World · દિવસ 153 · અઠવાડિયું 22
ચાનું કપડું
ક્યોટોમાં ચા-ગુરુ સેન પોતાના નાના ચા-ખંડમાં એક યુવાન વિદ્યાર્થીનું સ્વાગત કરે છે. તેઓ કાળજીથી ચા બનાવે છે અને ચાલીસ વર્ષથી વાળે છે તેમ પોતાનું સફેદ કપડું વાળે છે.
વાર્તાની શીખ: નાનાં કામો પૂરા ધ્યાનથી કરવાથી દરેક દિવસ ખાસ બને છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- સેન, યુવાન વિદ્યાર્થી
- સ્રોત ગ્રંથ
- સેન નો રિક્યુએ ઘડેલી જાપાની ચા વિધિ (ચાનોયુ)ની પરંપરા
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 153 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 22 · 7 માંથી દિવસ 6
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 2
- આ અઠવાડિયે બાળક
- બાળકની સ્પર્શ-સંવેદના વધે છે. ભવાં અને પાંપણ સારી રીતે બની ગયાં છે. અઠવાડિયું 22: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- ચાનું કપડું
- મંત્ર
- મહામૃત્યુંજય મંત્ર
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
જાપાનની ચાની રીતમાં, તેમ જ ભારતની સેવાની પરંપરામાં, માનવામાં આવે છે કે પૂરા ધ્યાનથી કરેલું સાદું કામ એક શાંત અર્પણ બની જાય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજનાં નાનાં કામો પર સજાગ ધ્યાન આપવાથી તણાવની લાગણી ઓછી થઈ શકે છે.
આજની ગડી ગઈ કાલની ગડી નથી. આજનો હાથ ગઈ કાલનો હાથ નથી
લોખંડની કીટલી ગણગણવા લાગી, પાઇનનાં ઝાડમાં ફરતા પવન જેવો કોમળ અવાજ. જાપાનના ક્યોટો શહેરના એક જૂના લાકડાના ઘરમાં સેન નામના એક ચા-ગુરુ રહેતા. તેમનો ચા-ખંડ એક નાની હોડી કરતાં મોટો ન હતો. તેમણે ચાની રીત પોતાના પિતા પાસેથી શીખી હતી, અને તેમના પિતા પોતાના પિતા પાસેથી.
ખંડના ફરસ પર ઘાસની ચાર સાદડીઓ હતી, જેમાંથી સૂકા ઘાસ અને વરસાદની હળવી સુગંધ આવતી. તેમાં એક નીચો દરવાજો હતો, જેમાંથી મોટા માણસોએ નમીને જ પસાર થવું પડતું. એક જ છાજલી પર એક જ વાટકો હતો, અને ફરસમાં કાપેલી એક નાની સગડી હતી, જ્યાં શહેરના કોઈ પણ માણસ કરતાં જૂની કીટલીમાં પાણી ગરમ થતું.
ખૂણામાં સુઘડ રીતે વાળેલું એક સફેદ કપડું પડ્યું હતું. તેનાથી ચાનો વાટકો, વાંસની ચમચી અને કીટલીની કિનાર લૂછાતી.
સેન એ કપડું વર્ષમાં હજાર વાર વાળતા. ચાલીસ વર્ષથી તેઓ આમ કરતા હતા. જો તેમણે બધું ગણવું હોત, તો બહુ મોટો આંકડો થાત. પણ તેમને ગણવું ન હતું. તેઓ બસ કપડું વાળતા.
એક પાનખરની બપોરે એક યુવાન વિદ્યાર્થી તેમની પાસે શીખવા આવ્યો. તે હોશિયાર હતો. તેણે ઘણાં પુસ્તકો વાંચ્યાં હતાં. તે એવા ઉત્સાહથી આવ્યો હતો, જાણે આવતી વસંત સુધીમાં જ્ઞાની બની જવાનું નક્કી કર્યું હોય.
વરસાદ પડતો હતો, અને તેની બાંય ભીની હતી. તે ગભરાયેલો હતો, અને તેનું માથું નીચા દરવાજા સાથે અથડાયું.
સેન હસ્યા નહીં. તેમણે બસ કહ્યું, "એ દરવાજાએ આપણામાંથી ઘણાને નમતાં શીખવ્યું છે." પછી તેમણે યુવાનને સૂકો ટુવાલ આપ્યો અને ગરમ કીટલી તેની થોડી નજીક ખસેડી.
બહાર એક મેપલનું ઝાડ એક પછી એક લાલ પાંદડાં બગીચામાં ખેરવતું હતું. સેને ચા બનાવવાનું શરૂ કર્યું.
વિદ્યાર્થી ગુરુના હાથ જોતો રહ્યો. ચમચી ચમકતા લીલા ભૂકામાં ડૂબી. વાંસનું વલોણું નાના, ઝડપી ઝબકારાની જેમ ફર્યું, અને પથ્થર પરની લીલની જેમ નરમ ફીણ ઊપસ્યું. ગરમ પાણી બરાબર એ જ ખૂણે રેડાયું, જે ખૂણે ચાલીસ વર્ષથી રેડાતું હતું.
સેને વાટકો બે વાર ફેરવ્યો, જેથી તેની સૌથી સુંદર બાજુ મહેમાન તરફ રહે. તેમણે તેને બંને હાથે નીચે મૂક્યો, જાણે કંઈક બહુ કીમતી ધરતા હોય.
પછી તેમણે સફેદ કપડું ઉપાડ્યું અને વાળ્યું. એક વાર. બે વાર. કિનાર પર એક નાની ગડી. એક વળાંક. એક ખોસ. તેમણે નીચે મૂક્યું ત્યારે તે બરાબર હંમેશાં જેવું દેખાતું હતું તેવું જ દેખાયું.
"ગુરુજી," વિદ્યાર્થીએ કહ્યું, "તમે એ કપડું આટલી બધી વાર વાળ્યું છે. તમે થાકી નથી જતા?"
સેને ઊંચે જોયું. તેમની આંખો હૂંફાળી હતી.
"આજની ગડી ગઈ કાલની ગડી નથી. આજનો હાથ ગઈ કાલનો હાથ નથી," તેમણે કહ્યું. "કપડું એ જ છે, અને છતાં એ જ નથી."
કીટલી ધીમેથી ગણગણતી રહી.
"જો હું તેને ગઈ કાલની જેમ વાળું," સેને આગળ કહ્યું, "તો હું ખરેખર તેને વાળતો નહીં હોઉં. હું ફક્ત વાળ્યાનું યાદ કરતો હોઈશ. મારે ચા યાદ નથી કરવી. મારે ચા બનાવવી છે."
તેઓ હસ્યા. "અને તું ગઈ કાલનો મહેમાન નથી. તું આજનો મહેમાન છે. એટલે આ વાટકો ફક્ત તારા માટે જ બન્યો છે."
વિદ્યાર્થીએ નમન કર્યું. તેણે ગરમ વાટકો બંને હથેળીઓમાં પકડ્યો અને ધીમે ધીમે પીધો. ચા પહેલાં કડવી લાગી, પછી મીઠી.
જતી વખતે તે ઘરની બહારનાં લાંબાં પથ્થરનાં પગથિયાં કોઈની સાથે બોલ્યા વગર ઊતર્યો. તે સાંજે ઘરે તેની માએ પૂછ્યું કે પાઠ કેવો રહ્યો. તેણે તરત જવાબ ન આપ્યો. તેને બદલે તેણે મા રસોડાનું ટેબલ લૂછવા વાપરતી તે કપડું ઉપાડ્યું અને બહુ કાળજીથી, ખૂણેથી ખૂણે, જેમ જોયું હતું તેમ વાળ્યું.
તેની મા હસી પડી અને પૂછ્યું કે તેને શું થયું છે.
"હું તેને આજ માટે વાળી રહ્યો છું," તેણે કહ્યું.
ચા-ખંડમાં સેને પગથિયા પરથી ખરેલાં મેપલનાં પાંદડાં વાળ્યાં અને સફેદ કપડું ફરી તેના ખૂણામાં મૂક્યું, આવતી કાલની પહેલી ગડી માટે તૈયાર.
નાનકડા, તારી માની અંદર તારો આજનો દિવસ એક જ વાર આવશે, અને તે તેને કાળજીથી વાળી રહી છે.
વિશ્વ માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
ચાનોયુ, એટલે કે જાપાની ચાની રીત, સોળમી સદીમાં સેન નો રિક્યુએ સુમેળ, આદર, પવિત્રતા અને શાંતિના આધારે ઘડી હતી. રેશમના ફુકુસા કપડાને વાળવાથી લઈને વાટકો મહેમાન તરફ ફેરવવા સુધીની દરેક હિલચાલનો હેતુ ધ્યાનને જ સાધના બનાવવાનો છે, અને પરંપરાગત ચા-ખંડનો નીચો દરવાજો દરેક મહેમાનને નમવાનું કહે છે. ક્યોટોના એક નાના ચા-ખંડમાં બનતી આ કથા એક વિચાર પર કેન્દ્રિત છે: આજની ગડી ગઈ કાલની નથી. આ સંગ્રહની બહુ ઓછી કથાઓ જાપાનથી આવે છે, અને તેની શાંતિ જ તેની ભેટ છે. ગર્ભાવસ્થામાં તે માતાને દરેક સામાન્ય દિવસને ફરી ન આવનાર દિવસ તરીકે માણવાનું આમંત્રણ આપે છે.
બાળક સાથે વિચારો
કયું રોજનું કામ તમે આવતી કાલે જાણે પહેલી જ વાર કરતાં હો તેમ કરી શકો?
સંકલ્પ: હું દરેક સામાન્ય પળને નવી રીતે મળું છું, જાણે પહેલી વાર મળતી હોઉં.
આશીર્વાદ: સેન પોતાનું ચાનું કપડું વાળે તેમ, આજે રાત્રે તમે કરો તે દરેક સાદું કામ નવું અને ઉતાવળ વગરનું લાગે.
પાત્રો
- સેન
- — એક શાંત ચા-ગુરુ, જે આજમાં પૂરેપૂરું જીવે છે.
- યુવાન વિદ્યાર્થી
- — તે નાનાં કામ કાળજીથી કરતાં શીખે છે.
બોધ
નાનાં કામો પૂરા ધ્યાનથી કરવાથી દરેક દિવસ ખાસ બને છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા, આપણે આ રીતે સાથે વિતાવીશું એવો આજનો દિવસ એક જ વાર છે, અને હું તેને તારા માટે કાળજીથી સાચવું છું.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
આજે તું કયું નાનું કામ બહુ કાળજીથી કરી શકે?
સ્રોત: સેન નો રિક્યુએ ઘડેલી જાપાની ચા વિધિ (ચાનોયુ)ની પરંપરા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 22મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
ચાનું કપડું વાર્તા શું શીખવે છે?
જાપાનની ચાની રીતમાં, તેમ જ ભારતની સેવાની પરંપરામાં, માનવામાં આવે છે કે પૂરા ધ્યાનથી કરેલું સાદું કામ એક શાંત અર્પણ બની જાય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજનાં નાનાં કામો પર સજાગ ધ્યાન આપવાથી તણાવની લાગણી ઓછી થઈ શકે છે.
ચાનું કપડું ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 22 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.