Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

World · દિવસ 147 · અઠવાડિયું 21

બકરીની કેડી

મોલા નામની એક વૃદ્ધ બકરી રોજ સવારે પર્વતની એ જ કેડીએ ચાલે છે. ઘરની યાદમાં ઉદાસ એક યુવાન સાધુ વિચારે છે કે તે સારું ઘાસ કેમ નથી શોધતી.

વાર્તાની શીખ: રોજ દોહરાવાતાં નાનાં પ્રેમભર્યાં કામ કોઈ જગ્યાને પવિત્ર બનાવે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
મોલા, યુવાન સાધુ, મઠના વડા
સ્રોત ગ્રંથ
તિબેટી બૌદ્ધ કોરા (શ્રદ્ધાથી પરિક્રમા) પરંપરા, લદ્દાખ
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 147 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 21 · 7 માંથી દિવસ 7
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
હલનચલન વધુ મજબૂત અને તાલબદ્ધ થાય છે. સ્વાદકળીઓ બની રહી છે. અઠવાડિયું 21: બાળકનો વિકાસ
આજની વાર્તા
બકરીની કેડી

પરંપરા માને છે કે પ્રાર્થના-ચક્ર ફેરવવા કે જાણીતી કેડીએ ચાલવા જેવાં નાનાં કામ નિષ્ઠાથી દોહરાવવાથી તેમાં શાંત આશીર્વાદ રહેલો હોય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજની સ્થિર દિનચર્યા માતાને વધુ શાંત અને સલામત અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

એ જ આશીર્વાદ. એનાથી મોટો નહીં. એનાથી જુદો નહીં.

લદ્દાખથી બહુ દૂર નહીં, હિમાલયની તળેટીના એક નાના ગામ ઉપર પ્રાર્થનાની ધજાઓ પવનમાં ફફડતી હતી. હવા પાતળી અને ઠંડી હતી. દરવાજા પાસેના પથ્થરના એક નાના છાપરામાં એક વૃદ્ધ બકરી રહેતી. તેના વાળનો રંગ નદીના પથ્થરો જેવો હતો, અને બચ્ચું હતી ત્યારે એક વાર પડી જવાથી તેનું ડાબું શિંગડું થોડું વાંકું થઈ ગયું હતું.

ગામલોકો તેને મોલા કહેતા, જેનો અર્થ થાય દાદીમા. તેનું સાચું નામ કોઈને યાદ ન હતું, અને તેને એનો કોઈ વાંધો પણ ન હતો.

મોલાની એક કેડી હતી. દરરોજ સવારે, નાના ગોમ્પાના સૌથી નાના સાધુઓ પણ પોતાની પહેલી પ્રાર્થના પૂરી કરે તે પહેલાં, તે પોતાના ઘાસના પથારેથી ઊભી થતી. એક પછી એક દરેક પગ લંબાવતી. પછી ચાલવા લાગતી.

ગામની પાછળના ઢોળાવ ઉપર. સૂતેલા રીંછ જેવા દેખાતા ખડકની પાસેથી. ઠંડીમાં તીખી અને ચોખ્ખી સુગંધ આપતી નાની જ્યુનિપરની ઝાડીમાંથી. શિયાળામાં થીજી જતા અને ઉનાળામાં ખળખળ વહેતા નાના ઝરણાને પાર કરીને. હવે કોઈ ન ફેરવતું એવા જૂના પ્રાર્થના-ચક્રની આસપાસ. અને પાછી નીચે.

એ લાંબી સૈર ન હતી. એ અઘરી સૈર પણ ન હતી. એ એ જ સૈર હતી, દરરોજ, એટલાં વર્ષોથી કે કોઈએ ગણ્યાં જ ન હતાં.

ગામ તેની સાથે પ્રેમથી વર્તતું. પેમા નામની એક વૃદ્ધ સ્ત્રી દરરોજ સવારે પોતાના દરવાજે મુઠ્ઠીભર જવ મૂકી રાખતી. મોલા પસાર થાય ત્યારે બાળકો તેનાં શિંગડાં વચ્ચેની નરમ જગ્યા પંપાળતાં. ક્યારેક મોલા પેમાના દરવાજે અટકતી અને આગળ જતાં પહેલાં ઘડીક તેના ઘૂંટણ સાથે હૂંફાળી અને શાંત બનીને ટેકો દઈને ઊભી રહેતી.

એક સવારે એક યુવાન સાધુની નજર તેના પર પડી. તે નવો હતો, દક્ષિણના એક મોટા મઠમાંથી અહીં મોકલાયો હતો. તેના મનમાં ઘણા સવાલો હતા, અને તેને ઘરની યાદ આવતી.

તેણે મોલાને ચડતાં જોઈ. તેણે તેને નીચે ઊતરતાં જોઈ. પછી તે મઠના વડા પાસે ગયો.

"રિનપોછે," તેણે કહ્યું, "આ વૃદ્ધ બકરી રોજ એ જ રસ્તે કેમ ચાલે છે? ઉપર વધારે સારું ઘાસ છે. તે વધુ આરામ કરી શકે. તેને આવું કરવાની કોઈ જરૂર નથી."

મઠના વડા ત્સમ્પાનો, એટલે કે બટર-ચામાં ભેળવેલા શેકેલા જવના લોટનો, એક નાનો વાટકો ખાઈ રહ્યા હતા. તેમણે કોઈ ઉતાવળ ન કરી. તેમણે બીજો વાટકો યુવાન સાધુ તરફ સરકાવ્યો.

"પહેલાં ખાઈ લે," તેમણે કહ્યું. "તું પરોઢ પહેલાંથી જાગે છે."

યુવાન સાધુએ ખાધું. ત્સમ્પા ગરમ અને મીઠો-મીંજવાળો લાગ્યો. તેની છાતીમાં કંઈક જકડાયેલું હતું તે ઢીલું થવા લાગ્યું.

"તારી વાત સાચી છે," છેવટે વડાએ કહ્યું. "તેને આવું કરવાની જરૂર નથી." તેમણે બીજો કોળિયો લીધો. "તેણે આવું કરવાનું પસંદ કર્યું છે."

પછી તેમણે એ વાત કહી, જે યુવાન સાધુને આખી જિંદગી યાદ રહેવાની હતી.

"તેના પગ રોજ પર્વતને આશીર્વાદ આપે છે. એ જ આશીર્વાદ. એનાથી મોટો નહીં. એનાથી જુદો નહીં. એ જ. એ જ તો તેને આશીર્વાદ બનાવે છે. જો તે રોજ પોતાનો રસ્તો બદલે, તો એ ફક્ત એક સૈર જ રહે."

યુવાન સાધુ બહાર ગયો. પવન ઠંડો હતો અને માથા ઉપર ધજાઓ ફફડતી હતી. તેણે ઢોળાવ તરફ ઊંચે જોયું. પહેલી વાર તેને ઘાસમાં એક ઝાંખી ઘેરી રેખા દેખાઈ, જ્યાં વર્ષોથી મોલાની ખરીઓ દબાતી આવી હતી.

એ રેખા એટલી કોમળ હતી કે જોવાનું ખબર ન હોય તો દેખાય જ નહીં. એટલી સ્થિર કે આખી ટેકરી જાણે તેની તરફ નમતી લાગે.

બીજી સવારે તે વહેલો ઊઠ્યો. તે મોલાની સાથે સાથે ઢોળાવ ઉપર ચાલ્યો, સૂતેલા રીંછ પાસેથી, ઝરણાને પાર. જૂના પ્રાર્થના-ચક્ર પાસે તે અટક્યો અને તેને હળવો ધક્કો માર્યો. તે કિચૂડ્યું, પછી ફરવા લાગ્યું.

તે દિવસથી કોઈ ને કોઈ હંમેશાં ચક્ર ફેરવતું. યુવાન સાધુને હવે ઘર એટલું દૂર ન લાગતું. દરરોજ સવારે પેમા પોતાના દરવાજેથી બંનેને હાથ હલાવતી, અને મોલાના જવ હંમેશાં તૈયાર રહેતા.

શિયાળામાં, જ્યારે બરફ ઢોળાવને ઢાંકી દેતો, ત્યારે પણ મોલા બહાર નીકળતી. યુવાન સાધુ લાકડી લઈને તેની આગળ ચાલતો અને બરફ બાજુએ ખસેડતો, જેથી તે પોતાની રેખા શોધી શકે. વસંત આવતાં સુધીમાં એ રેખા પરનું ઘાસ ટેકરી પર બીજે ક્યાંય કરતાં વધુ લીલું ઊગી નીકળ્યું.

ચોખ્ખી સાંજે ગોમ્પાની છત પરથી તે દેખાતું: પર્વત પર ઉપર જતો અને પાછો વળતો એક પાતળો લીલો દોરો, જે પથ્થરના એક નાના છાપરે પૂરો થતો, જ્યાં એક વૃદ્ધ બકરી પોતાના ઘાસમાં બેઠી બેઠી વાગોળતી.

નાનકડા, તારી મા રોજ સાંજે જે નિયમ દોહરાવે છે, તે તારા માટે જ પડતી એક નાની કેડી છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →ચાનું કપડું

વિશ્વ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: વિશ્વ પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

તિબેટી બૌદ્ધ સાધનામાં જગ્યાઓ વારંવારની ભક્તિભરી ગતિથી પવિત્ર બને છે: મઠો અને પર્વતોની આસપાસ કોરા, એટલે કે પરિક્રમા, અને પ્રાર્થના-ચક્ર ફેરવવું, જે લદ્દાખમાં બહુ જાણીતું દૃશ્ય છે. આ કોમળ કથા કોઈ એક લખાયેલા સ્રોતમાંથી નહીં, એ જ પરંપરામાંથી ઊગી છે. તેની અનોખી નાયિકા વાંકા શિંગડાવાળી એક વૃદ્ધ બકરી છે, જેની રોજની એકસરખી સવારની સૈર ટેકરી પર એક ઝાંખી રેખા પાડી દે છે. ઘરની યાદમાં ડૂબેલો એક યુવાન સાધુ પહેલાં સવાલ કરે છે, પછી તેની સાથે ચાલે છે, ભુલાયેલું પ્રાર્થના-ચક્ર ફેરવે છે, અને શિયાળામાં તેનો રસ્તો સાફ કરે છે, ત્યાં સુધી કે એ રેખા સૌથી લીલી બની જાય. થનારી માતા માટે આ રોજ દોહરાવાતા નાના નિયમોનું સુંદર સન્માન છે, જે બાળક માટે બનેલી એક કેડી બની જાય છે.

બાળક સાથે વિચારો

તમારો કયો નાનો રોજિંદો નિયમ અત્યારે તમારી પોતાની 'બકરીની કેડી' જેવો લાગે છે?

સંકલ્પ: મારા સ્થિર, સાદા દિવસો આશીર્વાદ છે, અને મારું બાળક તેની લયમાં સલામત અનુભવે છે.

આશીર્વાદ: મોલાની ધીરજભરી કેડીની જેમ, તમારી કોમળ રોજિંદી લય તમારા નાનકડાને આશીર્વાદ આપે.

પાત્રો

મોલા
— વાંકા શિંગડાવાળી એક વફાદાર વૃદ્ધ બકરી.
યુવાન સાધુ
— ઘરની યાદ અને જિજ્ઞાસાથી ભરેલો, તે આશીર્વાદ જોતાં શીખે છે.
મઠના વડા
— એક સ્નેહાળ ગુરુ, જે ત્સમ્પા અને જ્ઞાન વહેંચે છે.

બોધ

રોજ દોહરાવાતાં નાનાં પ્રેમભર્યાં કામ કોઈ જગ્યાને પવિત્ર બનાવે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, રોજ તારી સાથે વાત કરવી એ આપણા બંને માટે એક નાનો આશીર્વાદ છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

મોલા રોજ સવારે પોતાની સૈરમાં કઈ કઈ વસ્તુઓ પાસેથી પસાર થતી?

સ્રોત: તિબેટી બૌદ્ધ કોરા (શ્રદ્ધાથી પરિક્રમા) પરંપરા, લદ્દાખ

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 21મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

બકરીની કેડી વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા માને છે કે પ્રાર્થના-ચક્ર ફેરવવા કે જાણીતી કેડીએ ચાલવા જેવાં નાનાં કામ નિષ્ઠાથી દોહરાવવાથી તેમાં શાંત આશીર્વાદ રહેલો હોય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે રોજની સ્થિર દિનચર્યા માતાને વધુ શાંત અને સલામત અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

બકરીની કેડી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 21 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો