Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Nature · દિવસ 128 · અઠવાડિયું 19

કલકલિયાની શાંતિ

દેડકો મેંડક નદી પર ક્યારેય શાંત બેસી શકતો નથી. કલકલિયું નીલમ તેને પોતાની બાજુમાં શાંતિથી બેસવા બોલાવે છે.

વાર્તાની શીખ: જ્યારે આપણે શાંત હોઈએ, ત્યારે આસપાસની સુંદરતા જોઈ શકીએ છીએ.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
મેંડક, નીલમ
સ્રોત ગ્રંથ
મૌલિક પ્રકૃતિ-વાર્તા
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 128 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 19 · 7 માંથી દિવસ 2
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
ત્વચા પર વર્નિક્સ નામનું રક્ષણાત્મક પડ બને છે. ઇન્દ્રિયો ઝડપથી વિકસી રહી છે. અઠવાડિયું 19: બાળકનો વિકાસ
આજની વાર્તા
કલકલિયાની શાંતિ

પરંપરા ઘણી વાર બગલા અને કલકલિયાની ધીરજભરી સ્થિરતાને એકાગ્રતાના આદર્શ તરીકે રજૂ કરે છે, અને ભારતની નદીઓ આ સજાગ પંખીઓથી ભરેલી છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે થોભીને આસપાસનું ધ્યાનથી જોવું વ્યસ્ત મનને શાંત કરી શકે છે, બરાબર એ જ જે મેંડક પોતાના કમળના પાન પર શીખ્યો.

ત્યારે દુનિયા આપણી નજીક આવે છે. જ્યારે આપણે ઉતાવળ કરીએ, ત્યારે એ દૂર ભાગી જાય છે.

"અહીં કૂદું! ત્યાં કૂદું! ક્યાંક કંઈક થાય છે, અને મારે એ ચૂકવું નથી!"

નાનો દેડકો મેંડક આખો દિવસ આ ગાતો. તે એક નમેલા જાંબુના ઝાડ નીચે, ધીમી લીલી નદી પાસે રહેતો, અને તે એવો કૂદતો, છબછબિયાં કરતો, ઊછળતો દેડકો હતો જે એક શ્વાસ જેટલી વાર પણ શાંત બેસી શકતો નહોતો.

પાણી ઉપરની એક નીચી ડાળી પર એક કલકલિયું બેઠું હતું. તેની પીઠ ઉનાળાના આકાશ જેવી ચમકતી વાદળી હતી. તેની છાતી પાકી કેરી જેવી હૂંફાળી નારંગી હતી. તેનું નામ નીલમ હતું, અને આખી નદી પર તે સૌથી શાંત જીવ હતી.

રોજ સવારે મેંડક તેને જોતો. તે બેસી રહેતી. અને બેસી રહેતી. અને હજી વધુ બેસી રહેતી. તે કૂદતી નહીં. છબછબિયાં કરતી નહીં. એક પીંછું પણ હલાવતી નહીં.

એક દિવસ મેંડકથી વધુ સહન ન થયું. તે તેની ડાળી નીચેના એક કમળના પાન પર કૂદ્યો.

"નીલમ!" તે ડ્રાંઉં બોલ્યો. "તું બસ ત્યાં કેમ બેઠી રહે છે? તને કંટાળો નથી આવતો? ભૂખ નથી લાગતી? બધી માછલીઓ નીચે છે! જા અને પકડ!"

નીલમે પોતાની ચમકતી આંખ તેની તરફ ફેરવી. "સુપ્રભાત, મેંડક," તેણે કહ્યું. "મને કંટાળો નથી આવતો. હું જોઉં છું."

"શું જુએ છે? જોવા જેવું કશું જ નથી!"

"એક ક્ષણ મારી સાથે બેસ," નીલમે કહ્યું, "અને તને દેખાશે."

મેંડકે દેડકા જેવો મોટો નિસાસો નાખ્યો. શાંત બેસવું દુનિયાનું સૌથી અઘરું કામ લાગતું હતું. તે પોતાના કમળના પાન પર બેઠો. તેની આંગળીઓ ફરકતી હતી. તેનું ગળું ઉપર-નીચે થતું હતું. તેને કૂદવાનું બહુ મન થતું હતું.

"ધીમો શ્વાસ લે," નીલમે કહ્યું. "નદીને નદી રહેવા દે."

મેંડકે કોશિશ કરી. તેણે એક ધીમો શ્વાસ લીધો. પછી બીજો. તેની આંગળીઓ ફરકતી બંધ થઈ. અને ધીમે ધીમે તેને વસ્તુઓ દેખાવા લાગી.

તેણે જોયું કે તડકો પાણી પર નાના સોનેરી સિક્કા બનાવે છે. તેણે એક ડાભડા પર આરામ કરતી ચતુર જોઈ, તેની પાંખો કાચ જેવી. તેણે એક મા-બતકને પાછળ હારબંધ પાંચ રુંવાટીવાળાં બચ્ચાં સાથે સરકતી જોઈ.

"ઓહ," મેંડકે કહ્યું. "મેં આ પહેલાં ક્યારેય જોયાં નહોતાં."

"તું હંમેશાં કૂદીને આગળ નીકળી જતો," નીલમે કહ્યું.

પછી પાણી નીચે એક નાનો રૂપેરી ઝબકારો થયો. નીલમની આંખ તીક્ષ્ણ થઈ. એક ઝડપી ડૂબકીમાં તે નદીમાં સરકી અને એક નાની માછલી લઈને ડાળી પર પાછી આવી. તેણે એક પણ છબછબિયું વેડફ્યું નહોતું.

મેંડકનું મોં ખુલ્લું રહી ગયું. "આખી સવાર હું માખીઓ પાછળ કૂદતો રહ્યો," તેણે કહ્યું, "અને મેં કશું જ પકડ્યું નથી."

નીલમ આંખોથી હસી. "જ્યારે આપણે શાંત હોઈએ," તેણે કહ્યું, "ત્યારે દુનિયા આપણી નજીક આવે છે. જ્યારે આપણે ઉતાવળ કરીએ, ત્યારે એ દૂર ભાગી જાય છે."

મેંડકે આ વિશે લાંબો સમય વિચાર્યું, જે મેંડક માટે સાવ નવી વાત હતી.

એ બપોરે તેણે એક પ્રયોગ કર્યો. તે નદીકિનારે એક લીસા પથ્થર પર બેઠો. તેણે ધીમો શ્વાસ લીધો. તેણે રાહ જોઈ. એક જાડી, ગુંજતી માખી ગરમ હવામાં આળસથી તરતી આવી. મેંડક તેની પાછળ ન દોડ્યો. તે નજીક આવે ત્યાં સુધી તેણે રાહ જોઈ. પછી, સટાક! તેની જીભે પળમાં તેને પકડી લીધી.

"નીલમ!" તે ખુશ થઈને ડ્રાંઉં બોલ્યો. "એ કામ કરી ગયું!"

નીલમે પોતાનાં વાદળી પીંછાં ફુલાવ્યાં. "શાબાશ, મારા મિત્ર."

બીજી સવારે એક નાનું ડેડકાનું બચ્ચું સળવળતું મેંડક પાસે આવ્યું. "મેંડક, મેંડક! તું આટલો શાંત કેમ બેઠો છે? તને કંટાળો નથી આવતો?"

મેંડકને યાદ આવ્યું કે નીલમ તેના પર હસી નહોતી. તેને યાદ આવ્યું કે તેણે કેટલા પ્રેમથી જવાબ આપ્યો હતો.

"મને કંટાળો નથી આવતો," તેણે કહ્યું. "હું જોઉં છું. એક ક્ષણ મારી સાથે બેસ, અને તને દેખાશે."

બચ્ચું તેની બાજુમાં બેઠું, અને બંનેએ સાથે નદી પર નાચતા તડકાના સોનેરી સિક્કા જોયા.

નીલમે પોતાની ડાળી પરથી તેમને જોયાં, અને તેનું હૃદય હૂંફાળું થઈ ગયું. ધીરજ એક ભેટ છે, તેણે વિચાર્યું, અને બધી સારી ભેટોની જેમ, વહેંચવાથી એ વધે છે.

સાંજ પડી તેમ નદી રૂપેરી થઈ, પછી રાખોડી, પછી ઘેરી વાદળી. જાંબુનાં પાંદડાં પવનમાં સરસરાટ કરતાં હતાં. બતકનાં બચ્ચાં માની પાંખો નીચે લપાઈ ગયાં. નીલમે ડાળી પર પોતાની ચમકતી આંખો બંધ કરી. મેંડક ઠંડા, નરમ કાદવમાં ગોઠવાઈ ગયો.

નદી પર બધું શાંત હતું. નાનકડા, તું પણ શાંત રહેતાં શીખે છે, વળીને સૂતો, તારી માના શ્વાસની ધીમી નદી સાંભળતો, અંદર અને બહાર, અંદર અને બહાર.

આગળની વાર્તા વાંચો →વરસાદની રાહ જોતો મોર

પ્રકૃતિ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: પ્રકૃતિ પરંપરાથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

કલકલિયાં ભારતની નદીઓ અને તળાવો પાસે જાણીતું દૃશ્ય છે, અચાનક ડૂબકી મારતાં પહેલાં એકદમ સ્થિર બેઠેલાં, અને આ મૌલિક પ્રકૃતિ-કથા એ રોજના દૃશ્યમાંથી ઊગી છે. જ્યાં એક ચતુર જીવ બીજાને છેતરે એવી જૂની પ્રાણીકથાઓથી જુદી, અહીં કોઈ છેતરાતું નથી. મેંડક નામનો એક બેચેન દેડકો બસ બેસવાનું આમંત્રણ સ્વીકારે છે, અને નદી ધીમે ધીમે તડકો, ચતુર અને બતકનાં બચ્ચાંની હાર બતાવે છે, જેની પાસેથી તે હંમેશાં કૂદીને નીકળી જતો. પાઠ આગળ પણ વહે છે: અંતે તે એક જિજ્ઞાસુ ડેડકાના બચ્ચાને એ જ ધીરજભર્યા શબ્દો કહે છે. ગર્ભવતી માતા માટે એની ઉતાવળ વિનાની ગતિ ધીમા પડવા, શ્વાસ લેવા અને દરેક દિવસના નાના, શાંત ફેરફારો જોવાનું આમંત્રણ છે.

બાળક સાથે વિચારો

આજે એક ક્ષણ ધીમાં પડ્યાં એટલે જ તમે શું જોયું?

સંકલ્પ: હું શાંત રહી શકું છું, અને સારી વસ્તુઓને મારી નજીક આવવા દઉં છું.

આશીર્વાદ: તમારું હૃદય શાંત રહે, તમારી યાત્રા આનંદભરી રહે, અને તમારા બાળકને સુંદર ગુણોનો આશીર્વાદ મળે.

પાત્રો

મેંડક
— એક કૂદતો દેડકો, જેને કશું ચૂકી જવાનો ડર છે.
નીલમ
— આકાશી વાદળી કલકલિયું, જે જોવાનો આનંદ શીખવે છે.

બોધ

જ્યારે આપણે શાંત હોઈએ, ત્યારે આસપાસની સુંદરતા જોઈ શકીએ છીએ.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, ચાલ એક ક્ષણ સાથે શાંત રહીએ અને સાંભળીએ. દુનિયા કેટલી સુંદર છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

એક મિનિટ એકદમ શાંત બેસીએ તો તને શું સંભળાય?

સ્રોત: મૌલિક પ્રકૃતિ-વાર્તા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 19મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • નદીકિનારાનો કુંભાર · દિવસ 86

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા કુંભારના ચાકડાને ધીરજથી ઘડવાના જૂના પ્રતીક તરીકે જુએ છે, અને ઘણી ભારતીય કહેવતો બાળકને પ્રેમાળ હાથોમાંની નરમ માટી સાથે સરખાવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે મન દોડે ત્યારે થોડા ધીમા શ્વાસ મદદ કરી શકે છે, બરાબર જેમ તેમણે ચાકડા પર દેવને મદદ કરી.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

કલકલિયાની શાંતિ વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા ઘણી વાર બગલા અને કલકલિયાની ધીરજભરી સ્થિરતાને એકાગ્રતાના આદર્શ તરીકે રજૂ કરે છે, અને ભારતની નદીઓ આ સજાગ પંખીઓથી ભરેલી છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે થોભીને આસપાસનું ધ્યાનથી જોવું વ્યસ્ત મનને શાંત કરી શકે છે, બરાબર એ જ જે મેંડક પોતાના કમળના પાન પર શીખ્યો.

કલકલિયાની શાંતિ ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 19 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો