે વાદળ શોધવા ટેકરી પર ચડે છે. બધાં વરસાદની રાહ જુએ છે ત્યારે તે પોતાના થાકેલા મિત્રોને હિંમત આપે છે.
વાર્તાની શીખ: ધીરજ અને આશા આપણને મુશ્કેલ સમયમાંથી પાર કરાવે છે, અને સારી વસ્તુઓ જરૂર આવે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- મયૂર મોર, ચકલી
- સ્રોત ગ્રંથ
- મૌલિક પ્રકૃતિ-વાર્તા
- વાંચન સમય
- 5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 121 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 18 · 7 માંથી દિવસ 2
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 2
- આ અઠવાડિયે બાળક
- બાળકના કાન પોતાની અંતિમ જગ્યાએ છે. ઘણી માતાઓ પહેલી હલનચલન (ક્વિકનિંગ) અનુભવે છે. અઠવાડિયું 18: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- વરસાદની રાહ જોતો મોર
- મંત્ર
- મહામૃત્યુંજય મંત્ર
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
ભારતમાં મોરનો નાચ ચોમાસાની ખૂબ વહાલી નિશાની છે, અને પરંપરા પહેલા વરસાદને નવજીવનના સમય તરીકે ઉજવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધન સૂચવે છે કે લાંબી રાહ સાથ આપનારા લોકો સાથે જોવાથી તે સહન કરવી સહેલી બને છે, જેમ મયૂરના મિત્રોએ અનુભવ્યું.
જ્યારે આપણે બધાં રાહ જોતાં હોઈએ, ત્યારે સાથે મળીને રાહ જોવાથી મદદ મળે છે.
મયૂર મોર એક નાની ટેકરીની ટોચે ઊભો રહ્યો અને વાદળ શોધતો દૂર ક્ષિતિજ તરફ જોવા લાગ્યો.
તેની પાસે વાદળી અને લીલા રંગની લાંબી, ચમકતી પૂંછડી હતી. વાળેલી હોય ત્યારે તે રાજાના ઝભ્ભાની જેમ તેની પાછળ ઘસડાતી. તે ભર ઉનાળામાં એક વિશાળ, સૂકા પ્રદેશમાં રહેતો. તડકો ગરમ અને તેજ હતો. જમીનમાં નાના નાના ચોરસ જેવી તિરાડો પડી ગઈ હતી. તળાવ સંકોચાઈને ખાબોચિયું બની ગયું હતું. ઘાસ ફિક્કું અને કરકરું થઈ ગયું હતું.
બધાં પ્રાણીઓ થાકી ગયાં હતાં. હરણ પાતળા છાંયડામાં આરામ કરતાં. ખિસકોલીઓ દરમાં સંતાઈ રહેતી. ઝાડ પણ જાણે નમી ગયાં હતાં.
"વરસાદ ક્યારે આવશે?" એક નાની ચકલીએ પોતાનાં સૂકાં પીંછાં ફુલાવતાં પૂછ્યું.
"જલદી," મયૂરે કહ્યું. "તે હંમેશાં આવે છે. આપણે થોડી વધુ રાહ જોવી પડશે."
પણ આકાશ દિવસો સુધી ચોખ્ખું અને વાદળી જ રહ્યું.
મયૂરે ફરિયાદ ન કરી. જ્યાં બન્યું ત્યાં તેણે મદદ કરી. તેણે નાનાં તેતરોને બતાવ્યું કે પથ્થરો વચ્ચે હજી ક્યાં થોડું પાણી ટપકે છે. તેણે થાકેલી ચકલીને પોતાની પૂંછડીના છાંયડામાં આરામ કરવા દીધો. તે વૃદ્ધ કાચબાની બાજુમાં ધીમે ધીમે ચાલ્યો, જે ગરમીમાં ઉતાવળ કરી શકતો નહોતો. દયા રાહ જોવાને વધુ નરમ બનાવે છે.
"મયૂર, તું આટલો દયાળુ કેમ છે?" કાચબાએ પૂછ્યું. "તું પણ અમારા બધાં જેટલો જ ગરમ અને તરસ્યો છે."
"એટલે જ," મયૂરે કહ્યું. "જ્યારે આપણે બધાં રાહ જોતાં હોઈએ, ત્યારે સાથે મળીને રાહ જોવાથી મદદ મળે છે."
સાંજે, ગરમી ઓછી થાય ત્યારે, મયૂર નાનાં પ્રાણીઓને વાર્તાઓ કહેતો. તે તેમને લીલાં ખેતરો અને ભરેલાં તળાવોની વાત કહેતો. તે કહેતો કે પહેલા વરસાદમાં તાજી માટીની સુગંધ કેવી આવે છે. નાનાં પ્રાણીઓ પહોળી આંખે સાંભળતાં અને તેમને તરસ થોડી ઓછી લાગતી.
દિવસો લાંબા થયા. ગરમી ભારે થઈ. કેટલાંક પ્રાણીઓ આશા ગુમાવવા લાગ્યાં. "કદાચ વરસાદ આપણને ભૂલી ગયો છે," એક નાના હરણે કહ્યું.
મયૂર તેની બાજુમાં ઊભો રહ્યો. "વરસાદ ભૂલ્યો નથી. ગયા વર્ષનું યાદ છે? જ્યારે આપણે સૌથી ઓછી આશા રાખી હતી, ત્યારે જ તે આવ્યો હતો. ચાલો થોડી વધુ ધીરજ રાખીએ."
એક સાંજે મયૂર રોજની જેમ પોતાની ટેકરી પર ઊભો હતો. હવા જુદી લાગતી હતી, ભારે અને સ્થિર. તેણે સૂંઘ્યું. એક નવી સુગંધ હતી, ઠંડી અને માટી જેવી.
તેણે ક્ષિતિજ તરફ જોયું. દૂર એક ઘેરી ભૂખરી લીટી હતી. તે મોટી થઈ. તે ઊંચી થઈ. ફૂલેલાં વાદળો આકાશમાં ગડગડતાં આવ્યાં, જાણે મોટા ભૂખરા હાથી ધીમે ધીમે ઘરે જતા હોય.
ટેકરી પર પવનની લહેર ફરી વળી. સૂકાં પાંદડાં ખખડ્યાં. પછી દૂરથી એક અવાજ આવ્યો. ગડ, ગડ. ગાજવીજ!
મયૂરનું હૃદય આનંદથી ભરાઈ ગયું. તેણે માથું ઊંચું કર્યું અને ટહુકો કર્યો, "મેં-આવ! મેં-આવ!" વરસાદ આવે છે એ ખબર પડે ત્યારે મોર જે મોટો, ખુશીભર્યો ટહુકો કરે છે, એ જ આ હતો.
બધાં પ્રાણીઓ જોવા બહાર આવ્યાં. હરણોએ માથાં ઊંચાં કર્યાં. ખિસકોલીઓએ ડોકિયું કર્યું. ચકલી ફરફર કરતી એક ડાળી પર બેઠી.
પછી પહેલું ટીપું પડ્યું. ટપ. પછી બીજું. ટપ, ટપ. અને પછી, ધીમે ધીમે અને સતત, વરસાદ શરૂ થયો. આનંદ હંમેશાં આવે છે, ચોમાસાના પહેલા વરસાદની જેમ.
ચકલીએ ઠંડાં ટીપાંમાં પીંછાં ફુલાવ્યાં. કાચબાએ પોતાનો વૃદ્ધ ચહેરો આકાશ તરફ ઊંચો કર્યો અને આંખો બંધ કરી. નાનું હરણ કૂદ્યું અને ઠેકડા મારવા લાગ્યું.
વરસાદ તિરાડવાળી જમીન પર પડ્યો. તરસ્યાં ઝાડ પર પડ્યો. તેણે તળાવને થોડું થોડું ભરી દીધું. હવામાં મીઠી અને તાજી સુગંધ હતી, એવી જે ફક્ત પહેલા વરસાદની જ હોઈ શકે.
મયૂર પોતાનો આનંદ રોકી ન શક્યો. ધીમે ધીમે તેણે પૂંછડી ફેલાવી. તે એક મોટા પંખાની જેમ ખૂલી, સેંકડો વાદળી-લીલી આંખોથી ઝગમગતી. દરેક પીંછા પર વરસાદનાં ટીપાં ચમકતાં હતાં.
પછી તે નાચ્યો. તે આમ ફર્યો અને તેમ ફર્યો. તેણે પગલાં ભર્યાં, ઝૂમ્યો અને પોતાનાં ચમકતાં પીંછાં હલાવ્યાં, જ્યારે ચારે બાજુ વરસાદ પડતો હતો.
નાના હરણનો શ્વાસ થંભી ગયો. "તેણે કેટલી લાંબી રાહ જોઈ. અને હવે જુઓ, કેવો નાચે છે."
"મયૂર, અમારી સાથે રાહ જોવા માટે આભાર," ચકલીએ ચીં ચીં કર્યું.
મયૂરે પોતાનું કલગીવાળું માથું નમાવ્યું. "આપણે સાથે રાહ જોઈ," તેણે કહ્યું. "એટલે જ રાહ જોવી સહેલી બની. જ્યારે આપણે સાથે રાહ જોઈએ, ત્યારે રાહ જોવી સહેલી બને છે."
એ રાત્રે વરસાદ ધીમો અને સતત પડતો રહ્યો. તળાવ ભરાઈ ગયું. ઘાસે ધરાઈને પાણી પીધું. પ્રાણીઓ આખરે ઠંડકમાં સૂઈ ગયાં.
મયૂરે પોતાની પૂંછડી વાળી અને એક ઝાડ નીચે આરામ કર્યો, પાંદડાં પર ટપ ટપ સાંભળતો. નાનકડા, સારી વસ્તુઓને ક્યારેક લાંબો સમય લાગે છે, અને જ્યારે આપણે સાથે રાહ જોઈએ ત્યારે રાહ જોવી સહેલી બને છે, જેમ અમે તારી રાહ જોઈએ છીએ.
પ્રકૃતિ માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: પ્રકૃતિ પરંપરાથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
આ સંગ્રહ માટે લખાયેલી એક મૌલિક પ્રકૃતિ-વાર્તા, જે આખા ભારતમાં જાણીતા એક ચિત્ર પરથી પ્રેરણા લે છે: ચોમાસું આવે ત્યારે નાચતો મોર, જેને લોકગીતો, લઘુચિત્રો અને પહેલા વરસાદની માટીની સુગંધના આનંદમાં ઉજવવામાં આવે છે. મોરની ઘણી વાર્તાઓ ફક્ત એ ભવ્ય નાચ પર ધ્યાન આપે છે. આ વાર્તા પોતાનો સમય રાહ જોવામાં વિતાવે છે, જ્યારે મયૂર સૂકાં અઠવાડિયાંમાં તેતરોને ટપકતા પાણી સુધી લઈ જાય છે, પૂંછડીથી ચકલીને છાંયો આપે છે અને વૃદ્ધ કાચબાની બાજુમાં ધીમે ચાલે છે. નાચ એકલાનો દેખાવ નહીં, પણ બધાનો સહિયારો પુરસ્કાર બનીને આવે છે. ધીરજભરી આશા અને દયાની તેની લય ગર્ભાવસ્થાના મહિનાઓને અનુરૂપ છે, જ્યારે તમે પણ કંઈક અદ્ભુતના આવવાની રાહ જુઓ છો.
બાળક સાથે વિચારો
તમારી રાહ જોવાને કોણ સહેલી બનાવે છે, અને તમે તેમનો આભાર કેવી રીતે માની શકો?
સંકલ્પ: મારી રાહ પ્રેમથી ભરેલી છે, અને આનંદ આવી રહ્યો છે.
આશીર્વાદ: તમારું હૃદય શાંત રહે, તમારી યાત્રા આનંદમય રહે, અને તમારું બાળક સુંદર ગુણોથી ભરેલું રહે.
પાત્રો
- મયૂર મોર
- — આશાવાળો એક મિત્ર, જે આકાશ જોવાનું ક્યારેય છોડતો નથી.
- ચકલી
- — એક નાની મિત્ર, જે વારંવાર પૂછે છે કે વરસાદ ક્યારે આવશે.
બોધ
ધીરજ અને આશા આપણને મુશ્કેલ સમયમાંથી પાર કરાવે છે, અને સારી વસ્તુઓ જરૂર આવે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, વરસાદની રાહ જોતા મયૂરની જેમ, હું ખુશ હૃદયથી તારી રાહ જોઉં છું. તું આવીશ ત્યારે હું આનંદથી નાચીશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
વરસાદ આવ્યો ત્યારે મયૂરે શું કર્યું?
સ્રોત: મૌલિક પ્રકૃતિ-વાર્તા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 18મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- વડલાના હજાર હાથ · દિવસ 219
મળતી આવતી વાર્તા
ભારતીય પરંપરામાં વડ, વટ વૃક્ષ, આશરો, લાંબું આયુષ્ય અને સતત વધતા પરિવારનું પ્રતીક છે. તેનો ધીમો વિકાસ માતા-પિતાને એક પછી એક પગલે નવા જીવ માટે જગ્યા બનાવવાનું કોમળ ચિત્ર આપે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ઉતાવળ વગરનાં, કુદરતનાં ચિત્રો ઊંઘ પહેલાં શરીરને હળવું થવામાં મદદ કરી શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
વરસાદની રાહ જોતો મોર વાર્તા શું શીખવે છે?
ભારતમાં મોરનો નાચ ચોમાસાની ખૂબ વહાલી નિશાની છે, અને પરંપરા પહેલા વરસાદને નવજીવનના સમય તરીકે ઉજવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધન સૂચવે છે કે લાંબી રાહ સાથ આપનારા લોકો સાથે જોવાથી તે સહન કરવી સહેલી બને છે, જેમ મયૂરના મિત્રોએ અનુભવ્યું.
વરસાદની રાહ જોતો મોર ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 18 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.