Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

World · દિવસ 86 · અઠવાડિયું 13

નદીકિનારાનો કુંભાર

નાનો દેવ નદીકિનારાની કુંભારની કાર્યશાળામાં પોતાના શાંત દાદાની બાજુમાં કામ કરે છે. લણણીના તહેવાર પહેલાં તે સૌથી સરસ ઘડો બનાવવા ઉતાવળ કરે છે અને નાની તિરાડોની અવગણના કરે છે.

વાર્તાની શીખ: નદી ક્યારેય ઉતાવળ નથી કરતી, છતાં સાગર સુધી પહોંચે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
દેવ, દાદા
સ્રોત ગ્રંથ
મૌલિક વાર્તા
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 86 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 13 · 7 માંથી દિવસ 2
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 1
આ અઠવાડિયે બાળક
સ્વરતંત્ર (વોકલ કોર્ડ) બને છે. નાનકડી આંગળીઓ પર આંગળીની છાપ ઊપસવા લાગે છે. અઠવાડિયું 13: બાળકનો વિકાસ

પરંપરા કુંભારના ચાકડાને ધીરજથી ઘડવાના જૂના પ્રતીક તરીકે જુએ છે, અને ઘણી ભારતીય કહેવતો બાળકને પ્રેમાળ હાથોમાંની નરમ માટી સાથે સરખાવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે મન દોડે ત્યારે થોડા ધીમા શ્વાસ મદદ કરી શકે છે, બરાબર જેમ તેમણે ચાકડા પર દેવને મદદ કરી.

મેં સમય સાથે લડવાનું બંધ કર્યું અને તેની સાથે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું.

વૃદ્ધના ઉઘાડા પગ નીચે કુંભારનો ચાકડો ગોળ ગોળ ફરતો હતો, ધબકારા જેવો સ્થિર.

દેવ દરરોજ સવારે ધીમી લીલી નદીના કિનારે આવેલી તેમની નાની કાર્યશાળામાં દાદાની બાજુમાં બેસતો. છાપરું તાડનાં પાંદડાંનું હતું અને ફરસ દબાવેલી માટીની, અને ત્યાં હંમેશાં ભીની માટી અને લાકડાના ધુમાડાની સુગંધ આવતી. બહાર લીમડાનાં ઝાડ પાણી પર ઝૂકેલાં હતાં.

દાદા ભાગ્યે જ ઉતાવળ કરતા. તેમના હાથ માટીની આસપાસ એટલી કોમળતાથી ઊંચા-નીચા થતા, જાણે કોઈ સૂતેલી ચકલીને પકડી હોય. "નદી ક્યારેય ઉતાવળ નથી કરતી, છતાં સાગર સુધી પહોંચે છે," તેઓ કહેવાનું પસંદ કરતા.

એક ઋતુમાં દેવ અધીરો બની ગયો. લણણીનો તહેવાર આવી રહ્યો હતો, અને ગામનું દરેક કુટુંબ સૌથી સરસ પાણીનાં માટલાં અને દીવા શોધવા કુંભારોની દુકાનો પાસેથી પસાર થવાનું હતું. દેવને આખા ગામમાં સૌથી સરસ ઘડો બનાવવો હતો. તે ઇચ્છતો હતો કે લોકો ઊભા રહે, આંગળી ચીંધે અને તેનું નામ લે.

એટલે તેણે ઝડપથી કામ કર્યું. માટી તૈયાર થાય તે પહેલાં જ તેણે દબાવી. કિનારીઓ પર દેખાતી નાની તિરાડોની તેણે અવગણના કરી. જ્યારે ભઠ્ઠીમાં કોઈ ઘડો નમી જતો કે ફાટી જતો, ત્યારે તે ચાકડા પર હાથ પછાડતો અને ભવાં ચડાવતો. "આ મારું કેમ નથી માનતો?" તે બબડતો.

દાદાએ ઘણા દિવસો સુધી એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર જોયું. પછી એક સવારે તેમણે ચાકડા પર કપડું ઢાંકી દીધું. "આ અઠવાડિયે આપણે ઘડા નહીં બનાવીએ," તેમણે કહ્યું. "આપણે નદી જોઈશું."

દેવ તેમની સામે તાકી રહ્યો. "પણ તહેવાર, દાદા!"

"આપણે ઉતાવળ કરીએ કે ન કરીએ, તહેવાર તો આવશે જ," વૃદ્ધે કહ્યું, અને પાણી તરફ ચાલી ગયા.

એટલે દરરોજ તેઓ કિનારાના ગરમ પથ્થરો પર બેસતા. તેમણે માછીમારોને મોટાં વર્તુળમાં જાળ ફેંકતા અને પછી રાહ જોતા, રાહ જોતા, અને પછી ખેંચતા જોયા. તેમણે એક કલકલિયાને ડાળી પર સાવ સ્થિર બેઠેલો, અને પછી ભૂરા મણકાની જેમ પાણીમાં ડૂબકી મારતો જોયો. તેમણે દૂરનાં ખેતરોમાં ખેડૂતોને નમીને ડાંગરનો એક છોડ રોપતા, પછી બીજો, પછી બીજો, ગાતાં ગાતાં આગળ વધતા જોયા.

"દેખાય છે?" દાદાએ પૂછ્યું. "અહીં કંઈ ઉતાવળમાં નથી. પણ અહીં કંઈ આળસુ પણ નથી. બધું એક લયમાં ચાલે છે."

દેવને તે દેખાવા લાગ્યું. નદી પથ્થરો સાથે લડવાને બદલે તેમની આસપાસ વળતી. પક્ષીઓ ઉડાનો વચ્ચે આરામ કરતાં. પવન પણ શ્વાસની જેમ આવતો અને જતો.

પછી એક સાંજે ટેકરીઓ પર કાળાં વાદળો ઘેરાયાં. તોફાન ખીણમાં ધસી આવ્યું, તાડના છાપરાને ખખડાવતું અને વરસાદને આડો કાર્યશાળામાં ફેંકતું. સવારે દેવે જોયું કે તેના ઘણા અધૂરા ઘડા નરમ થઈને બેસી ગયા હતા, ફરી કાદવ બની ગયા હતા.

તે દરવાજામાં બેસી ગયો અને ચહેરો ઢાંકી દીધો. "મારી બધી મહેનત બગડી ગઈ," તેણે કહ્યું.

દાદાએ તેના ખભા પર ગરમ હાથ મૂક્યો. "બગડી નથી," તેમણે કહ્યું. "માટી હજી અહીં છે. અને તું પણ. પાછા પડવાથી આપણે બગડતા નથી, ઘડાઈએ છીએ."

સાથે મળીને તેમણે પાણી વાળીને બહાર કાઢ્યું અને છાપરું ફરી બાંધ્યું. તેમણે પડેલી માટી ભેગી કરી, ફરી ગૂંદી, અને જે સમારી શકાય તે બાજુ પર મૂક્યું. પછી, ધીરજથી, તેમણે ફરી શરૂઆત કરી.

આ વખતે દેવે જુદી રીતે કામ કર્યું. તેણે માટી સુંવાળી અને એકસરખી થાય ત્યાં સુધી ધીમે ધીમે ગૂંદી. દરેક ઘડાને જેટલો સમય જોઈએ તેટલો છાંયડામાં સુકાવા દીધો. જ્યારે તેના વિચારો દોડવા લાગતા, ત્યારે તે અટકતો, નદી તરફ જોતો, અને ફરી ચાકડાને અડતાં પહેલાં ત્રણ ધીમા શ્વાસ લેતો. દિવસે દિવસે તેના હાથ શાંત થતા ગયા, અને તેમની સાથે તેનું મન પણ. શાંત હાથની શરૂઆત શાંત મનથી થાય છે.

તેણે માટીને મજબૂર કરવાને બદલે તેને સાંભળવાનું શરૂ કર્યું. તેને લાગતું કે માટી ક્યાં ઊંચી થવા માગે છે અને ક્યાં વળવા માગે છે. ક્યારેક, ચાકડો ગુંજતો ત્યારે, તે પોતે પણ ગણગણવા લાગતો.

તહેવાર આવ્યો ત્યારે ગલીઓ દીવા, ઢોલ અને મીઠા પોંગલની સુગંધથી ભરાઈ ગઈ. દેવની દુકાનમાં સૌથી વધુ ઘડા નહોતા. પણ તેણે જે બનાવ્યા હતા તે મજબૂત અને હળવા હતા, સુંવાળા ગોળ પેટ અને નવા ચંદ્ર જેવી સ્વચ્છ કિનારીઓવાળા. લોકો તેમને ઉપાડતા, ટકોરા મારતા, અને સ્પષ્ટ રણકતા અવાજ પર સ્મિત કરતા.

"તેં આટલો સુધારો કેવી રીતે કર્યો?" ગામલોકોએ પૂછ્યું.

દેવે છાપરાંની પેલે પાર ચમકતી નદી તરફ જોયું અને કહ્યું, "મેં સમય સાથે લડવાનું બંધ કર્યું અને તેની સાથે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું."

એ પછી બાળકો તેના ચાકડા પાસે બેસવા આવતાં, અને તે તેમને પોતાના નાના હાથ માટીમાં દબાવવા દેતો.

હવે ચાકડો સ્થિર છે, અને નવા ઘડાઓની એક હાર સાંજના છાંયડામાં સુકાય છે. તને પણ ધીમે ધીમે ઘડવામાં આવી રહ્યો છે, મારા નાનકડા, ધીરજવાળા, પ્રેમાળ હાથોથી.

આગળની વાર્તા વાંચો →ફૂલોનો ચમત્કાર

વિશ્વ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાથી પ્રેરિત મૌલિક વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

આ મૌલિક વાર્તા ભારતની ધીમી લીલી નદીઓના કિનારે આજે પણ ખીલતી કુંભારકળામાંથી પ્રેરણા લે છે, જ્યાં લણણીના તહેવારો પહેલાં માટી હાથથી ગૂંદાય છે, ચાકડે ઘડાય છે અને પકવાય છે. તેની ખાસ વાત દાદાનો પાઠ છે: પદ્ધતિ સુધારવાને બદલે તેઓ ચાકડો ઢાંકી દે છે અને એક અઠવાડિયું જાળ સાથે રાહ જોતા માછીમારો, સ્થિર કલકલિયા અને રોપતાં રોપતાં ગાતા ખેડૂતોને જોવામાં વિતાવે છે. તોફાન દેવના ઘડા ફરી કાદવ બનાવી દે છે, છતાં 'માટી હજી અહીં છે, અને તું પણ'. પછી તે જે ઘડા બનાવે છે તે ઓછા છે પણ ટકોરો મારતાં સ્પષ્ટ રણકે છે. સમયની સામે નહીં પણ તેની સાથે કામ કરતાં શીખતી માતા માટે આ શાંત વાર્તા બરાબર યોગ્ય છે.

બાળક સાથે વિચારો

મારા જીવનમાં હું ક્યાં એવી કોઈ વસ્તુમાં ઉતાવળ કરી રહી છું જેને સમયની જરૂર છે?

સંકલ્પ: હું આ દિવસોમાં કોમળ ગતિએ આગળ વધું છું, ભરોસો રાખીને કે સારી વસ્તુઓ આકાર લઈ રહી છે.

આશીર્વાદ: શાંતિ તારી સફરને માર્ગ બતાવે.

પાત્રો

દેવ
— ઉતાવળમાં રહેતો એક યુવાન કુંભાર.
દાદા
— નદી પાસેથી શીખતા એક ધીરજવાળા કુંભાર.

બોધ

નદી ક્યારેય ઉતાવળ નથી કરતી, છતાં સાગર સુધી પહોંચે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, કોઈ ઉતાવળ નથી. તને ધીમે ધીમે અને સુંદર રીતે ઘડવામાં આવી રહ્યો છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

નદીકિનારે બેસીને દેવ શું શીખ્યો?

સ્રોત: મૌલિક વાર્તા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 13મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • કબૂતર અને કીડી · દિવસ 36

    એ જ મૂલ્ય

    ભારતીય બોધકથાઓની પરંપરા કહે છે કે કોઈ દયા બહુ નાની નથી અને કોઈ મિત્ર મદદ કરવા માટે બહુ નાનો નથી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે નાનાં દયાભર્યાં કામ કરવાથી અને કાળજી રાખનારા વર્તુળનો ભાગ હોવાનો અનુભવ માતાનું મન પ્રસન્ન કરી શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

નદીકિનારાનો કુંભાર વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા કુંભારના ચાકડાને ધીરજથી ઘડવાના જૂના પ્રતીક તરીકે જુએ છે, અને ઘણી ભારતીય કહેવતો બાળકને પ્રેમાળ હાથોમાંની નરમ માટી સાથે સરખાવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે મન દોડે ત્યારે થોડા ધીમા શ્વાસ મદદ કરી શકે છે, બરાબર જેમ તેમણે ચાકડા પર દેવને મદદ કરી.

નદીકિનારાનો કુંભાર ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 13 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો