Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Nature · दिवस 121 · आठवडा 18

पावसाची वाट पाहणारा मोर

लांब, कोरड्या उन्हाळ्यात मयूर मोर रोज सकाळी ढग शोधायला टेकडीवर चढतो. सगळे पावसाची वाट पाहत असताना तो आपल्या थकलेल्या मित्रांना धीर देतो.

गोष्टीचे तात्पर्य: धीर आणि आशा आपल्याला कठीण काळातून पार नेतात, आणि चांगल्या गोष्टी नक्की येतात.

या गोष्टीत

पात्रे
मयूर मोर, चिमणी
मूळ ग्रंथ
मूळ निसर्गकथा
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 121 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 18 · ७ पैकी दिवस 2
तिमाही
तिमाही 2
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 18: बाळाची वाढ

भारतात मोराचा नाच हे पावसाळ्याचे खूप प्रिय चिन्ह आहे, आणि परंपरेत पहिला पाऊस नव्या सुरुवातीचा काळ मानला जातो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आधार देणाऱ्या लोकांसोबत लांब वाट पाहणे सोपे जाते, जसे मयूरच्या मित्रांना जाणवले.

जेव्हा आपण सगळे वाट पाहत असतो, तेव्हा एकत्र वाट पाहिल्याने बरे वाटते.

मयूर मोर एका छोट्या टेकडीवर उभा राहून दूर क्षितिजाकडे पाहत होता, आकाशात ढग शोधत होता.

त्याची निळी-हिरवी, चमकदार, लांब शेपटी होती. ती मिटलेली असताना राजाच्या झग्यासारखी त्याच्या मागे लोळत असे. तो एका विशाल, कोरड्या प्रदेशात राहत होता आणि भर उन्हाळा सुरू होता. ऊन कडक आणि लख्ख होते. जमिनीला भेगा पडून छोटे छोटे चौकोन झाले होते. तळे आटून डबके झाले होते. गवत फिके आणि कुरकुरीत झाले होते.

सगळे प्राणी थकले होते. हरणे विरळ सावलीत विसावली होती. खारी आपल्या बिळात लपल्या होत्या. झाडेसुद्धा मान टाकल्यासारखी वाटत होती.

"पाऊस कधी येईल?" आपली कोरडी पिसे फुगवत एका छोट्या चिमणीने विचारले.

"लवकरच," मयूर म्हणाला. "तो नेहमीच येतो. आपल्याला अजून थोडी वाट पाहायला हवी."

पण दिवसामागून दिवस आकाश स्वच्छ आणि निळेच राहिले.

मयूरने कुरकुर केली नाही. जमेल तिथे त्याने मदत केली. लहान लावा पक्ष्यांना त्याने दगडांमधून अजूनही झिरपणारे थोडे पाणी दाखवले. थकलेल्या चिमणीला त्याने आपल्या शेपटीच्या सावलीत विसावू दिले. उन्हात घाई करू न शकणाऱ्या म्हाताऱ्या कासवाच्या बाजूने तो हळूहळू चालला.

"मयूर, तू इतका दयाळू का आहेस?" कासवाने विचारले. "तूही आमच्यासारखाच उन्हाने तापलेला आणि तहानलेला आहेस."

"म्हणूनच," मयूर म्हणाला. "जेव्हा आपण सगळे वाट पाहत असतो, तेव्हा एकत्र वाट पाहिल्याने बरे वाटते."

संध्याकाळी उष्मा कमी झाला की मयूर लहान प्राण्यांना गोष्टी सांगायचा. तो त्यांना हिरव्यागार शेतांबद्दल आणि भरलेल्या तळ्यांबद्दल सांगायचा. पहिल्या पावसाला ओल्या मातीचा कसा सुगंध येतो, ते सांगायचा. चिमुकले डोळे मोठे करून ऐकायचे आणि त्यांची तहान थोडी कमी झाल्यासारखी वाटायची.

दिवस मोठे होत गेले. उष्मा आणखी जड झाला. काही प्राण्यांची आशा सुटू लागली. "कदाचित पाऊस आपल्याला विसरला असेल," एक लहान हरीण म्हणाले.

मयूर त्याच्या शेजारी उभा राहिला. "पाऊस विसरलेला नाही. गेल्या वर्षीचे आठवते? आपण अपेक्षा केली नव्हती तेव्हा तो आला. आपण अजून थोडा धीर धरूया."

एका संध्याकाळी मयूर नेहमीसारखा आपल्या टेकडीवर उभा होता. हवा काहीशी वेगळी, जड आणि स्तब्ध वाटत होती. त्याने वास घेतला. एक नवा, थंड, मातीचा सुगंध होता.

त्याने क्षितिजाकडे पाहिले. खूप दूर एक गडद राखाडी रेषा होती. ती मोठी झाली. उंच झाली. मोठे राखाडी हत्ती हळूहळू घरी परतत असावेत, तसे फुगीर ढग आकाशभर लोटत आले.

टेकडीवरून वाऱ्याची झुळूक गेली. वाळलेली पाने सळसळली. मग दुरून एक आवाज आला. गुडगुड, गुडगुड. ढगांचा गडगडाट!

मयूरचे हृदय आनंदाने भरून आले. त्याने मान उंचावली आणि हाक दिली, "म्याँव! म्याँव!" पाऊस येणार हे कळल्यावर मोर जो मोठा, आनंदी आवाज काढतो, तोच हा होता.

सगळे प्राणी बघायला बाहेर आले. हरणांनी माना उंचावल्या. खारींनी डोकावून पाहिले. चिमणी फडफडत एका फांदीवर बसली.

मग पहिला थेंब पडला. टप. मग आणखी एक. टप, टिप. आणि मग हळूहळू, एकसारखा पाऊस सुरू झाला.

चिमणीने थंड थेंबांत आपली पिसे फुलवली. म्हाताऱ्या कासवाने आपला चेहरा आकाशाकडे केला आणि डोळे मिटले. लहान हरीण उड्या मारू लागले, लाथा झाडू लागले.

पाऊस भेगाळलेल्या जमिनीवर पडला. तहानलेल्या झाडांवर पडला. त्याने तळे हळूहळू भरले. हवेला गोड, ताजा सुगंध आला, जसा फक्त पहिल्या पावसालाच येतो.

मयूरला आपला आनंद आवरता आला नाही. हळूच त्याने आपली शेपटी पसरली. शेकडो निळ्या-हिरव्या डोळ्यांनी चमचमणारा तो एका मोठ्या पंख्यासारखा उघडला. प्रत्येक पिसावर पावसाचे थेंब चमकत होते.

मग तो नाचू लागला. इकडे वळला, तिकडे वळला. पावले टाकत, डोलत, आपली झगमगती पिसे हलवत तो नाचत राहिला आणि त्याच्या भोवती पाऊस पडत राहिला.

लहान हरणाचा श्वास थांबला. "त्याने इतकी वाट पाहिली. आणि आता बघा तो कसा नाचतोय."

"मयूर, आमच्यासोबत वाट पाहिल्याबद्दल धन्यवाद," चिमणी चिवचिवली.

मयूरने आपले तुरेदार डोके झुकवले. "आपण एकत्र वाट पाहिली," तो म्हणाला. "त्यामुळेच वाट पाहणे सोपे झाले."

त्या रात्री पाऊस हळूवार, एकसारखा पडत राहिला. तळे भरले. गवताने पोटभर पाणी प्यायले. प्राणी अखेर गारव्यात झोपले.

मयूरने आपली शेपटी मिटली आणि एका झाडाखाली विसावला, पानांवरची रिमझिम ऐकत. बाळा, चांगल्या गोष्टींना कधी कधी खूप वेळ लागतो, आणि आपण एकत्र वाट पाहतो तेव्हा वाट पाहणे सोपे होते, जसे आम्ही सगळे तुझी वाट पाहत आहोत.

पुढची गोष्ट वाचा →वाट उजळणारा काजवा

निसर्ग मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: निसर्ग परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा

या गोष्टीमागे

या संग्रहासाठी लिहिलेली ही मूळ निसर्गकथा संपूर्ण भारतात ओळखीच्या एका चित्रातून आली आहे: पावसाळा येताना नाचणारा मोर, जो लोकगीतांत, लघुचित्रांत आणि पहिल्या पावसाच्या मातीच्या सुगंधाच्या आनंदात साजरा होतो. मोराच्या अनेक गोष्टी फक्त त्या देखण्या नाचावर भर देतात. ही गोष्ट वाट पाहण्याला वेळ देते, जेव्हा कोरड्या आठवड्यांत मयूर लावा पक्ष्यांना झिरपणाऱ्या पाण्यापर्यंत नेतो, चिमणीला शेपटीची सावली देतो आणि म्हाताऱ्या कासवासोबत हळू चालतो. नाच एकट्याचा देखावा नाही, तर सगळ्यांचे सामायिक बक्षीस म्हणून येतो. धीरभरल्या आशेची आणि दयेची तिची लय गर्भारपणाच्या महिन्यांशी जुळते, जेव्हा तुम्हीही काहीतरी अद्भुत येण्याची वाट पाहत असता.

बाळासोबत विचार करा

तुमची वाट पाहणे कोण सोपे करते, आणि तुम्ही त्यांचे आभार कसे मानू शकाल?

संकल्प: माझी वाट प्रेमाने भरलेली आहे, आणि आनंद येतोच आहे.

आशीर्वाद: तुमचे मन शांत राहो, तुमचा प्रवास आनंदी होवो आणि तुमच्या बाळाला सुंदर गुणांचा आशीर्वाद लाभो.

पात्रे

मयूर मोर
— आकाशाकडे पाहणे कधीच न सोडणारा एक आशावादी मित्र.
चिमणी
— पाऊस कधी येईल हे सतत विचारणारी एक छोटी मैत्रीण.

बोध

धीर आणि आशा आपल्याला कठीण काळातून पार नेतात, आणि चांगल्या गोष्टी नक्की येतात.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, पावसाची वाट पाहणाऱ्या मयूरसारखी मी आनंदी मनाने तुझी वाट पाहत आहे. तू आलास की मी आनंदाने नाचेन.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

पाऊस आल्यावर मयूरने काय केले?

स्रोत: मूळ निसर्गकथा

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 18व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • वडाचे हजार हात · दिवस 219

    अशीच गोष्ट

    भारतीय परंपरेत वड, वटवृक्ष, आसरा, दीर्घायुष्य आणि सतत वाढणाऱ्या कुटुंबाचं प्रतीक आहे. त्याची सावकाश वाढ पालकांना नव्या जिवासाठी एका वेळी एक पाऊल टाकत जागा करण्याचं हळुवार चित्र देते. आईच्या शांत मनावरील अभ्यास सुचवतात की घाई नसलेल्या, निसर्गाच्या प्रतिमा झोपेआधी शरीराला सैल व्हायला मदत करू शकतात.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

पावसाची वाट पाहणारा मोर ही गोष्ट काय शिकवते?

भारतात मोराचा नाच हे पावसाळ्याचे खूप प्रिय चिन्ह आहे, आणि परंपरेत पहिला पाऊस नव्या सुरुवातीचा काळ मानला जातो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आधार देणाऱ्या लोकांसोबत लांब वाट पाहणे सोपे जाते, जसे मयूरच्या मित्रांना जाणवले.

पावसाची वाट पाहणारा मोर गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 18 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा